Writing Sins

Ο μαλάκας, του μαλάκα.... ΩΩΩΩ ΜΑΛΑΚΑ!

2012-02-06T22:59:00.000+03:00

Απ' την αρχή ήσουν ο ίδιος μαλάκας με τον προηγούμενο. Το ξερα ρε γαμώτο, αλλά ήθελα να δώσω στον εαυτό μου μια δεύτερη ευκαιρία με το είδος σας. Γιατί σίγουρα αποτελείτε διαφορετικό είδος απ' τους υπόλοιπους ανθρώπους και ναι, θέλω να λέω πως σας μισώ, σας μισώ θανάσιμα. Το ίδιο θανάσιμα όμως με ελκύετε. Νόμιζα πως ήμασταν φίλοι ρε γαμώτο. Νόμιζα πως μπορούσα να σας πλησιάσω αυτή τη φορά, νόμιζα πως έμαθα πως να σας αντιμετωπίζω επιτέλους. Νόμιζα ένα σωρό μπούρδες. Μοιραίο και ΤΚ9.(για όσους αναρωτιούνται, θα το πω ευγενικά: ΤΟΥ ΚΩΛΟΥ ΤΑ ΕΝΝΙΑΜΕΡΑ) *Όσοι θεωρείτε αηδιαστικό να βρίζει κορίτσι, χέστηκα. Είμαι ο ωχετός προσωποιημένος. Και ναι, χαίρομαι. Άλλαξε μπλογκ.*
Ήσουν όμορφος. Όσο όμορφος είναι ο μαλάκας που ξέρεις πως δεν πρέπει ποτέ, ποτέ, ποτέ να πλησιάσεις. Κι όμως, σε πλησίασα και το γαμώτο ξέρεις ποιο ήταν; Ότι δεν το έκανα γιατί σε γούσταρα, αλλά γιατί ήθελα να γίνω φίλη σου. Και συ με πουλάς για την ίδια γλυκιά μπάρμπι που με πούλησε και ο προηγούμενος! ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΘΛΙΟ. Με πουλάς, γι αυτήν! Τι της βρίσκετε όλοι ρε γαμώτο; Τι στο διάολο βλέπετε εσείς που δεν βλέπουμε όλοι οι υπόλοιποι; Σας ξεγελάει το ωραίο περιτύλιγμα; Τα όμορφα πράσινα μάτια, τα λεία μαλλιά και το αψεγάδιαστο δέρμα; Τι στο διάολο φταίει απ' όλα αυτά που με πουλάτε; "Μια χαρά κορίτσι είναι ρε." ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΚΟΡΙΤΣΙ. Μάλλον δεν έκανες αρκετή παρέα μαζί της για να την δεις να βγάζει την πούδρα στις 6.30 το χάραμα και να σε ρωτάει: "Θέλεις;" Μάλλον δεν την άκουσες να θάβει τα ίδια άτομα που φωνάζει αγαπούλες και λατρείες και μωρά. Μάλλον δεν την άκουσες να σχολιάζει πίσω από την πλάτη εκείνου του κοριτσιού. Μάλλον ΔΕΝ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙΣ, ΑΛΛΑ ΜΑΛΛΟΝ ΤΗΝΓΟΥΣΤΑΡΕΙΣ, ΟΠΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.
Γαμώτο, πότε θα σταματήσετε να με πουλάτε; ΠΟΤΕ; Δεν ντρέπεστε λίγο; Νόμιζα ήμασταν φίλοι ρε πούστη μου, νόμιζα πως προσπαθούσαμε να μαστε φίλοι. Εσύ τελικά είσαι ίδιος με τον περαστικό εκείνον. Πρώτα μου στάθηκε και μετά με πούλησε. Για την ίδια ψεύτικη γυναίκα. Μα είσαι μαλάκας τελικά και τι να περιμένει κανείς από έναν ακόμα μαλάκα;! ΤΙΠΟΤΑ, αυτό να περιμένει.

Και ποιος είσαι ρε ΜΑΛΑΚΑ, για να λες ηλίθιο τον πιο γαμάτο καθηγητή στην ιστορία των γαμάτων καθηγητών; Τον μοναδικό καθηγητή που δεν φοβάται να βρίσει, που δεν φοβάται να φανεί αληθινός και όχι ψευτο-ευγενικός, που δεν φοβάται κανέναν και τίποτα όταν πρόκειται για βοήθεια μας. Έναν καθηγητή με τον οποίο όλοι μας έχουμε συζητήσει τα ΠΑΝΤΑ. Έναν καθηγητή που του τα φερε άδικα η ζωή, μα αυτός τα κατάφερε και μας έκανε το δώρο, την ΤΙΜΗ (ακούς μαλάκα;) να είναι μαζί μας σε αυτό το κωλοσύστημα και να μας κάνει Χ Α Ρ Ο Υ Μ Ε Ν Ο Υ Σ. (ακούς μαλάκα;) Έναν καθηγητή που λέει τα πράγματα με το όνομά τους και αναγνωρίζει αυτό το "κάτι" του καθενός. μα σε όλους! Μάλλον εσύ δεν έχεις τίποτα μέσα σου. Μάλλον τον ζηλεύεις, γιατί έχει καρδιά. (ακούς μαλάκα;)

Άντε γεια. Βρες άλλο παιχνιδάκι να παίξεις. Μαλάκα.

Τι θα κάνουμε αύριο;

2012-01-16T00:27:00.001+03:00

Push the play button.

Κι έτσι κρύβω καλά, στο μπουφάν το τσεκούρι μου
και νερό της φωτιάς, έχω μες το παγούρι μου
όλα γύρω στεγνά, σιωπηλά και απρόσωπα δεν αντέχω άλλο πια, τα χλωμά σας τα πρόσωπα...

Mόνη παρηγοριά, η μικρή ινδιάνα μου

και όταν πέφτει το φως, ένα μπλουζ στην κιθάρα μου!

Κυριακή βράδυ και δεν στεναχωριέμαι που αύριο θα πάω για μάθημα. Έχω μια γλυκιά διάθεση, κάπως παράξενη, μα όμορφη. Χαίρομαι που αύριο
-θα γελάσω με τα αστεία του Γ.
-θα γκρινιάξω με τα παρανοϊκά σενάρια της Ε.
-θα αγκαλιάσω την Α. που θα της λείπει κάποιος που έφυγε
-θα πάω αδιάβαστη(ξανά) στα Αρχαία! Επιτέλους, κάτι γίνεται παράδοση. :Ρ
-θα γίνει ο κακός χαμός στα Αγγλικά με την κύρια Κ. "Good morning, children!" <3
-θα εκνευριστώ με την Φ. και την τελειότητά της(χα, άλλη μια παράδοση φαίνεται να καθιερώνεται).
-θα λύσω βιαστικά ασκήσει ΧΚ, γιατί δεν τις πρόλαβα όλες στο Σαβ/κο.
-θα πλακωθώ με τον Ζ. και θα τον ζαλίσω να έρθει στην εκδρομή Αθήνα.
-θα πω για άλλη μια φορά "Καλλλλημέρα παιδιά. Θα μιλλλλήσουμε για...." (δεν συνεχίζω, γιατί αν διαβαστεί αυτό το μπλογκ ποτέ από καθηγητή μου, είμαι νεκρή.- :Ρ )
-θα ακούσω το τρομερα σατανικό-αστείο γέλιο του Γ.
-θα κάνω χλαπ-χλαπ το κεφάλι της Β.
-θα τραγουδήσω ρεμπέτικα με τον ΓΝ. Κανείς άλλος δεν θα μπορεί να τραγουδήσει μαζί μας.
-θα φωνάξω την Ρ. "ΕΠ, ΜΑΝΑΡΙ;"
-θα γελάσω με τα "Κουμπάρε!" που εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση στο τμήμα μας.
-θα πάω Έκθεση και θα δώσω το χαντράκι με το αρχικό "Α" σε έναν φίλο.
-θα στέλνω φιλάκια στην Θ.
-θα μιλάω κ θα μιλάω κ θα μιλάω με άλλον ένα φίλο.
-θα "πλακώνομαι" με τον φιλόλογό μου για τον καπιταλισμό :Ρ
-θα λέω υποτιθέμενα αστεία: "Κόπρος. Επιτρέπεται να βάλω οποιοδήποτε συνώνυμο θέλω; :Ρ"
-θα γελάει μόνο ο ένας με τα "αστεία" μου
-θα λέει πως τον ενοχλώ. Μετά θα μου μιλάει. Μετά θα τον ενοχλώ (.....)
-θα στέλνω γλυκές καληνύχτες
-θα στριφογυρνάω
-θα σε ονειρεύομαι.

Κάπου στα 15

2011-12-29T00:33:00.003+03:00

Βαλ'το να παίζει.

Έχεις ιδέα πόσο λυπηρό είναι να σου λείπει κάποιος και να γυρνάς στην πόλη την νύχτα σαν χαμένος, να ψάχνεις να τον βρεις παντού; Προχωράω πιο μπροστά απ' όλους με το αρκουδάκι στο χέρι. Ξέρεις, πάω κάπως σαν μεθυσμένη κι ας μην έχω πιει τίποτα. ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; Να σε δω, για λίγο, να σ' αγκαλιάσω... Σε παρακαλώ.Μόνο αυτό. Θέλω να κλάψω, αλλά δεν μπορώ να μου το επιτρέψω αυτό. Είμαι δυνατή. Δεν σημαίνουν τίποτα τα μάτια σου για μένα, ούτε τα μαλλιά σου που πέφτουν στο πρόσωπό σου. Φωνάζω κ γελάω δυνατά μαζί με τον Χ για να δείξω πόσο χαρούμενη είμαι, πόσο ελεύθερη είμαι απο σένα, πόσο δεν σε σκέφτομαι. ΨΕΜΑΤΑ. Μάλλον μοιάζω με τον Τζακ Σπάρροου, λιγάκι, στο περπάτημα. Περνάω απέναντι, στη γέφυρα και βλέπω 2 φίλους και βλέπω ΕΣΕΝΑ ΕΣΕΝΑ ΕΣΕΝΑ να φεύγεις από δίπλα τους. ---Ε Σ Υ--- Υποσχέθηκα να κάνω τόσα πράγματα όταν παρακαλούσα να σε δω, έστω μια στιγμή. Τα υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Μα φεύγω, περνάω απέναντι από τη γέφυρα με τα παιδιά και φεύγω. Και το μόνο που μου μένει από σένα είναι τα μακριά μαλλιά σου να ανεμίζουν καθώς έπαιρνες την στροφή, το βιαστικό "ευχαριστώ" σου και το μακρύ σου παλτό. Νομίζω σε άκουσα να γελάς. Δεν με είδες.
Νομίζω σε άκουσα να γελάς.

Αργούν ακόμη τα Χριστούγεννα;

2011-12-24T14:29:00.001+03:00

Ακόμη μαλώνουν μέσα.
Κάποιος έφαγε το σταφιδόψωμο του άλλου. Και μαλώνουν.
Αργούν πολύ ακόμη τα Χριστούγεννα;

Ετοιμάζομαι, στολίζομαι και πηγαίνω στο πάρκο. Βάφω μικρά παιδάκια, ντροπαλά στην αρχή, λαμπερά από χαμόγελα και γκλίττερ μετά. Ω, τι μεγάλα μάτια που έχουν. Τι λαμπερά χαμόγελα!
Έρχονται, έρχονται τα Χριστούγεννα;

Ένας άνδρας παίζει κιθάρα στον δρόμο.
Παίζει όμορφα. Και πεινάει. (φαίνεται από τα λεπτό του δέρμα και τους μαύρους κύκλους γύρω απ' τα μάτια του)
Ψάχνω ανάμεσα στα χαρτομάντηλα και στα κλειδιά.
Ό,τι ψιλό πιάνω, του το δίνω.
Και παίζειπαίζειπαίζει ξανά, πιο όμορφα, με κοιτάει στα μάτια πια, δεν με φοβάται!
Μήπως δεν αργούν και τόσο τα Χριστούγεννα;

Ο κύριος Γ, μας λέει για τότε που πήγε γκρινιάζοντας με την παρέα του στα Μακ Ντόναλντς στο Σύνταγμα, επειδή δεν βρίσκαν Γκούντυς. Πήραν ένα σωρό πράγματα και μερικοί ούτε που τα άγγιξαν. Δίπλα, καθόταν ένα ζευγάρι ζητιάνων και έπιναν καφέ. Κάποιοι άλλοι έφυγαν από το παραπέρα τραπέζι και εκείνοι έτρωγαν τα αποφάγια τους. Ο κύριος Γ., τους έδωσε όλα τα ανέπαφα δικά τους φαγητά και μερικά λεφτά. Οι άνθρωποι δεν είχαν ξαναδει τόσο φαΐ, ούτε τόσα λεφτά, πότε στην ζωή τους. Τον ευχαριστούσαν, του έκαναν τεμενάδες. Πόσο μπορεί να κάνουν ακόμη τα Χριστούγεννα;

Πηγαίνουμε βόλτα στο σούπερμάρκετ με την Β., μας αρέσει να χαζεύουμε τα λαμπάκια και τον κόσμο.
Μας μοιράζουν ένα χαρτί στην είσοδο κάτι μικρά προσκοπάκια.
"Αγοράστε αν μπορείτε ένα μικρό πράγμα για τους άπορους. Δεν θα κάνει μεγάλη διαφορά σε αυτά που θα πληρώσετε για τα δικά σας. Ευχαριστούμε." Χαμογελάω στο Λυκάκι.
Μπαίνουμε μέσα και αρχίζουμε να παίρνουμε, να παίρνουμε κ να παίρνουμε, μακαρόνια, ρύζι, σαρδέλες, φασόλια, σοκολάτες! Πληρώνουμε κ βγαίνουμε έξω, στα καρότσια για τους άπορους. Έχουν γεμίσει ήδη 3. Χαμογελάω πιο πολύ και αφήνω όσα αγοράσαμε. Νιώθουμε ευλογημένες.

Μύρισαν τα Χριστούγεννα.

Κάντε μια καλή πράξη, χαρίστε λίγο φαγητό και λίγη αγάπη σε όσους το έχουν ανάγκη. Μην πείτε ψέματα, ξέρετε ποιοι είναι. Τους βλέπετε καθημερινά να εξαθλιώνονται γύρω σας. Μην αδιαφορήσετε, όχι και φέτος. Σας χρειάζονται.

ΚΑΛΑ ΣΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

Άγχος

2011-12-14T15:44:00.000+03:00

Ακολουθεί τεράστιο γκρινιάρικο ποστ:

Τόσο άγχος, τόση πίεση, τόσο πεσμένη η ψυχολογία μου. Και δεν είμαι καν Γ' Λυκείου, έχω άλλη μια ζόρικη χρονιά μπροστά μου! Όλοι έχουν απαιτήσεις, τρελές απαιτήσεις! Ιδιαίτερα οι καθηγητές και ο ίδιος μου ο εαυτός. Για παράδειγμα, στο φροντιστήριο Φυσικής που διδάσκομαι κανονικά Φυσική Γενικής Β' Λυκείου, μια μέρα πήγα χωρίς να έχω λύσει ασκήσεις, γιατί δεν καταλάβαινα πως να τις λύσω. Συγγνώμη, αλλά δεν είμαι έξυπνη, απλά συνεπής. Ο κύριος λοιπόν, άρχισε να μας ψέλνει ότι αυτό είναι απαράδεκτο, γιατί δυο ασκησούλες μας είχε βάλει και έπρεπε να κάτσουμε να τις κάνουμε και ήταν πράγματα που είχε πει και οοοοόλα τα γνωστά. Ναι, συγγνώμη που κάθομαι κ ασχολούμαι με Φυσική Γενικής Β', ενώ το 80% των συμμαθητών μου δεν ξέρει τι θα πει Ωμ και τι Αμπέρ! Συγνώμη που με ρωτάνε πως να λύσουν την άσκηση που ζητάει τα πιο απλά πράγματα! Συγγνώμη που δεν την έχω ΓΡΑΜΜΕΝΗ, όπως η πλειοψηφία των παιδιών της πόλης μου, συγγνώμη που δεν κάνω από τώρα τρελά μαθήματα ύλη Γ' Λυκείου γιατί δεν θέλω να τα μπερδέψω στο κεφάλι μου! Συγγνώμη που ΜΙΑ ΦΟΡΑ ήρθα χωρίς να έχω λύσει!

Α ναι κ σένα κύριε Χ του σχολείου; Δεν είναι όλα "απλά πράγματα". Δεν γεννήθηκα έξυπνη. Δεν είμαι καν έξυπνη, ούτε πρόκειται να γίνω. Απλά δεν. Αλλά θέλω να με σέβεσαι και να μην τρέχεις στα μαθήματα, θέλω να εξηγείς αυτό που κάνεις και να βάζεις δύσκολα θέματα ενώ πρώτα έχεις ΛΥΣΕΙ δύσκολα θέματα μέσα στην τάξη. Δηλαδή τι προσπαθείς να μας αποδείξεις; Ότι κάνεις καλή αναζήτηση στο γκούγκλ; Να σου βρω εγώ ό,τι δύσκολες ασκήσεις θες απο 'κει! Και για να καταλάβεις, αγαπητέ μου, δεν σου έγραψα ούτε 10. Γιατί εσύ αποφάσισες να βάλεις το 3ο θέμα να πιάνει 30 μονάδες και το 4ο θέμα 50 μονάδες. Και ξέρεις κάτι ακόμη; Εγώ ο ΜΑΛΑΚΑΣ ΤΟΥ ΜΑΛΑΚΑ, κάθισα και αγχώθηκα για σένα από την αρχή της χρονιάς, γιατί κάθε φορά με κάνεις να νιώθω σαν σκουλήκι, πιο άχρηστη κ από άχρηστη. Και έφαγα 2 βδομάδες να κάνω προετοιμασία για το διαγώνισμά σου, στο οποίο ήξερα εξαρχής πως με το που σε έβλεπα δεν θα έγραφα. Αλλά προσπάθησα, ξέρεις. Όπως επίσης προσπάθησα να σε εκτιμήσω, να σε καταλάβω, να γίνουμε... φίλοι. Αλλά απλά δεν συνέβη και δεν θα συμβεί ποτέ. Με μπλοκάρεις, με κάνεις να νιώθω σαν το απόλυτο μηδενικό. Δεν φταις εσύ. Απλά δεν ταιριάξαμε από την αρχή σαν καθηγητής με μαθήτρια. Και το χειρότερο είναι, ότι θα σε έχω και του χρόνου. Τι ωραία, νιώθω το δεύτερο σε σειρά μηδενικό να πλησιάζει! Το ότι στο φροντ γράφω 100 δεν νομίζω να σου λέει κάτι. Εγώ φταίω που έφαγα το καλοκαίρι μου να κάνω *χχχ*. Να βγω και να διασκεδάσω θα έπρεπε και τώρα να 'μαι πεεεέρα βρέχει! Είμαι "αργόστροφη." και αυτό δεν το λέω εγώ. ;)

Τι άλλο μπορεί να φταίει; Θα σας πω εγώ: υψηλές προσδοκίες και μπόλικη ανασφάλεια. Όταν θες να πιάσεις Ιατρική για να σώσεις παιδάκια που πεθαίνουν, δεν είναι κ ό,τι καλύτερο να γράψεις 5 σε μάθημα κατεύθυνσης. Γιατί αυτό θέλω να κάνω ή μάλλον ΗΘΕΛΑ. Ήθελα να γίνω εθελόντρια σε κάποιο μέρος του κόσμου, γιατί χρειάζονται πααάρα πολλοί εθελοντές, γιατί παιδάκια πεθαίνουν κάθε μέρα από αρρώστιες, από πολέμους κ από πείνα κ γω έχω την πολυτέλεια να κάθομαι και να γκρινιάζω για ένα διαγώνισμα μπροστά στον υπολογιστή μου. Θα μου πεις πως θα ζούσες; Με τις παροχές για του εθελοντές. Φαί κ αιώρα. Αρκούν. Λες και θα ξαναγύριζα πίσω...

Ε λοιπόν, δεν πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω. κύριε Χ, με μπλοκάρετε, με βγάζετε απ' τον στόχο. Προτιμώ να περάσω δασοπονία(μια απ' τις παρακάτω επιλογές μου), παρά να σας βλέπω. Απλά δεν μπορώ. Και 5+5 να μου βάλετε να γράψω πόσο κάνει, εγώ θα γράψω 25. Στ' αλήθεια, δεν μπορώ. Δεν ξέρω με τι τρόπο να σας αντιμετωπίσω. Ούτε εσάς, ούτε την πίεσή μου, ούτε τίποτα. Είμαι πολύ υπερβολική, μα... έτσι είμαι. Σκέφτηκα να ζητήσω κάποια ψυχολογική υποστήριξη από ψυχαναλυτή ορ σάμθιν,-γιατι το εννοώ, η κατάστασή μου έχει ξεφύγει- αλλά είναι πολλά τα λεφτά και δεν έχουν οι γονείς μου και γι αυτό.

2011-12-09T19:51:00.001+03:00

Your beautiful brown eyes stare right into mine. It's not enough.
Your heart starts beating. It's me the one. It's not enough.
WHERE ARE YOU? COME BACK. I NEED YOU. It's not enough.
15 days.
15 days.
15 days.
You&me
stophurtingmeplease
15 days.
Never enough...

Guess it's just

a silly song

about you

and how I lost you

and

your

BROWN EYES

Το τραγούδι της κάμπιας

2011-11-29T16:31:00.001+03:00

Α: Ωχ... Μεγάλο ζόρι. Περαστικά.

Ι: Ευχαριστώ :)

Α: Και πάλι περαστικά.

Περαστικά λοιπόν... για τις υποσχέσεις που ανταλλάξαμε και χάθηκαν.
Περαστικά λοιπόν... για τα σ'αγαπώ που δεν είπαμε.
Περαστικά λοιπόν... για τον καπνό τις νύχτες του Σαββάτου.

Περαστικά τα βλέμματά σου, περαστικές οι κουβέντες, περαστικά τ' αγγίγματα.
Περαστικός ο χρόνος που δεν έφτασε... τα μαύρα σου μάτια, τα διαπεραστικά, είναι πια περαστικά.
Περαστικά τα τρεμάμενα χέρια μου, τα ηλεκτροφόρα χέρια σου, οι μισές κουβέντες, οι σχεδόν αγκαλιές.

Περαστικά στο κομμάτι μου που άφησες μόνο.

Θα σας πω ένα τραγούδι για μια κάμπια

που έχει φύγει μακριά...

Για κείνα τα παιδιά, για τούτα τα παιδιά

2011-11-17T15:32:00.001+03:00

Ελπίδα είναι

το μοναχικό παιδί στις διαδηλώσεις

Ελπίδα είναι,

ένα δάκρυ στις γιορτές

Ελπίδα είναι

το μαύρο μπλουζάκι σου-

εκείνο το παλιό-

και ο μικρός του θρήνος

Ελπίδα είναι

να θυμάσαι.

Όχι στ' άσπρα πουκάμισα

και στους φτιαχτούς γιακάδες!

έλα

2011-11-11T19:09:00.001+03:00

Φώτα, καπνός, μουσική

να η μυστική συνταγή!

(για να δω το πρόσωπό σου)

Σάββατο βράδυ

-------------------Κυριακή πρωί

--------------------------------------------------------------(για να δω το πρόσωπό σου)

------ΕΛΑ.

Ανοιχτοί λογαριασμοί

2011-11-01T18:26:00.001+03:00

Σήμερα έμαθα τα νέα.

Νομίζεις πως ξεφεύγεις

μα πάλι εδώ γυρνάς,

εμένα ψάχνεις, εμένα ζητάς

Σήμερα έμαθα τα νέα!

Τρέχειςτρέχειςτρέχεις μακριά μου

ΣΤΑΜΑΤΑ!

Φοβάσαι.

Μίλησέ μου

Άγγιξε με

εγώ δεν φοβάμαι:

απλά περιμένω

54, 53, 52... 0

Θα σε δω

θα εισ' εδώ

Δεν διστάζω ούτε λεπτό

Σε φιλώ.

Μαύρες σκιές σε πράσινα μάτια

Τίποτα ανοιχτό δεν πρέπει να μείνει.

Μαύρες σκιές σε πράσινα μάτια

1 φιλί που έχει απομείνει.

(Για μαύρα χείλια από ραγισμένες καρδιές)

Η αρχή του τέλους

2011-10-24T18:14:00.002+03:00

Σηκώνεται απότομα, πετάει με δύναμη τα πιάτα στον νεροχύτη και βγαίνει γρήγορα από την πόρτα.

Και τότε το νιώθω.
Ξέρω τι ακριβώς θα κάνει.
Θα καπνίσει τσιγάρο.
Θα καπνίσει!
Μετά από 2 χρόνια αγώνα.

Έρχεται ξανά μέσα
Το κρατάει
Στον απορροφητήρα το ανάβει.
Και εισπνέει με φούρια τον σιχαμερό μαύρο καπνό.

...ξέρεις, φοβάμαι, Jei.

"Μπαμπά μην το κάνεις. Δεν θα σε βοηθήσει σε τίποτα το παλιοτσίγαρο."
"Δεν θέλω να με βοηθήσει."

καπνόςκαπνόςκαπνός

"Μπαμπά είσαι πιο δυνατός από αυτό.
Δεν μας χρειάζεται σε τίποτα."

Τον αγκαλιάζω.
Σηκώνεται
πετάει το τασάκι
σβήνει το τσιγάρο στο νερό
και φεύγει

τον αγκαλιάζω
σταματά
μου δίνει μερικά φιλιά στο κεφάλι

Φεύγει αθόρυβα για το δωμάτιο του κ κλείνει την πόρτα.

*~*~*~*

Αυτή είναι η αρχή του τέλους, Jei.

Η γιαγιά δεν θυμάται πια.

Η γιαγιά είναι ένα νεογέννητο μωρό.

Μαλώνουμε εξαιτίας της

μαλώνουμε εξαιτίας της επιλογής τους να μείνουν μαζί της

μαλώνουμε γιατί η μητέρα κ ο πατέρας ξέχασαν πως να αγαπούν ο ένας τον άλλον

μαλώνουμε γιατί

αυτό το σπίτι,

δεν είναι σπίτι πια.

Jei, βοήθησέ με.

Μεγάλη προσφορά από την Cosmote... για μεγάλα πορτοφόλια!

2011-10-18T14:05:00.002+03:00

Μεγάλα "συγχαρητήρια" στα "μυαλά" της εταιρείας Cosmote που έκοψαν τα 1200&1200 και τα

κανανε 600&600 με 7 ευρώ...

Απο κει που με 5 ευρώ ειχαμε 600&600 τωρα δινουμε 7...

(ΑΛΛΗ ΜΙΑ) ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ, ΑΠΟ ΤΗΝ COSMOTE!

Μωρέ μπράβο!

Και μιας και δεν έχω τι να κάνω σήμερα, ας γεννήσω μια - δυο κάρτες να μου βρίσκονται... :)

Paris je t'aime

2011-10-10T16:20:00.000+03:00

Exciting news!

Αν όλα πάνε καλά,

Paris, I'm coming!!!!

i carry your heart with me(i carry it in)

2011-10-07T17:15:00.001+03:00

i carry your heart with me(i carry it in
my heart)i am never without it(anywhere
i go you go,my dear;and whatever is done
by only me is your doing,my darling)
i fear
no fate(for you are my fate,my sweet)i want
no world(for beautiful you are my world,my true)
and it's you are whatever a moon has always meant
and whatever a sun will always sing is you
here is the deepest secret nobody knows
(here is the root of the root and the bud of the bud
and the sky of the sky of a tree called life;which grows
higher than soul can hope or mind can hide)
and this is the wonder that's keeping the stars apart
i carry your heart(i carry it in my heart)-E.E.Cummings

Αγαπημένο ποίημα για φέτος.

Μέσα στο σκοτάδι είμαστε όλοι ΜΑΥΡΟΙ.

2011-10-06T14:26:00.003+03:00

Έτσι είναι η καρδιά μας:

Έτσι είναι οι άνθρωποι στο φως:

Έτσι είναι οι άνθρωποι στο σκοτάδι:

Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
Σε κάνει μαύρο
μαύρο σαν την νυχτα,
μαύρο σαν τον σκοτεινό ουρανό-
ΜΑΥΡΟ.
Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
σε κάνει αυτό που ολότελα μισείς:
ΜΑΥΡΟ!
Το σκοτάδι είναι πιο σοφό από εσένα
δεν έχει μάτια ή αυτιά
"Το Μαύρο" έχει καρδιά
ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΤΙ! αγαπητέ μου φίλε!

Κλείσε τα μάτια σου...
Πιάσε τους γύρω σου
Ανασαίνουν
οι καρδιές τους χτυπούν
Και είναι όλοι μ α ύ ρ ο ι...

It would destroy us

2011-10-02T16:19:00.000+03:00
This stuff is AMAZING.JACE AND CLARY OVERDOSEEEE

Ξύλινες λέξεις, μέσα σε σε ξύλινες εκθέσεις από ξύλινες ιδέες, ξύλινων ανθρώπων

2011-09-30T14:39:00.005+03:00
Θέλω να εκφραστώ. Να νιώσω αυτό που γράφω, να πιέσω το γραπτό μου και να μου απαντήσει:

"Ναι, είμαι δικό σου.
Ναι αυτά τα τσαπατσούλικα γράμματα, είναι κι αυτά ολόδικά σου, σου ανήκουν, δείχνουν σαν εσένα
Ναι, αυτές οι ιδέες, είναι αποκλειστικά δικές σου.
Τις πιστεύεις, τις μυρίζεις, τις νιώθεις εκεί μέσα.
Ναι, είμαι δικό σου δημιούργημα.
Έχω τα δικά σου λάθη.
Τις δικές σου αξίες.
Είμαι εσύ.
Είμαι οι σκέψεις σου.
Είμαι ΕΣΥ."

Ξύλινα, όλα γίνονται ξύλινα.
Ξύλινα μαθαίνεις τι να γράψεις, ξύλινα να το εκφράσεις στο γραπτό.
Ξύλινο γίνεται το μυαλό σου, ξύλινοι μπαίνουν οι βαθμοί.
Το ξύλινο γραπτό σου δεν είναι αρκετά ξύλινο;
Ξύλινοι άνθρωποι σου φτιάχνουν ένα ακόμη πιο ξύλινο μέλλον.

Που να βρεις στις μέρες μας έναν λιγότερο ξύλινο άνθρωπο, έναν "ανοιχτόμυαλο διορθωτή"! Ξύλινες εποχές!

"Κλείστε τα μάτια σας. Μαζοποιηθείτε. Αυτό επιβάλει μια ξύλινη Παιδεία για να μην γίνουν ξύλινα τα όνειρά σας.
Απαγορεύονται οι πρωτοβουλίες, οι απόψεις!
Όλοι να 'μαστε το ίδιο ξύλινοι, μέσα από ξύλινες διαδικασίες.
Βραβεία για τον πιο ξύλινο! Βαθμός! Μπράβο!"

Ξύλινες καρδιές μας φτιάχνουν.
(Ξύλινα τα φέρετρα, για ξύλινους ανθρώπους)
Όχι
οχι
όχι

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!

I follow you, deep sea baby..

2011-09-28T12:55:00.002+03:00
How can one person make me blush so damn often? :$

Έχεις βρει αυτά τα μικρά, κρυφά πραγματάκια που χρειάζεται να λες για να με κάνεις να κοκκινίζω, να γίνομαι σαν παντζάρι και να θέλω να τσιρίξω από ενθουσιασμό για το πόσο ατελείωτα, απερίγραπτα, αφάνταστα γλύκα είσαι.

Μήπως διαβάζεις το μυαλό μου or sth...? Πως μπορείς και φτάνεις την καρδιά μου, και βρίσκεσαι εκεί πέρα, τόσο-τοοοόσο βαθιά μέσα μου; Κανείς άλλος δεν έχει φτάσει εκεί πέρα. Είναι επικίνδυνα. Πρόσεχε... Στ' αλήθεια φοβάμαι μήπως το μετανιώσεις.

I, I, follow
I follow you,
deep sea baby
I follow you...
I, I follow
I follow you
dark doom honey
I follow you...

Just don't let me down..

"But mother, I don't want to grow up!"

2011-09-11T14:17:00.003+03:00

Neither do I!

Καταλαβαίνω κ γω πως τα χρόνια περνάνε και αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Κανείς μας δεν μπορεί- μεγαλώνουμε.
Μερικοί μεγαλώνουν και άλλοι "μεγαλώνουν". ;)

Μπορείς να είσαι όσο χρονών χωράει ο νους σου, χωρίς να έχεις μεγαλώσει. Μπορείς να είσαι απλά "μεγάλος".
Μεγάλος από έξω και "μεγάλος" από μέσα.
"Μεγάλος" από μέσα και παιδί από ακόμη πιο μέσα και αυτό σε κάνει πιο μεγάλο απ' όλους.

Γέλα δυνατά, τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς, δες παλαβά όνειρα- πάντα θα υπάρχει χρόνος για αυτά. Μην ξεχνάς να επισκέπτεσαι συχνά την Χώρα του Ποτέ και αν σε κοροϊδέψουν για αυτό, γέλα ακόμη πιο δυνατά και πέτα πέτα ψηλά!
All you need is faith and trust....
and a little bit of pixie dust!
if (this.src.indexOf('_100') != -1) { this.style.backgroundColor = 'transparent'; this.src='http://29.media.tumblr.com/tumblr_lr89z5niT31qgs6h0o1_250.gif'; }

if ($(this).hasClassName('enlarged')) {
this.style.width = '150px';
this.style.height = '113px';
$(this).removeClassName('enlarged');
if ($('photo_info_9974529779')) $('photo_info_9974529779').hide();
if ($('photo_exif_flipper_9974529779')) $('photo_exif_flipper_9974529779').hide();
$('post_content_9974529779').style.clear = 'none';
} else {
$('post_content_9974529779').style.clear = 'both';
if ($('photo_info_9974529779')) $('photo_info_9974529779').show();
if ($('photo_exif_flipper_9974529779')) $('photo_exif_flipper_9974529779').show();
this.style.width = '245px';
this.style.height = '184px';
$(this).addClassName('enlarged');
}
this.blur();
return false;
" style="cursor: pointer; background-color: transparent; width: 245px; height: 184px; " width="150" height="113" src="http://29.media.tumblr.com/tumblr_lr89z5niT31qgs6h0o1_250.gif" onload="if (this.src.indexOf('_100') != -1) { this.style.backgroundColor = 'transparent'; this.src='http://29.media.tumblr.com/tumblr_lr89z5niT31qgs6h0o1_250.gif'; }">

Αυτοί είναι οι χαμένοι, αυτοί είναι μεγάλοι.

Kαι το βασικότερο... μην πεις ποτέ πως δεν πιστεύεις στις... ουπς, δεν μπορώ να το πω! Θα πεθάνει μια νεράιδα!

I do believe in fairies, I do, I DO!

width:160px;
" src="http://24.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no1_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://26.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no2_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://27.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no3_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://26.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no4_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://30.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no5_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://30.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no6_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://24.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no7_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://30.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no8_250.gif" alt=""> width:160px;
" src="http://28.media.tumblr.com/tumblr_lotvi71wRx1qek28no9_250.gif" alt="">

ΕΓΩ δεν θα γίνω σαν και σας.

2011-08-27T17:36:00.006+03:00
Γιατί να γίνω σαν και σας άλλωστε; Είμαι εσύ, μητέρα,πατέρα ή Χ ενήλικα; Είμαι ΕΓΩ. Είμαι η Ανθή, μια ξεχωριστή προσωπικότητα, διαφορετική από εσάς. Δεν είμαι ΕΣΕΙΣ. Δεν είστε ΕΓΩ. ΕΓΩ είμαι ΕΓΩ.
ΕΓΩ δεν θα κυλήσω στα τσιγάρα γιατί απλά μου λετε πως θα έρθει η ώρα που θα κυλήσω και γω. Αυτά τα 'εγώ' δεν είναι ΕΓΩ. Αν δεν γουστάρω να κυλήσω, απλά δεν θα το κάνω.
ΕΓΩ δεν θα μείνω άνεργη, αγαπητέ μου Κύριε Χ. ΕΓΩ θα παλέψω, ΕΓΩ δεν θα τα παρατήσω όπως ΕΣΥ και το μικρό εγώ σου. Θα γυαλίσω παράθυρα, θα μου πιαστεί η μέση, αλλά ΕΓΩ θα τα καταφέρω.
ΕΣΥ, ξαδέρφη που μου λεγες πως εγώ θα κρύβομαι, θα μπλέκω με πολλούς γκόμενους, θα φοράω διχτυωτά καλσόν, δεν έγινα εσύ. Δεν έγινα αυτό το μικροσκοπικό, λιλιπούτειο εσύ σου. ΕΓΩ ερωτεύτηκα, πόνεσα, έκλαψα, πειραματίστηκα, αλλά παρέμεινα ΕΓΩ.
Σταμάτα να μου λες πως με περιμένει δύσκολο αύριο. Το αύριο είναι δικό μου, ΕΓΩ το φτιάχνω, ΕΓΩ φτιάχνω την ζωή μου. Γουστάρω να 'ναι δύσκολη, γιατί μου μαθαίνει να ΞΥΠΝΑΩ, να ΖΩ και να ΦΕΥΓΩ πάντα τις κατάλληλες στιγμές.
ΕΓΩ χρειάζομαι ένας μεγάλο ΕΜΕΙΣ, για να αλλάξω τον κόσμο.
ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε ΑΥΤΟΙ. Δεν είμαστε οι γονείς μας. Δεν είμαστε οι πρόγονοι μας. Είμαστε ΕΜΕΙΣ.
Μπορείς να μας χτυπήσεις από εκατό διαφορετικές πλευρές, μπορείς να νομίσεις πως κατάφερες να μας ξεριζώσεις κάθε ελπίδα, αλλά ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε ΕΣΕΙΣ.
Ξέρεις κάτι; Δεν μας νοιάζουν τα λεφτά. Θα προτιμούσαμε να μην υπήρχαν. Θα προτιμούσαμε εκείνο το φτωχό παιδί να ζητάει ένα ψωμί και να του δίνουν 10 και το χαμόγελο του να 'ναι η ανταμοιβή. Θα προτιμούσαμε νοσοκομεία να χτίζονται και ας έκλειναν όλες οι εκκλησίες. ΕΜΕΙΣ ξέρουμε πως αν πιστεύεις στον Θεό, αυτός το ξέρει, ακόμα και αν του το λες 200 χιλιόμετρα μακριά από μια εκκλησία. Επίσης ξέρουμε πως δεν 'θα καούμε στην κόλαση' αν δεν πιστεύουμε σε αυτόν, αν δεν είμαστε σίγουροι πως υπάρχει. Ξέρουμε πως ΑΥΤΟΙ άλλαξαν τις αγκαλιές του και τις κάνανε τιμωρίες. ΑΥΤΟΣ δίνει αγκαλιές. ΑΥΤΟΣ (δεν) υπάρχει -ΕΣΥ διαλέγεις- μα αυτό που μας νοιάζει ΕΜΑΣ είναι αν χτυπούν οι καρδιές μας, αν αγαπούν.
Γιατί ΕΜΕΙΣ να γίνουμε το χαζό εσείς σας;
ΕΜΕΙΣ είμαστε αυτό το σπουδαίο ΕΣΕΙΣ που αφήσατε στην άκρη πριν από πολλά-πολλά χρόνια.

ΕΓΩ είμαστε ΕΜΕΙΣ. ΕΣΥ είσαι ΕΜΕΙΣ.
ΕΜΕΙΣ είμαστε ΜΑΖΙ.
εσύ;

Γλυκιά μου επιτυχία.

2011-07-09T17:37:00.000+03:00
Είναι από αυτές τις στιγμές που περιμένεις το τρένο με ανυπομονησία να έρθει στον σταθμό για να σε πάρει μακριά απ' την καταπίεση και την ρουτίνα, μα ταυτόχρονα, ξέρεις πως θα σου λείψει, αλλά το χρειάζεσαι να φύγεις για λίγο ή ίσως και για περισσότερο, απλά να φύγεις μακριά από όλους τους. Κυρίως, μακριά από την γκρίνια και την πίεση, τα νεύρα και τους τσακωμούς που μολύνουν την καθημερινότητά μου...

Καταλαβαίνω πόση ανάγκη έχει ένας έφηβος να φεύγει κάθε τόσο, καταλαβαίνω την χαρά του να λείπεις για 20 μέρες μακριά απ' όλα και να χαίρεσαι στην κατασκήνωση με τις φίλες σου. Έχω περάσει και εγώ αυτό το λούκι, και το ξέρω πολύ καλά... Πλέον δεν μπορώ να πάω ως κατασκηνώτρια. Στα 18 μου όμως, θα είμαι εκεί. Ομαδάρχισσα. Τρέμετε μικρά μου παιδάκια.

Αύριο το πρωί αναχωρώ για Αθήνα και από εκεί θα μείνω για 5 μέρες στον Πειραιά. Νομίζω πως ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν, να ξεφύγω λίγο από τον έλεγχο του πατέρα μου και την γκρίνια της μητέρας μου. Λίγο το ένα, λίγο το άλλο, πολύ δεν θέλει ο άνθρωπος και ξεσπάει. Αν και είναι άσχημο να ξεσπάει στα παιδιά του, δυστυχώς είναι κ αυτός ένας τρόπος. Αλλά θα ξεφύγω, θα περάσω καλά, ήδη τα έχω ξεχάσει όλα και σκέφτομαι τους συνδυασμούς ρούχων που θα βάλω στην βαλίτσα μου, υπενθυμίζω στον εαυτό μου να μην ξεχάσει το αντηλιακό και το ραβδάκι μου για την πρεμιέρα Χάρι Πότερ, καθώς και την αγαπημένη μου μπλούζα και το λιποζάν με την μωβ κολώνια μου. Μα πάνω απ' όλα, να μην ξεχάσω να φορέσω το χαμόγελό μου.

Μεγαλώνω. το καταλαβαίνω πια αυτό και όλο αυτό το διάστημα που θα λείψω, πιστεύω θα το αντιληφθεί και ο πατέρας μου πως δεν είμαι πια ένα μικρό κοριτσάκι που μπορεί να κατευθύνει όπου κ όπως θέλει. Εδώ και καιρό δεν είμαι, έχω αυτονομηθεί όσο γίνεται και το αποδεικνύω κάθε μέρα. Η μητέρα μου το έχει αποδεχτεί και πλέον έχουμε ελάχιστα θέματα για να χωρίσουμε, ενώ ο πατέρας μου όχι αρκετά. Αυτές τις (μάλλον) 2 βδομάδες, ελπίζω να το καταλάβει πως άλλη μια χρονιά και μετά τέλος, Πανελλήνιες και η Ανθή αποχαιρετάει είτε τα θαλασσώσει είτε όχι. Ελπίζω και παλεύω για το δεύτερο. Πιστεύω πως μπορώ. Και αν πιστεύεις κάτι αρκετά δυνατά, θα το καταφέρεις.

Αισθάνομαι κάπως σαν φτιάχνω την βαλίτσα μου για το Χόγκουαρτς και μετράω τις ώρες που μου μένουν για να επιβιβαστώ στο Χόγκουαρτς Εξπρές και να αρχίσει το παραμύθι. Μάλλον έτσι νιώθεις όταν αλλάζεις προς το καλύτερο, όταν οι συνθήκες αλλάζουν προς το καλύτερο και συ μπορείς επιτέλους να κυλήσεις μαζί τους. Επιτέλους, μπορώ, αισθάνομαι μια γλυκιά ελευθερία για αυτές τις 5 μέρες που έρχονται, αισθάνομαι σαν να πήρα το γράμμα που μου έλεγε πως είμαι μάγισσα και είχε καθυστερήσει τόσα χρόνια. Φαντάζομαι πως θα είναι 3 φορές καλύτερα όταν θα φεύγω για φοιτήτρια.

Εκτός αυτού, νιώθω καλά, καλά με τον εαυτό μου, με βλέπω διαφορετικά. Είναι τόσο όμορφο να έχεις άτομα δίπλα σου που να σε νοιάζονται, ευχαριστώ τις φίλες μου και ιδιαίτερα την Φιλίππα και την Λιάνα που μου στέκονται στα πάντα και ευχαριστώ και εσάς τους δύο, εσένα ΜΠΘ και σένα ΓΠΘ. 1,6 χρόνια μαζί και μια φορά δεν με κάνατε να νιώσω άσχημη, δεν με αφήσατε να σας αφήσω, οπως έκανα πάντα. Φέρατε στην επιφάνεια τον παλιό μου γλυκό χαρακτήρα...

Ah, γλυκιά αλλαγή.
Γλυκιά επιτυχία.

NYAAAAAAAAAAAH

2011-06-22T12:45:00.002+03:00

Είμαι ακριβώς σε μια τέτοια^ φάση. ΒΑ-ΡΙΕ-ΜΑΙ. Βασικά όχι, δεν βαριέμαι, ψήνομαι απ' την ζέστη και πρέπει να βρίσκω τι σημαίνουν εξαιρετικά παράξενες λέξεις όπως: παρακωλύω, απεξεργάζομαι, για την Έκθεση που δεν έχω πάσα ιδέα τι στο καλό σημαίνουν για να σχηματίσω και φράσεις μαζί τους. GOD BLESS GOOGLE AND BABINIOTIS.
Και κάπως έτσι, αναρωτιέμαι: ΓΙΑΤΙ ΣΤΟΝ ΒΟΛΝΤΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΑΚΟΜΗ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΧΟΓΚΟΥΑΡΤΣ; ή "Ίσως αν έρθει γράμμα για τον αδερφό μου στα 11 του, μπορώ να τον συνοδέψω ως την Πλατφόρμα 9 και 3/4. Ίσως ακόμη και να κουβαλήσω τα πράγματά του ως την κουκέτα του... ή να μεταμφιεστώ σαν τον αδερφό μου και να γίνω ο αδερφός μου... Και μετά, να μείνω στο Χόγκουαρτς φορέβερ έντ έβερ." Lame, huh?

Μα πραγματικά, που είναι η κουκουβάγια με το γράμμα μ-ο-υ;

Επίσης, το Σ/Κ παίζει να πάω παραλία.
ΘΑΛΑΣΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ

Καλοκαίρι=ΦΙΛΙΠΠΑΛΙΑΝΑΑΝΘΗΜΑΡΙΑΕΙΡΗΝΗ

2011-06-12T22:07:00.003+03:00

Ήρθες πάλι τρελό καρναβάλι πήγα να γράψω, αλλά δεν πάει να μπιπ τώρα; :Ρ

Ήρθε το καλοκαιράκι, άσχετο αν βρέχει κάθε τόσο και γίνεται κατακλυσμός και μπαμκαιμπουμκαιτρίκιτράκα (οκ-το 'χω κάψει) οι βροντές και οι κεραυνοί, αλλά δεν με ενδιαφέρει και πολύ, αρκεί να μην με πιάνει το αυχενικό μου και οι πονοκέφαλοι από την υγρασία και θα 'μαι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στον κόσμο.
Πρώτα μερικά θερινά, έτσι για να 'χουμε κάτι να γκρινιάζουμε (ΠΩ ΑΓΑΠΩ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ :Ο) μέχρι αρχές Ιουλίου και μετά πιθανόν Πειραιά (Ρέα ΕΤΟΙΜΑΣΟΥ ΜΠΕΙΜΠΥ) για 2-3 μέρες, Αθήνα δεν ξέρω αν παίζει να πάω, Θεσσαλονίκη ίσως αν δεν πάμε Ηράκλειο για τον γάμο που έχουμε και πάμε στο συνέδριο της μαμάς. Αντίδραση 1η: ΟΥΑΟ, ΘΑ ΠΑΩ ΚΡΗΤΗ! Αντίδραση 2η: ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΩ ΚΡΗΤΗ ΘΑ ΠΑΩ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΡΕΛΟ ΑΒΟΚΑΝΤΟ Κ ΛΟΙΠΟΥΣ ΤΡΕΛΟΥΣ ΤΟΥ ΧΓ!
Για πρεμιέρα των Κλήρων του Θανάτου στην Αθήνα δεν ξέρω αν θα είμαι, ανάλογα τα κέφια του πατέρα μου, πραγματικά.:Ρ

Μετά Μεσαγγαλάκια και κάψιμο με Δανάη και Flame, το κυρίοτερο δηλαδή. Πω, θα περάσουμε τέλεια! Κάθε πρωί θάλασσα και κάθε απόγευμα βόλτα στην παραλία και στα μαγαζιά(σχεδοοοόν μαγαζιά, αλλά μας κάνουν), μετά κάψιμο με Αντρέα-Ρέα στο τηλέφωνο που είναι παράδοση πλέον, μετά λίγο λάπτοπ και χαζομαρίαση στο ίντερνετ από το ασύρματο που κλέβουμε από έναν γείτονα. Β) Προσευχειθείτε παίδες να το έχει και φέτος φρι! :ο
Το βράδυ άραγμα στα παγκάκια και στην παραλία, να χαζεύουμε καμιά φωτιά και η Δανάη να κατεβάζει τα μπρίζερ το ένα μετά το άλλο χωρίς δισταγμό, εγώ το καλαμπόκι σαν καλή κοτούλα που είμαι, θα ακούμε καμιά βαθυστόχαστη συναυλία από άσημα συγκροτήματα που κάνουν διασκευές γνωστών τραγουδιών συγκροτημάτων στυλ Τρύπες, Δυτικές Συνοικίες και τα λοιπά, στην αρχή να τους σνομπάρουμε και μετά να ψάχνουμε απελπισμένα το όνομά τους στο γκούγκλ, γιατί απαξιώσουμε να ακούσουμε στην αρχή... :Ρ Λιώσιμο με βιντεάκια από Σαντίνο από το Project Runaway-all time classics πλέον για 'μας-, κατασκοπία από το μπαλκόνι της Δανάης των Θ.-Σ. που είναι και μαμώ Β) Τηλέφωνα από την Βάσω για τον ΑΠΘ, χαχαχαχαχα, ε ρε τι έχει να γίνει πάλι φέτος. :Ρ
Και μην ξεχάσω τις μεταμεσονύκτιες κουβέντες με Φλο, Λιάνα Μαρ, Amy. <3

Όσο για τις Ε2, Β., Α2 και Θ. κάπου θα βρισκόμαστε, κάπου θα χανόμαστε, κάπου η μία θα 'ναι Γιάννενα ή άλλη Εύβοια και η άλλη στα ΚΑΥΥ, αλλά οκ, δεν βαριέσαι, όλο και κάπου στα Friends θα συναντιόμαστε.

Τελικά πολύ τραλαλά μου βγήκε η ανάρτηση και χαίρομαι!
Πάρτε λίγο Ενρίκε και τουνάιτ άιμ φ*κιν γιου :DDDD
Γιατί έτσι, γιατί έχει αυτό το κάτι το ΣΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑΛΑ το καλοκαιρινό!

I know you want me
I made it obvious that I want you too
So put it on me
Let’s remove the space between me and you
Now rock your body
Damn I like the way that you move
So give it to me
‘Cause I already know
What you wanna do
Here’s the situation
Been to every nation
Nobody’s ever made me feel the way that you do
You know my motivation
Give in my reputation
Please excuse I don’t mean to be rude
But tonight I’m loving you
Oh you know
That tonight I’m loving you

Άντε βρε, καλά να περάσετε και χαρείτε τις διακοπές σας!

Εφιάλτες...

2011-05-29T21:39:00.004+03:00

Ας τα πάρω από την αρχή. Είχα γύρω στον έναν χρόνο να κοιμηθώ καλά, για λόγους στους οποίους θα προτιμούσα να μην αναφερθώ και φυσικά είναι ψυχολογικοί. Όχι, δεν είχα κάποια ασθένεια ή κάτι τέτοιο, περισσότερο προβλήματα με τον εαυτό μου θα τα έλεγα. Ναι, ταιριάζει αυτός ο χαρακτηρισμός πράγματι. Ξυπνούσα κάπου στα χαράματα, 2 φορές τουλάχιστον, στριφογύριζα και άκουγα μέχρι και τον παραμικρό θόρυβο και δεν μπορούσε να με πάρει ο ύπνος, κρύωνε η κοιλιά μου ή η μέση μου ή ακόμη και ο αυχένας μου και ξυπνούσα με μια τεράστια ενόχληση σ' αυτά τα σημεία και είχα και τάσεις για εμετό. Απαίσιο ήταν, αλλά ακόμη πιο απαίσιο ήταν που ξυπνούσα πτώμα και υπολειτουργούσα. Συνεχώς είχα όνειρα για σκύλους να με κυνηγάνε στην εθνική οδό που έβρεχε και γω έτρεχα σαν αστραπή για να μην τα ξυπνήσω και με πιάσουν, κοιμούνταν λέει... Η μάνα μου ανησυχούσε επειδή κοιμόμουν 12-13 ώρες τα Σαββατοκύριακα και φοβόταν μήπως μου έπεσε το σίδηρο και κανονίσαμε για εξετάσεις αίματος, γιατί πάντα είχα έναν σίδηρο στα όρια. Ολώς παραδόξως, φέτος ήταν πάρα πολύ καλά, ξεπερνούσε το όριο και ήταν πολύ φυσιολογικός. Ζάχαρο δεν είχα πεσμένο, ούτε χοληστερίνες, γενικά οι εξετάσεις μου ήταν τζάμι. Που να εξηγείς όμως στην παραξενεμένη μάνα σου πως μένεις άυπνη και που να τις εξηγείς -ακόμη πιο δύσκολο- τους λόγους που το παθαίνεις αυτό, αφού καμιά φορά ούτε εσύ τους καταλαβαίνεις ακριβώς. Πάντως δεν υπέφερα από άγχος, καμία σχέση, είμαι στα όρια της αναισθησίας ώρες-ώρες.

Κλασικά όπως κάθε φορά που είναι εξεταστική περίοδος, ξεκινάω τις βιταμίνες Επρεσάτ, γιατι αθλητισμός, πίεση να βγάλεις την ύλη στο χρονικό διάστημα που σου ορίσανε δεν πάνε καθόλου μαζί. Οι βιταμίνες είναι κάτι σαν... διάλειμμα. Αισθανόμουν πολύ καλύτερα και μάλλον έπρεπε να τις ξεκινήσω νωρίτερα. Εδώ και 4 μέρες κοιμάμαι σαν πουλάκι. Θαύμα; Όχι και τόσο.

Πρώτα, είδα πότε θα πεθάνει ο θείος μου που είναι βαριά άρρωστος, με καρκίνους και ιστορίες. Πάντα την γλίτωνε, αλλά τώρα όλοι τον έχουν για νεκρό και με εκνευρίζει τόσο πολύ αυτό. Λες και πέθανε. Ας το πούμε και προφητικό όνειρο, είδα την ακριβή ημερομηνία και έχει πολύ καιρό ακόμη. Οκ, ακόμη και αν δεν θα γίνει αυτή την ημερομηνία αυτό που είδα, σίγουρα κάτι σημαντικό θα γίνει γιατί σπάνια βλέπω τέτοια όνειρα.
Μετά, είδα τον θάνατο του θείου της καλύτερης μου φίλης. Είχε και λευκό φέρετρο, βέβαια. Και είδα την καλύτερη μου φίλη σκατά, με σκότωσε αυτό. Και έναν άντρα με άσπρο νυφικό. :S
Την επόμενη νύχτα, είδα πως αυτοκτόνησε μια καλή μου φίλη, η Κ. Πως πήδηξε μέσα σε ένα βαθύ συντριβάνι και ήξερα πως πέθανε. Και μετά, όταν κι εγώ πήδηξα σε αυτό το συντριβάνι, εκείνο απλά με εκτόξευσε πίσω, σαν τραμπολίνο.
Χτες, είδα πως ανακοινώθηκε ο θάνατος μιας διάσημης τραγουδίστριας, αλλά στην πραγματικότητα την είχαν απαγάγει και είδα να την βασανίζουν.

Έχω φρικάρει, ειλικρινά. Δεν μπορούσα να το κρατήσω άλλο μέσα μου, ακόμη και αν ο θάνατος στους ονειροκρίτες σημαίνει καλό για τους αποθανόντες που είδες. Είναι πολύ ψυχοφθόρο να βλέπω δικά μου άτομα να πεθαίνουν, γενικά άτομα να πεθαίνουν στον ύπνο μου. Και η ειρωνεία είναι πως και κοιμάμαι σαν πουλάκι και δεν βλέπω ΠΟΤΕ θρίλερ για να πεις πως με επηρέασαν.

Αισθάνομαι πραγματικά διαλυμένη σε χίλια κομμάτια... Δεν καταλαβαίνω για ποιο πράγμα τιμωρούμαι και δεν μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη, και με τους 2 τρόπους. Το μυαλό μου με εκδικείται για αυτά που του έκανα όλη την προηγούμενη χρονιά; Τι; Θέλω τουλάχιστον να ξέρω.

Σκέφτομαι να αρχίσω τα χαμομήλια και τα μέλια αν είναι εφικτό να κοιμηθώ ήρεμη επιτέλους.

Η Αλήθεια για την Ζωή

2011-05-24T22:29:00.002+03:00
"Στις σχέσεις σας και στην επιλογή της δουλειάς σας, θα αφήσετε την καρδιά σας να μιλήσει και όχι το μυαλό σας. Μόνο την καρδιά σας! Το μυαλό κρατήστε το για αλλού. Αυτό που θα κάνετε και ο άνθρωπος που θα 'χετε δίπλα σας να την αγγίζει, να είναι μέσα της. Κακά τα ψέμματα, δεν περνάει ο καιρός πλάι σε κάποιον ή ασχολούμενοι με κάτι που δεν τραγουδάει μέσα σας. Όσο για το επάγγελμα... Παιδιά μου... Μικρά παιδάκια, μα αρκετά μεγάλα σε λίγο για να πάρετε τον δρόμο σας... Μην αφήσετε αυτό που σας αρέσει για κάτι που θα εξασφαλίσει 5 παλιόχαρτα στο μέλλον. Γιατί παλιόχαρτα είναι και 'μεις οι άνθρωποι τρέχουμε από πίσω τους σαν πιστά σκυλιά. Αφήστε που σήμερα τίποτα δεν είναι σίγουρο, γι αυτό μπορείτε όλα να τα ανατρέψετε εσείς, να ζήσετε το όνειρο. Ακόμα και αν αφήσετε αυτό που αγαπάτε, θυμηθείτε με, θα ξαναβρεθεί μπροστά σας. Δες τε εμένα. Από την αρχή ήμουν αποφασισμένη να σπουδάσω φιλολογία, την αγαπούσα, ήξερα πως αυτό ήθελα να κάνω στο υπόλοιπο της ζωής μου. Η δεύτερη επιλογή μου ήταν μια σχολή καλών τεχνών... Έπιασα την φιλολογία και *γελάει* δες τε με τώρα, με όλες αυτές τις ρυτίδες και τα άσπρα μαλλιά να ζωγραφίζω βουνά και πεταλούδες. Όχι, δεν το μετάνιωσα, προς θεού, αγαπούσα και τα 2 εξίσου! Εδώ μέσα, σ αυτές τις τάξεις ξεχνούσα πάντα ό,τι βαρύ με απασχολούσε... Έπαιρνα απ' τα παιδιά και τους έδινα κ γω. Ποτέ δεν με απογοήτευσαν, ποτέ. Αν αγαπάτε και 'σεις κάτι, μην το αφήσετε. Θα 'χετε χάσει χρόνο... Χρόνο που προσπαθούσατε να ικανοποιήσετε την μάνα σας, τον πατέρα σας, το σόι σας που σας ήθελε φούρναρη αντί για μουσικό. Χρόνο που ξεχάσατε τα παιδιά που είχατε μέσα σας και όπως κάθε μεγάλος αρχίσατε τον αγώνα συγκέντρωσης περισσότερων χαρτιών. Αυτός με τα πιο πολλά μωβ θα νικούσε, σας μάθανε. Λάθος! Η καρδιά σας θα νικήσει στο τέλος... Μόνο που άλλες καρδιές είναι πιο αδύναμες και αργούν να πάρουν τον έλεγχο... Μην αργείτε αγαπημένα μου! Δείτε με σας λέω, μέσα απ' αυτά τα σημάδια και τα ρυτιδιασμένα μάτια που φέρνουν τα 65 χρόνια, και ακόμα ζωγραφίζω και μαθαίνω!
Και ναι, μπορώ να πω πως είμαι ευτυχισμένη. "

-M.Z.

Αποσπασματικά ό,τι θυμάμαι από αυτή την καταπληκτική καθηγήτρια. Θα μας λείψετε πολύ κυρία Μ.

Βαριέεεεμαι!

2011-04-26T17:04:00.002+03:00
Πόσο βαριέμαι έναν μήνα γεμάτο εξετάσεις, όπως καααάθε χρόνο. Πόσο βαριέμαι -προκαταβολικά- το άγχος που θα τραβήξω για Γεωμετρία και Φυσική(με πιάνει με μαθήματα που μου αρέσουν και δεν θέλω να με απογοητεύσω), και στο τέλος θα γράψω 19 και θα λέω "Πάρτα μωρή ηλίθια που αγχώθηκες κιόλας." Μην ξεχάσω το ότι θα λύσω όπως πάντα όλο το βιβλίο και την εγκυκλοπαίδεια που έχω από ασκήσεις Χημείας και θα μπει μια γελοία στο τέλος και θα τελειώσω στο τέταρτο.
Και άντε πάλι μπούκωμα από ιστορία και ΑΟΘ, από θρησκευτικά και όλα τα γελοία μαθήματα που αναγκαζόμαστε να διαβάσουμε, όχι τίποτ' άλλο για να μην ρίξουμε τον Μ.Ο. Και άμα δεν γράψω καλά, νιώθω και τύψεις που έναν χρόνο διάβαζα και μετά σαν καλός , με το συμπάθειο, μαλάκας τα παράτησα εκμεταλλευόμενη τους καλούς βαθμούς μου. Δεν μου αρεσει να παραιτούμαι και να ευνοούμαι από καταστάσεις. Και να τεμπελιάζω. (Αν και αυτό είναι χρήσιμο που και που, αλλιώς θα μυρίσει καμμένο).
Βtw, έχω τα κερατά μου από ασκήσεις Γεωμετρίας και πάω είν' τα ζά μου αργά. :Ρ Άλγεβρα τελείωσα, δόξασοι, αλλά Γεωμετρία να με δω. Ε και 'σεις κυρία, γιατί τόσες ασκήσεις απ' το 6ο κεφάλαιο με τον κύκλο;; Τον βαριέμαι τον κύκλο, προτιμώ τα 2-3-4 (πλην ανισοτικών) και το 5ο με παρ/μα κτλ κτλ! :Ρ

Να έχω και μια φίλη μου να λέει:
"Μια βδομάδα σχολείο έμεινε! Τέλεια!"
ΧΕΛΛΟΟΥ; ΕΝΑΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΜΗΝΑΣ. 10 Ιουνίου τελειώνει η Α' νομίζω...;
Αν θες να διαβάσεις εσύ για 'μένα, κανένα πρόβλημα γλυκιά μου. :Ρ

Αυτά τα καμένα, καλά να περνάτε λοιπόν, και όσοι συμπάσχουν, καλά μας κουράγια!Υπομονή συντρόφια!

Και καλή επιτυχία στα παιδάκια που δίνουν πανελλήνιες φέτος που ΧΑΑ-ΦΤΟΥ να σκίσουνε! :Ρ

ONE WAY.

2011-04-16T15:46:00.003+03:00

"Δεν καταλαβαίνω... Όλο αυτό υπήρχε πίσω από τα μάτια μας; Κρυμμένο τόσο καιρό, εδώ δίπλα μου! Σχεδόν το άγγιζα... Αποκλείεται" είπε παραιτημένη. Στριφογύρισε το κεφάλι της αργά και εξερεύνησε το δάσος παραξενεμένη, σαν να μην μπορούσε να το πιστέψει. Η F. το κατάλαβε. "Σταμάτα. Απλά κλείσε τα μάτια σου και πες μου τι πραγματικά νιώθεις."
Για λίγα δευτερόλεπτα μονάχα ο αέρας που ανακάτευε τα μαλλιά της γινόταν αισθητός.
Ανοιγόκλεισε τα μάτια της και στο τέλος κοιτώντας σταθερά μπροστά, είπε:
"Είναι αληθινό. Πιστεύω."

***

Υπάρχει μόνο ένας δρόμος, μία επιλογή.
Είτε προχωράς στο σκοτάδι με κλειστά τα μάτια και εμπιστεύεσαι αναζητώντας το φως... είτε γυρνάς πίσω.

That's the way things work.

2011-04-10T11:55:00.001+03:00
if (this.src.indexOf('_100') != -1) { this.style.backgroundColor = 'transparent'; this.src='http://27.media.tumblr.com/tumblr_ljelim0gEx1qb7tnno1_500.gif'; }

if ($(this).hasClassName('enlarged')) {
this.style.width = '150px';
this.style.height = '33px';
$(this).removeClassName('enlarged');
if ($('photo_info_4484274824')) $('photo_info_4484274824').hide();
} else {
if ($('photo_info_4484274824')) $('photo_info_4484274824').show();
this.style.width = '500px';
this.style.height = '109px';
$(this).addClassName('enlarged');
}
this.blur();
return false;
" style="cursor: pointer; background-color: transparent; width: 500px; height: 109px; " width="150" height="33" src="http://27.media.tumblr.com/tumblr_ljelim0gEx1qb7tnno1_500.gif" onload="if (this.src.indexOf('_100') != -1) { this.style.backgroundColor = 'transparent'; this.src='http://27.media.tumblr.com/tumblr_ljelim0gEx1qb7tnno1_500.gif'; }">

2011-03-30T22:22:00.002+03:00
Από πότε η Αλήθεια θεωρείται Αντίδραση;

Πότε σταματάνε την αναποτελεσματική προσπάθεια να σε τυφλώσουν;

Βουλιάζοντας

2011-03-27T01:25:00.002+03:00
Ειλικρινά βαρέθηκα, βαρέθηκα τις τόσες μαλακίες.
Αν δεν μπορείς να είσαι μαζί μου απλά μην το κάνεις, εντάξει; Βαρέθηκα να χαλάω εγώ την ψυχική μου ηρεμία μονίμως, βαρέθηκα να νιώθω ανασφαλής, να νιώθω πως είσαι σαν τον άνεμο που περνάει μέσα απ’ τα χέρια μου χωρίς να μπορώ να τον πιάσω… Βαρέθηκα να ‘μαι πεσμένη χωρίς λόγο και η ζωή να γλιστράει από δίπλα μου, να τρέχει μίλια μακριά και ‘γω να μην την κυνηγάω… βαρέθηκα. Βαρέθηκα όλα να είναι εναντίον μου και όλα δύσκολα. Πληρώνω για κάτι που δεν ξέρω καν τι είναι, γιατί..;
Δεν ξέρω πια τι να κάνω, πώς να σε κάνω να νιώθεις όμορφα. Δεν ξέρω καν αν εγώ νιώθω όμορφα, δεν ξέρω αν κουράστηκα. Πάντως οι μαλακίες με κούρασαν, αυτό είναι σίγουρο. Γιατί να κλείνομαι στον εαυτό μου, γιατί να λειτουργούμε με την τακτική των αντίποινων ο ένας στον άλλο; Γιατί να περνάνε έτσι αδιάφορα τα Σαββατοκύριακα, με τυπικές και αγέλαστες εξόδους, γιατί να συγκρατώ συνέχεια τον εαυτό μου και να μου λέω ‘όχι’ σε όλα; Να με χαιρετάνε οι ευκαιρίες και ‘γω να τις αποχαιρετάω… Να παραμελώ τις υποχρεώσεις μου, να ‘χω ξεχάσει πόσο δυνατά γελούσα πριν μερικά χρόνια. Όχι πως ευθύνεσαι εσύ γι αυτό, δεν σε κατηγορώ. Όλες οι καταστάσεις είναι σκατά και εγώ δεν κάνω τίποτα για να το αλλάξω αυτό. Αφήνω να παίρνουν άλλοι τα σκοινιά και να με κατευθύνουν όπου θέλουν, σαν μια ηλίθια μαριονέττα.

Από πότε έχω να νοιαστώ για τον εαυτό μου; Να κάτω κάτι που ευχαριστεί αποκλειστικά εμένα;

«Μην πιέσεις αυτούς. Μην πιέσεις τους άλλους. Μην τους πληγώσεις, πρόσεχε.»
Εμένα μια φορά ρε γαμώτο, δεν κοίταξα να μην με πληγώσω. Απλά να βολέψω τους άλλους, τους άλλους, τους άλλους…
«Αμοιβαίες υποχωρήσεις.»
Αμοιβαίες, ξέρεις τι σημαίνει αυτό. Δεν βλέπω κάποιον συμβιβασμό όμως. Εμένα βλέπω να καίγομαι μόνη μου, να με καταπνίγω. Πάλι.
Πρέπει να γίνω αυτή που ήμουν. Η χαρούμενη, η τρία πουλάκια κάθονταν, η καμένη.

Πνίγηκα.

Κίνημα "Δεν Πληρώνω!"

2011-03-13T23:24:00.001+03:00

Σήμερα γυρνώντας από ένα παραθαλάσσιο μέρος που πήγα για μια βουτιά (τελικά δεν μου βγήκε, αλλά δεν μας αφορά αυτό αυτή τη στιγμή:Ρ) στα δεύτερα(!) διόδια της Λάρισας που αναγκάζεσαι να περάσεις εκτός εαν ακολουθήσεις 549498609498 παράδρομους για να τα αποφύγεις, συναντήσαμε ορισμένους υποστηρικτές του κινήματος "Δεν Πληρώνω" που είναι υπέρ της κατάργησης των διοδίων. Φυσικά μας έδωσαν ένα φυλλάδιο και μας είπανε να περάσουμε ελεύθερα μιας και είχαν έρθει σε συνεργασία με τους εργαζόμενους των διοδίων και ήταν κλειστά.

"Δεν πληρώνουμε!" λοιπόν...
Από οικονομικά και πολιτική δεν ξέρω ούτε καταλαβαίνω πολλά - και ώρες ώρες ντρέπομαι γι αυτό- μα ενα το ξέρω σίγουρα. Γιατί τέτοιο χαράτσι στους εθνικούς μας δρόμους που υποτίθεται πως είναι ένα κοινωνικό αγαθό; Πως θα μπορέσει ο μέσος Έλληνας να ανασάνει αν έχει ΚΑΙ αυτό να το βγάλει από την τσέπη του; Είναι δυνατόν να δίνουμε 6,60 ευρώ συνολικά για να κάνουμε την διαδρομή Λάρισα-Τρίκαλα/Τρίκαλα-Λάρισα; Και καλά εμείς των Ι.Χ. που πάμε μιας στις τόσες... Τα φορτηγά που μετακινούνται συνεχώς λόγω επαγγέλματος και οι αγρότες εκείνων των περιοχών δεν είναι δυνατόν να δίνουν τέτοια ποσά καθημερινά. Όσο για τα φορτηγά, τα χρήματα είναι πολύ περισσότερα. Αυτοί οι άνθρωποι ούτε παραδρόμους μπορούν να ακολουθήσουν, ούτε τίποτα. Αναγκαστικά δίνουν και δίνουν καθημερινώς.
Το να μην πληρώσω τα διόδια, λοιπόν, είναι φοροδιαφυγή. Πράγματι, είναι. Μα είναι αυτός νόμιμος φόρος; Ξέρω πως δεν βοηθάει καθόλου την χώρα μας να ανακάμψει αν αποφεύγουμε να πληρώσουμε τους φόρους μας, μα ξαναρωτώ, είναι φόρος αυτός; 2,30 ευρώ για ποιο πράγμα; Για έργα που "θα" γίνουν, για δρόμους που γίνονται από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου στο αμάξι για την θάλασσα, τότε που είχα ρωτήσει πρώτη φορά τον πατέρα μου γιατί υπάρχουν τα διόδια. Αν όντως αξιοποιούνταν τα λεφτά μας, όλη η Ελλάδα θα ήταν μια ευθεία από άποψη οδικής μέχρι τώρα.
Δεν είναι πως ζητάω την κατάργηση των διοδίων, ας λειτουργήσουν εν ανάγκη. Οι εργαζόμενοί τους το ψωμάκι τους θέλουν να βγάλουν κι αυτοί, δεν φταίνε σε τίποτα να βρεθούν απ' την μια στιγμή στην άλλη στον δρόμο... Ας ρίξουν στην τελική οι "άνω" τις τιμές. Άκου 2,30 ευρώ. Το λέω και το ξαναλέω στον εαυτό μου μπας και το συνειδητοποιήσει.

Στρίβοντας στον δρόμο για Μεσάγγαλα, είδαμε πως τοποθετήθηκαν περιοριστικές μπάρες του ύψους των δύο μέτρων, ώστε να μην μπορούν να περνούν τα φορτηγά! Όποιοι τα τοποθέτησαν είναι "δολοφόνοι"! Αναρωτιέμαι πως δεν αντέδρασαν οι κάτοικοι των γύρω χωριών, ούτε ένα αγροτικό φορτωμένο με πράγματα θα μπορούσε να μεταφέρει όλο του το φορτίο με την μία... Αναγκαστικά θα έκανε 2-3 διαδρομές γεμίζοντας την καρότσα! Πόσο απαθείς μένουμε μπροστά στις εξελίξεις που τρέχουν εις βάρος μας. Μια φορά ρε γαμώτο να λειτουργούσαμε συλλογικά και γρήγορα...
Και δεν γουστάρω να δω κανένα σχόλιο του τύπου: "Ελλάδα είμαστε, τι περιμένεις!"
Με αυτά τα κεφάλια δεν κάνουμε τίποτα! Ελλάδα είμαστε ρε, ναι! Και είμαστε όπως σκατά είμαστε.
Εσύ τι κάνεις για να το αλλάξεις αυτό όμως;
Συνεχίζεις να πιπιλάς την καραμέλα του τίποτα δεν θα αλλάξει γιατί είμαστε παλιοκράτος;

Εγώ κινούμαι, εσύ τι κάνεις;

2011-03-04T12:44:00.002+03:00
Ο χρόνος περνάει ακόμα και όταν φαίνεται αδύνατον, περνάει ακόμη και για 'μένα. Ο χρόνος περνάει και φέρνει αλλαγές, φέρνει εκπλήξεις.

Άτομα που πίστευες πως ήταν σωστά απέναντί σου και σωστά απέναντι σε όλους γενικά, αποδεικνύονται ψεύτικα, με ανούσιες σκέψεις.
"Δεν θα αλλάξει κάτι."
-Μα γιατί το λες αυτό; Αν σκέφτεσαι έτσι, όντως δεν θα αλλάξει.
"Γιατί έτσι είναι, τίποτα δεν θα αλλάξει."
-Με νευριάζεις.
"Μα είναι η αλήθεια!"

"Δεν θα είμαι εκεί γύρω όταν βάφεις τα νύχια σου, να ξέρεις."
-Ε., σκάσε. Τέστερ είναι, δεν χρησιμοποιώ το κανονικό μανό. Κάνεις σαν υστερική.
"Έχω πολλά τέτοια"
-Να αλλάξουν αυτά τα τέτοια, η σεμνοτυφία δεν σου ταιριάζει.
"Πάμε να φύγουμε."

I ain't even mad...

Έρχομαι πιο κοντά με την μητέρα μου και απομακρύνομαι από τον πατέρα μου σιγά σιγά. Εχμ, το απομακρύνομαι είναι σχετικό βέβαια. Απλά όσο μεγαλώνω προσπαθεί να ράψει 3 ελαστικές κλωστές στο σώμα μου ώστε να με κινεί προς τα εκεί όπου αυτός θέλει, προς αυτόν δηλαδή και εγώ τις έχω αρνηθεί αυτές τις κλωστές. Σε 2 χρόνια θα είμαι μόνη σε αυτό που λέμε "ζωή". Ανακαλύπτω πως καταλαβαίνω την μάνα μου περισσότερο απ ότι νόμιζα πως θα μπορούσα ποτέ παλιότερα. Είναι αγωνίστρια, είναι ξεροκέφαλη, επίμονη, οξύθυμη, με χιούμορ και τιμιότητα. Χαχ, ποιος το λεγε πως θα μοιάζαμε; Ίσως γι αυτό τσακωνόμαστε συνέχεια. Την καταλαβαίνω, όμως. Όχι πως θα αρχίσω να της λέω όλα τα μυστικά μου και το πως νιώθω για τον οποιονδήποτε... έχουμε και οι δύο πρόβλημα σε αυτόν τον τομέα, αλλά δεν μας νοιάζει. Ειλικρίνεια μέχρι εκεί που πρέπει, καμία πίεση. Με τον πατέρα μου να δω τι θα κάνω... Όταν δει τις βαλίτσες μου ίσως να ηρεμήσει λίγο. Υπομονή... 2 καλοκαίρια έμειναν και μετά...!

Η ανασφάλεια συνεχίζει να μου τρώει το μεδούλι. Εγώ πότε θα νιώσω καλά με τον εαυτό μου, με αυτό που είμαι;
"I mean nothing to people who mean the world to me. I wish i was perfect, but of course, I ain't even close. Can't stand my face on the mirror. She's yelling at me!"
Ήμουν σε παραλήρημα...

Δεν είμαι και τόσο χαμένη όσο πέρσυ, βέβαια:
"Αν κάνεις όνειρα και δεν βγουν, μπορείς να πεις πως ήταν απλά όνειρα, γι αυτό δεν βγήκαν. Αν πάλι βγουν, μπορείς να ευχαριστήσεις τον εαυτό σου που τα έκανε. Γιατί αν δεν τα είχες πρώτα ονειρευτεί, ποτέ δεν θα γινόταν πραγματικότητα."

Καλή σας μέρα.

most meaningless post EVAH

2011-02-28T00:13:00.004+03:00

THIS^

Οκ, πάντα υπάρχει αυτή η κάποια που σου σπάει τα νεύρα στο σχολείο και φαντάζεσαι τον εαυτό σου να της δίνει σφαλιάρα. Τους λόγους δεν θέλω να τους αναλύσω, if you are a girl you can feel me.
Τι κάνεις όταν αυτή η κάποια αρχίζει να μπαίνει και στην ζωή σου;

Την στέλνεις πίσω στο νησί από όπου ήλθε. ;)

Bye-bye hun.

Ο Ελληνάρας του 21ου αιώνα

2011-02-22T16:37:00.002+03:00
Αντιγράφω όσα έγραψα σε φόρουμ. Αν στα αλήθεια δεν είστε ρατσιστές θα καθόσασταν ένα 5λεπτο να διαβάσετε τα όσα γράφω. Γιατί είναι όλα αλήθεια.

Μέσα στην τάξη μου, η πλειοψηφία, μην πω όλοι εκτός από 2-3 που δεν εκδήλωσαν άποψη, είναι τέρμα ρατσιστές. Μέχρι και η καθηγήτρια, αν και προσπαθεί να το κρύψει, με αυτό που θεωρεί αυτή "πλάκα" βγαίνουν και μερικές αλήθειες για το τι πιστεύει. Πόσο εκνευρίζομαι, πόσο θέλω να ξυπνήσω αυτούς που πιστεύουν πως το "Έξω οι μετανάστες από την Ελλάδα", είναι το καλύτερο σύνθημα που ειπώθηκε ποτέ. Και είναι τόσο κρίμα, είμαστε μόλις 15-16 χρονών, πως θα πάμε μπροστά έτσι;

"Μερικές φορές και να μην θέλεις να γίνεσαι ρατσιστής, αναγκάζεσαι. Γνωρίζω ένα περιστατικό στο οποίο δύο μαροκινοί ξυλοκόπησαν άσχημα μία γηραιά γυναίκα και την έστειλαν με πολλαπλά κατάγματα προσώπου στο νοσοκομείο απλά και μόνο για να της κλέψουν το κινητό. Δηλαδή ο σύντροφος αυτής της γυναίκας, δεν θα ήταν στο μέλλον αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στους Μαροκινούς;"
Και για να αλλάξω λιγάκι αυτή την ερώτηση. Αν ήταν Έλληνες δηλαδή θα την γλίτωναν; Έχει μήπως καμία διαφορά; Ό,τι έγινε, έγινε, αν δεν μπορεί να τιμωρηθεί όποιος το προκάλεσε, πρέπει δηλαδή να συμπεριφερθώ και εγώ άσχημα στους Μαροκινούς για να λύσω το πρόβλημα. Γιατί είστε όλοι τόσο ΤΥΦΛΟΙ;

"Συγνώμη ρε Ανθή, και 'γω Ρατσίστρια είμαι. Όχι με τους Γάλλους, Ιταλούς, κτλ, με τους άλλους. Και είμαι και περήφανη."
Εσύ κοπέλα μου που θα πας έτσι όπως σκέφτεσαι; Είσαι περήφανη που δεν εκτιμάς το διαφορετικό; Που τους κλείνεις την πόρτα για μια νέα ζωή στα μούτρα;
"Είναι σκ**οψυχοι οι περισσότεροι", μου λες. Γιατί κάθισες ποτέ να τους μιλήσεις, να τους πιάσεις το χέρι, να τους προσφέρεις ένα πιάτο φαί; Τους ρώτησες ποτέ πως νιώθουν ή μήπως το σκέφτηκες ποτέ; Έρχονται απελπισμένοι, απογοητευμένοι, αφήνουν ό,τι έχουν πίσω τους, σου φαίνεται τόσο γελοία εύκολο; Μήπως τους αρέσει κιόλας να αφήνουν την πατρίδα, νομίζεις; Μπράβο σου. Νιώσε περήφανη για τον υπέροχο χαρακτήρα σου και κοίτα να μην χάσεις ποτέ το ιδιοφυές μυαλό σου.
-Τους δίνουμε ποτέ μια ευκαιρία να ενταχθούν; Η απάντηση είναι όχι.
"Το σύστημα βρωμάει από παντού βρε Ανθούλα", μου απαντάς. Και αυτομάτως αυτό σημαίνει πως εμείς πρέπει να τα παρατήσουμε. Ε ρε μυαλά που κουβαλάμε!

-Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως θα ήταν η χώρα μας αν ξαφνικά εξαφανιζόταν όλοι οι μετανάστες; Ας το δούμε από την οικονομική άποψη.. Εκείνοι κρατάνε τις μισές δουλειές που ένας Ελληνάρας -τρομάρα μας- δεν καταδέχεται να κάνει. Η οικονομία θα γκρεμιζόταν 3 φορές χειρότερα. Μέχρι και ο τάδε βουλευτής που είχε καλομάθει να έχει την εφημερίδα και τον καφέ του κάθε πρωί, θα παρακαλάει να γυρίσει πίσω η Αλβανίδα βοηθός του.
Και η απάντηση που δέχτηκα από ένα κορίτσι: "Τι θα γινόταν; Θα έπαιρναν οι Έλληνες τις θέσεις που έχουν πιάσει αυτοί και θα ήταν όλα καλύτερα."
Χα, χα, χα. Απαξιώ να ασχοληθώ ξανά μαζί σου κοριτσάκι μου. Εσύ η φοβερή Ελληνίδα, η καλοαναθρεμμένη, θα δεχόσουν ποτέ να καθαρίζεις τουαλέτες; Να ταπεινώνεσαι καθημερινά με έναν εξευτελιστικό μισθό; Όχι βέβαια. Αλλά είσαι Ελληνίδα εσύ και την εξυπνάδα την έχεις στην άκρη των χειλιών σου. ΠΟΣΟ τυφλή και εσύ.

"Να παρακαλάμε να μην βρεθούμε στην θέση τους."-Ελισάβετ
Άλλη έξυπνη: "Καλύτερα να παρακαλάμε να μην μας πάρουν τα σπίτια μας!"
Διαδραματίζεται κάποιος πόλεμος εδώ; Μήπως κηρύξαμε την εθνική μέρα βλακείας και δεν το θυμάμαι; Οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν μια κουβέρτα να μην παγώσουν από το κρύο, τα δικά μας σπίτια με τα λούξα θα κοιτάξουν; Στην γωνιά σου και 'συ τυφλό κοριτσάκι. Στην γωνιά σου και στα τζακούζι σου.

"Σύλησαν τάφους! Οι νεκροί τι χρωστάνε;" Και ένα παρατεταμένο μπλιαχ ακούστηκε από την αίθουσα.
Φτάσε εσύ στο σημείο να πεθαίνεις της πείνας και μετά έλα μίλα μου. Όχι πως οι νεκροί θα γυρίσουν και θα μας ζητήσουν τα ρέστα. Όχι πως είχαν άλλη επιλογή, ο αγώνας για την επιβίωση δεν τα κοιτάει αυτά γλυκιά μου. Πίσω στο στρωμένο τραπέζι σου πήγαινε, εκείνο σου αρμόζει.

"Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Καλύτερο από το Ελλάς Ελλήνων Αμερικάνων, ε;" και γελάτε.
Σας σιχαίνομαι. Όλους. Σε λάθος εποχή γεννηθήκατε. Είστε μια σπατάλη σάρκας.

Την πρώτη νύχτα

2011-02-21T16:46:00.004+03:00

Η μικροσκοπική κοπέλα με τα μακριά μαλλιά και τις μπούκλες προχώρησε στο στενάκι βιαστικά με γρήγορα, κοφτά βήματα.
Είσαι…
Είμαι κοντά.

Η ραφή του φορέματος της πιάστηκε σε μια πέτρα καθώς έπαιρνε την στροφή για το αδιέξοδο. Το τράβηξε αδιάφορα και εκείνο σκίστηκε μέχρι το γόνατο. Γρύλισε. Τα λυτά μαλλιά της ανέμιζαν πίσω της και τα μαύρα μάτια της ήταν ένα με το σκοτάδι της νύχτας. Το λευκό σαν χιόνι δέρμα της εξέπεμπε μια παράξενη, σχεδόν απτή, λάμψη παρόλα αυτά.

Ανόητοι. Τους είπα πως μισώ τα φουσκωτά φορέματα με τα φρου φρου και τις αηδίες, είπε μιλώντας περισσότερο στον εαυτό της.
Η φωνή όμως απάντησε:
Με βρίσκεις σύμφωνη σε αυτό. Και πλησιάζω. Σχεδόν είμαι στον φράχτη. Μπορώ να δω κεφάλι σου.

Το κατεστραμμένο πλέον μαύρο φόρεμα, συνέχιζε να αναδιπλώνεται καθώς εκείνη βάδιζε.

«Έι, κούκλα! Μήπως να σε βοηθήσω σε κάτι;»
Γύρισε αργά προς την κατεύθυνση που άκουσε την φωνή. Ο νεαρός και πολύ μεθυσμένος άντρας, ξεπρόβαλλε από μια μισογκρεμισμένη πόρτα. Άλλη μια φτηνιάρικη πάμπ.
«Βγάλε τον σκασμό, ανόητε.» του πέταξε απαξιωτικά.
Αν ήταν δυνατόν να απέφευγε αυτό το παλιομάγαζο κάθε φορά, θα το έκανε. Έπρεπε να βρουν νέα έξοδο.

«Για ηρέμησε μικρή. Είμαι διπλάσιος από σένα.» της αντιγύρισε εκείνος.

Δεν ήθελε να χαλάσει άλλο χρόνο μαζί του. Έβλεπε ξεκάθαρα τις ανόητες σκέψεις που στριφογύριζαν στο κεφάλι του. Σεξ, ποτό, λεφτά, σεξ. – και μερικές μπερδεμένες εικόνες γεμάτες αποχρώσεις του καφέ που δεν έβγαζαν κανένα νόημα.

«Δεν.ξέρεις.ποια.είμαι.»

Τον κοίταξε και τα μάτια της για μια στιγμή έλαμψαν.
Την επόμενη στιγμή ο άντρας καιγόταν από πάνω ως κάτω. Τσίριζε σαν παιδαρέλι. Σε λίγο δεν υπήρχε τίποτα από αυτόν. Κανείς μέσα στην παμπ δεν είχε καταλάβει τίποτα. Κανείς δεν θα τον θυμόταν, όλοι ήταν τόσο μεθυσμένοι, τόσο χαμένοι, τόσο γελοία αδύναμοι.

Η κοπέλα συνέχισε να κατευθύνεται στον προορισμό της ατάραχη, τινάζοντας τα μαλλιά της.

***

Τικ Τακ

Η ώρα περνάει, πρέπει να βιαστούμε, σκέφτηκε.
Το ξέρω, ανόητη. Γιατί καθυστέρησες με εκείνον τον άνδρα; Ήταν η Ζι, που την περίμενε στην απέναντι μεριά του φράχτη, λίγο μετά την παμπ. Τα ξανθά μαλλιά της ήταν πιασμένα σε έναν τέλειο περίτεχνο κότσο και δυο μικρές μπουκλίτσες έπεφταν φυσικά στα πλάγια του προσώπου της, τονίζοντας τα ζυγωματικά της. Με χείλη βαμμένα έντονα κόκκινα, τέλεια σχηματισμένα φρύδια και καταγάλαζα μάτια, μέσα στο μαύρο φόρεμά της με τις ραβδώσεις και το ανοιχτό μπούστο, έμοιαζε με Άγγελο του Χάους που έπεσε στην Γή απλά και μόνο για να κολάσει κάθε θνητό άντρα.
Χα, χα. Θλιβερή απώλεια, πράγματι Ζι. Όλη η ανθρωπότητα θα θρηνήσει για χάρη του. Καθικι. Α και, παραβιάζεις το κεφάλι μου. Ήταν ένας άθλιος , τόνισε ιδιαίτερα την τελευταία λέξη.
Η Ζι δεν διέκοψε την σιωπηρή συνομιλία τους και την βομβάρδισε με μια θυμωμένη απάντηση.
Ω έλα τώρα. Σου θύμισε τον Γ., έτσι δεν είναι; Από πότε το παραβιάζω; Ξέρεις πως είναι αναπόφευκτο να διαβάζουμε η μία το μυαλό της άλλης από τότε που--
Ζι , απλά κόφ’ το, είπε και χτύπησε το τακούνι της με δύναμη στην άσφαλτο.
Α, επί τη ευκαιρία, ωραίο φόρεμα συμπλήρωσε με ένα γελάκι η Ζι.
Οι δυο κοπέλες δεν αντάλλαξαν άλλες κουβέντες και αμέσως τίναξαν τα μανίκια των μαύρων φορεμάτων τους. Στον αέρα έλαμπαν δύο μικρά κέρματα, ένας πορφυρό και ένα ντελικάτο ασημένιο. Στεκόταν εκεί, ακίνητα, απλά λαμπυρίζοντας. Τα ανάγλυφα σχέδια έμοιαζαν γότθικα και με πολύ ψιλά γράμματα έγραφαν κάτι χιαστί, διαφορετικό το καθένα. Αντάλλαξαν ένα βλέμμα όλο νόημα και με γρήγορες κινήσεις τα έχωσαν στις παλάμες τους.
«Είναι γελοίο. Δεν μπορούν απλά να τα γυρίσουν σε κάτι πιο εύχρηστο; Σκουλαρίκια για παράδειγμα; Κάτι πιο πρακτικό;», αναστέναξε η Ζι.
«Πάω πρώτη.» ανταπάντησε η άλλη.
Εκείνη την νύχτα δεν είχε αστέρια ο ουρανός, εκείνη την νύχτα, δεν ακουγόταν τίποτα, σαν όλα να είχαν σταματήσει, σαν να περίμεναν κάτι.
Και τότε, σπάζοντας την αναμονή, μέσα απ’ την σιγαλιά ξεπήδηξε ένα όνομα:
«Φλερς.»
Η Φλερς είχε εξαφανιστεί.

Ήθελα πολύ να μοιραστώ το δεύτερο κομμάτι της ιστορίας αυτής. Είναι κάτι που γράφω εδώ και καιρό όταν δεν νιώθω καλά. Είναι μια μίξη ονείρων και πραγματικότητας, μια ιστορία φαντασίας... Οκ, ξέρω πως δεν καταλάβατε απολύτως τίποτα, απλά έπρεπε να το κάνω. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας!

Μακριά, πολύ μακριά!

2011-02-15T00:48:00.004+03:00

Μπορείς απλά να μην μου την δίνεις τόσο φανταστικά πολύ;
Ό,τι κάνεις, τεντώνει μια ευαίσθητη χορδή μέσα στο νευρικό μου σύστημα, θυμός με πλησιάζει απειλητικά. Μπορείς απλά να μείνεις μακριά μου, πολύ μακριά μου; Να μην ασχολείσαι με την ζωή μου; Να εξαφανιζόσουν, γίνεται; Να ξυπνήσω μια μέρα και να μην υπάρχεις, έτσι, στο ξεκάρφωτο.

Ποτέ δεν πίστευα πως θα μπορούσα να αντιπαθήσω κάποιον τόσο πολύ όσο εσένα...
Just stay away from me, alright? Εσύ και όλα τα σπαστικά πράγματα που έχουν να κάνουν μαζί σου. Ο τρόπος που μιλάς, ο τρόπος που γράφεις, ο τρόπος που πιστεύεις πως κάποιος είσαι συνεχώς. Μην με αγγίζεις. Ούτε 'μένα, ούτε αυτούς που αγαπάω. Ξέρω τι προσπαθείς να κάνεις και δεν θα παίξω το παιχνίδι σου, λυπάμαι. :/

Did I make myself clear?

Το Κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο

2011-02-06T19:57:00.003+03:00

Πάντα ήμουν το κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο. Εξαρχής. Αυτό το κορίτσι πίσω απ' το κόκκινο αινιγματικό Βιβλίο με τις παράξενες λέξεις που κανείς άλλος δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Εκείνες τις μικροσκοπικές αμαρτίες που χόρευαν μπροστά στα μάτια μου πάνω στις σελίδες του...
Ας είμαι ειλικρινής, λίγοι ενδιαφέρθηκαν αρκετά για μένα ώστε να κάνουν μια προσπάθεια να το διαβάσουν, σε αυτή την άγνωστη γλώσσα - όχι πως τα κατάφεραν, όχι πως προσπάθησαν αρκετά. Κουράστηκαν γρήγορα και άρχισαν να κρατάνε μια απόσταση από αυτό, κι εμένα μαζί, γιατί εγώ κι αυτό πηγαίναμε πάντα πακέτο.

"Sin is whatever obscures the human soul."

Ένιωθα ξεχωριστή που ήξερα μόνο εγώ την γλώσσα της αμαρτίας- ή καλύτερα, την γλώσσα που μιλούσαν οι δικές μου αμαρτίες. Το σαγηνευτικό τραγούδι τους, το έντονο χρώμα τους.
Με τον καιρό, άρχισα να χάνομαι όλο και πιο βαθιά μέσα στο Kόκκινο Bιβλίο μου, αργούσα να επιστρέψω στον πραγματικό κόσμο, μου άρεσε εκεί που ήμουν. Μέσα στις πιο βαθιές μου επιθυμίες, πράγματα που ούτε τολμούσα να προφέρω μήπως και διαλυθούν μόλις ειπωθούν και εξαφανιστούν σαν τον καπνό. Φοβόμουν την καταστροφική δύναμή τους, τόσο μεγάλη που μπορεί η πραγματικότητα να μου τις έκλεβε γιατί θα μπορούσαν να βλάψουν κάποιον. Δεν ήθελα να τις γκρεμίσει.

Και έτσι απλά, με βρήκες και μπήκες πίσω από το Bιβλίο. Δεν ξέρω πως το έκανες, αλλά άρχισες να καταλαβαίνεις την γλώσσα που μου είχε μάθει, χωρίς όμως απαραίτητα να μιλάω. Είπες πως σου αρέσει αυτή η γλώσσα, αυτό το Κόκκινο Βιβλίο, μα πιο πολύ το Κορίτσι που κρυβόταν πίσω του.

Ξαφνιάστηκα. Δεν υπήρχε Κορίτσι στο μυαλό μου, απλά το Bιβλίο. Εσύ επέμενες, κάθε φορά δίπλα μου. Εσύ κοιτούσες εμένα και εγώ το βιβλίο. Ποτέ μου δεν σε έβλεπα, απλά άκουγα τις ίδιες λέξεις "Το κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο, το Κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο..." Αυτό γινόταν για πολύ καιρό. Εγώ συνέχιζα να περιπλανιέμαι μέσα στις υπέροχες αμαρτίες μου.

Μια μέρα έφυγες. Όταν όλοι οι άλλοι έφευγαν, δεν το πρόσεχα καθόλου, μονάχα μήνες αργότερα όταν κάποια θολή εικόνα της ανούσιας παρελθοντικής παρουσίας τους περνούσε μέσα απ' το μυαλό μου κι έπειτα το γνωστό "Πάει κι αυτός/ή..."
Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικό, υπήρχε πόνος, υπήρχε απώλεια της γνώριμης φωνής σου στο κεφάλι μου, υπήρχε ένα κενό. Ήθελα να έρθεις πάλι δίπλα μου, με αυτόν τον διακριτικό σου τρόπο...

Εσύ με κοιτούσες και εγώ όχι!
Αυτή ήταν η αληθινή Αμαρτία.
Έκλεισα το Βιβλίο για πρώτη φορά.

***

Εγκαταλείπω το Bιβλίο μου πολύ συχνά τελευταία, δεν φαίνεται τόσο συναρπαστικό πια, όσο υπάρχεις εσύ γύρω μου... Δύσκολο να το αποχωριστώ τελείως ακόμη βέβαια, αλλά...“The knowledge of sin is the beginning of salvation”, right?

Το Κορίτσι και Εσύ, κανένα "βιβλίο" να παρεμβάλλει.

In life we all abide by a certain set of rules...(Musical Top 10)

2011-01-30T23:29:00.005+03:00
Η Λίζα aka Who (THE HECK) am I?!, με προσκάλεσε σε ένα πολύ ωραίο μουσικό παιχνίδι! Απλά γράφεις το top 10 των τραγουδιών που έλιωσες αυτή την εβδομάδα! Να το δικό μου:

10. The Beatles - Lucy in the Sky with Diamonds

Αιτία γι αυτό ήταν ο καθηγητής της μουσικής μου, που τον αγαπώ<3 Μας έδειξε ένα dvd σχετικά με την πορεία των Beatles, τους οποίους επίσης αγαπώ και με προέτρεψε να δω την ταινία τους, "Yellow Submarine" που ήταν υπέροχηηη! Το συγκεκριμένο τραγούδι εμπνεύστηκε από μια ζωγραφιά του γιου του Paul McCartney, που όταν τον ρώτησαν τι έδειχνε απάντησε: "It's Lucy in the sky with diamonds!"

9. The National - Slow Show

You know I dreamed about you
For 29 years before I saw you
You know I misssed ya
For 29 years...

Ένα πολύ όμορφο γκρουπ που ανακάλυψα πρόσφατα. Οκ, αυτό το τραγούδι τους έχει κανα δυο "πονηρές" λεξούλες, αλλά με χαλαρώνει... Αξίζει να το ακούσετε.

8. The Anomalies - Employee of month

I am the employee of the month
I've got a badge upon my front
So strike me down, down, down
Strike me down
Strike me down!

Πως φαίνεται ο κολλημένος άνθρωπος με την "Γενιά των 592 Ευρώ"; :Ρ Το έλιωσα αυτή τη βδομάδα, γιατί έτσι. Είναι κεφάτο και το γουστάρω, τέλος. Their opening theme ftw! :D

7. The Kooks - Eddie's Gun

Did you see the way she looks at me?
She's got an eye for an awkard guy like me!

It's The Kooks, 'kay? And they're mine. I OWN THEM YOU BITCHES.

6.Simple Plan/Incubus - I Miss You

You do something to me
tha i can't explain
So would I be out of line
If I said
"I Miss you" ?

Μου θυμίζει γυμνάσιο αυτό το τραγούδι... And I miss Incubus, too. Ό,τι πρέπει για να σε ηρεμεί και να σου περνάει διάφορα... Σίγουρα σκέφτεσαι κάποιον όταν το ακούς.

5. LEON - All Rise

Our eyes infected
words distorted
We are lies that live in lies
Now all rise, all rise

Κι όμως είναι ελληνικό συγκρότημα. πολύ καλό για να είναι ελληνικό, ε; :Ρ Να 'ναι καλά ο Μιχάλης με το φοβερό του γούστο στην μουσική που μου τους έμαθε και τώρα δεν μπορεί να με ξεκολλήσει. Όχι πως το θέλει βέβαια, άλλος κολλημένος από 'κει. "Poets in basements can't sleep tonight..." Πρέπει οπωσδήποτε να πάρω τον δίσκο τους. Thumbs up for Leon! (Y)

4. Travel Mind Syndrome - Breeze Of Light

The lights that are on
They will guide you
And they'll show you
The way
Back to me

Κι άλλο φοβερό ελληνικό γκρουπάκι, που έγινε γνωστό από το Jumping Fish της Κοσμοτέ - ναι, έκανε κάτι πολύ καλύτερο απ' το να μας πουλάει παραμύθια για σήμα καμπάνα. =.= Μαγικοί...<3

3. G.A.D. - Waves

You're the one that I'm waiting for
Your waves feel like home
The one that I'm waiting for

Don't ever tell me who you are...

Από τον δεύτερο δίσκο τους "The Perfect Crime" που βγαίνει τον Μάιο. Κι άλλοι αξιόλογοι έλληνες, υπάρχει ελπίδα για την μουσική μας! Σίγουρα το έχετε ακούσει σε διαφήμιση. Θυμίζει έντονα καλοκαίρι και επειδή φέτος με έχει πιάσει μια λύσσα για τις διακοπές ( ο.Ο ), το λάτρεψα.

2. Paramore - Where The Lines Overlap

Tracing patterns
Across a personal map
And making pictures
Where the lines overlap

Well I've got a feeling If I sang this loud enought,
you, would sing it back to me!
You would sing it back to meee!

Απλά είμαι Para(more)-whore. Αυτές οι συναισθηματικές εκρήξεις και τα σκαμπανεβάσματα στα τραγούδια τους με τρελαίνουν, μου θυμίζουν εμένα. Όπως ο ήχος τους για παράδειγμα, που δεν έχει κατασταλάξει κάπου, που δεν έχει "ωριμάσει" - εμένα αυτό μου αρέσει. Μεγαλώνω μαζί τους ένα πράγμα, εξελίσσομαι. Αν είχα ημερολόγιο και έγραφα εκεί τις σκέψεις μου, θα μου το είχαν κλέψει όταν έγραφαν τους στίχους. Διαβάζουν το μυαλό μου κάθε φορά.

1. Panic! at the Disco - The Ballad of Mona Lisa

Ασυζητητί. Καινούργιος δίσκος (Vices and Virtues) τον Φεβρουάριο και το επικό όπως προβλέπεται κλιπάκι έ-έ-έρχεται!!! Τους έχω πρήξει όλους με αυτό το τραγούδι, αλλά είναι τέτοια λατρεία, θυμίζει τόσο πολύ τους παλιούς Panic που απλά δεν μπορώ να μην κάνω abuse στο replay button.

Να και το teaser trailer *_*

In life we all abide by a certain set of rules
And as in life there also exist rules in... -coming soon-

Είστε καλεσμένοι όλοι να κάνετε και 'σεις το δικό σας top 10!
Πιάστε πένες και αρχίστε!

Do stars gaze back?

2011-01-25T22:14:00.002+03:00

Ένας φιλόσοφος κάποτε ρώτησε:

"Είμαστε άνθρωποι επειδή κοιτάμε τα αστέρια, ή κοιτάμε τα αστέρια επειδή είμαστε άνθρωποι;"

Ανούσιο πράγματι...

***

"Εμάς, μας κοιτάζουν ποτέ τα αστέρια;"

Well now, that's a really good question. ;)

Mona Lisa

2011-01-23T21:09:00.002+03:00
Mona Lisa. With the enigmatic smile. Like her, you can't read my mind...

She paints her fingers with a close precision
He starts to notice empty bottles of gin
And takes a moment to assess the sins she’s paid for

A lone speaker in a conversation
Her words are swimming through his ears again
There’s nothing wrong with just a taste of what you’ve paid for

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

He senses something, call it desperation
Another dollar, another day
And if she had the proper words to say, she would tell him
But she’d have nothing left to sell him

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

Mona Lisa

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

There’s nothing wrong with just a taste of what you’ve paid for

Somehow we keep marching on...

2011-01-19T15:42:00.003+03:00
"Τι είναι η ουτοπία;", με ρώτησε.

"Κάτι που όταν το πλησιάζεις ένα βήμα απομακρύνεται δύο,
όταν το πλησιάζεις δύο, απομακρύνεται τέσσερα..."

"Και τότε, τι νόημα έχει;", απόρησε. Φαινόταν στεναχωρημένος.

Το σκέφτηκα για λίγο.
"Σε κάνει να προχωράς."

2011... μαζί σας :)

2011-01-01T23:48:00.004+03:00

E: "40.5 για 5 ώρες. Φρίκη."
A: "Ξέρεις πως δεν μπορώ να καταπιώ ούτε το σάλιο μου." Και πραγματικά, εκείνη τη στιγμή πνίγομαι και ταυτόχρονα αρχίζω να γελάω τόσο που στοίχημα πως η φλεγμονή στον λαιμό μου κοκκίνησε κι άλλο. "Αουτς."
E: "Δεν θα 'ταν τέλειο να 'μασταν μαζί έξω και υγιέστατες;"
A: "Χμ, κοίτα, ναι. Αλλά και πάλι μαζί είμαστε τώρα, οπότε σαν εναλλακτική λύση μια χαρά μου φαίνεται. Τραβάμε πολλά ζόρια για παραμονή πρωτοχρονιάς. Είχες κανονίσει κάτι;"
E: "Ναι, για ρεβεγιόν στο σπίτι της Λ. Αλλά εδώ και 5 μέρες, είμαι έτσι."
A: "Περαστικά μας!"
E: "Πολύ φοβάμαι πως θα με πάρει ο ύπνος πριν της 12. Αν ζήσω μέχρι τότε." Χαμογελάω. Μου θυμίζει τα παλιά, που όλα τα αντιμετωπίζαμε με χιούμορ.
Σου πετάω το τηλεκοντρόλ και φυσικά πέφτει κάτω. Κυριολεκτικά σέρνεσαι για να το φτάσεις.
A: "Βάλε Patty! Στο υπόσχομαι, θα φτιάξη η διάθεσή μας. Η συνταγή της γελοιότητας. Θείος Τίτο και τα λοιπά." κουνάω τα δάχτυλά μου σαν εισαγωγικά.

***

Πράξη ένα: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη δύο: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη τρία: Το τηλέφωνο με αίμα. Τι έπαθε το τηλέφωνο; ΚΟΠΗΚΕ Η ΓΡΑΜΜΗ!

Βγάζεις την γλώσσα για το 'ανέκδοτο' και με κοιτάς με ένα κεφάτο ύφος.

E: "Θέλω και 'γω τέτοιον θείο! με σκούφο! ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΨΙΑ ΣΟΥ ΞΕΡΩ ΓΩ. "

Ξεσπάμε σε χαχανητά.

***

A:"[...] και έχει τα πιο όμορφα μάτια στον κόσμο!", αναστενάζω.

E: "Στο είπα, είδες; Τίποτα, τίποτα, δεν θα σας χωρίζει!" μου χαμογελάς τόσο όμορφα που μου 'ρχεται να κλάψω που προορίζεται για 'μένα αυτό το χαμόγελο, που μ' αγαπάς ακόμη μετά απ' όλον αυτόν τον καιρό.

Συνεχίζεις: "[...]γαλαζοπράσινες ματάρες..." αυτή η παύση με κάνει να καταλάβω πως πονάς. Είναι τόσο εύκολο να καταλάβω τι νιώθεις, λες και το γράφεις στο μέτωπο. Πάντα έτσι ήταν, απ' την αρχή. Ήξερα τι ακριβώς χρειαζόσουν και στο έδινα, ήθελα πάντα να λάμπουν τα μελί σου μάτια.
A: "Δεν βλέπω τον λόγο οποιοσδήποτε να αγνοήσει ένα τέτοιο διαμάντι. Μην το αφήσεις να σε πονάει, δεν θέλω."
E: "Μια χαρά είμαιιι..." Το παλιό μας ανέκδοτο- Πάλι γέλια.

***

A: "Με την κουβέρτα νιώθω σαν ταλαίπωρη μεσήλικη γυναίκα. Και με το τσάι."
Εσύ ψήνεσαι στον πυρετό και δεν μου απαντάς. Πέφτεις πάνω μου και με αγκαλιάζεις σφιχτά.
A: "Σταμάτα, σοβαρά, μην με πιέζεις πολύ, νομίζω ότι θα τα βγάλω! ΕΙ! ΕΙΠΑΜΕ ΟΧΙ ΓΑΡΓΑΛΗΤΑ!" Κυλιόμαστε για λίγο στον καναπέ σε έναν ξέφρενο μαραθώνιο γαργαλητού και μετά...*Κρατς!*
E: "Νομίζω πως αυτό ήταν το θερμόμετρο", λες και χώνεσαι κάτω απ' την κουβέρτα αγγελικά.
A: "Στην μάνα σου το 'πες;" Κουκουλωνόμαστε και οι δύο μέχρι το κεφάλι και χαμογελάμε κάτω απ' τα σκεπάσματα συνωμοτικά.

***
E: "Καλή χρονιαααά![...] Θα το στείλω και στις άλλες! Μου λείπουν τόσο πολύ."
A: "[...]Σ'αγαπάω, μικρή. Από 'δω και πέρα θα 'ναι οι χρονιές μας."
E: "Και 'γω. Το ξέρω." Μετά με κοιτάς, κοιταζόμαστε βαθιά στα μάτια και δεν με πονάει τίποτα πια, γιατί είμαστε και πάλι μαζί, πιο κοντά από ποτέ, τόσο κοντά όσο τότε. Και αγαπάμε η μία την άλλη.
***
'07-2011.
Κι όμως είσαι ακόμα εδώ!
Κι όμως όλες είστε ακόμα εδώ, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο.
5 as 1.

Καλή Χρονιά σε όλους, με τα σωστά άτομα δίπλα σας.

"Όταν κάνεις καλό, σου γυρίζει διπλό" and other bullshit!

2010-12-25T23:45:00.005+03:00

Έτσι λένε... ναι, αλήθεια;

Όταν χαρίζεις απλόχερα χρόνο, πόσο μάλλον χρόνια απ' την ζωή σου σε κάποιον για να είναι καλά και αυτός τα πετάει στα σκουπίδια, εσύ τι κάνεις μετά απ' αυτό; Καλό; Και που είναι το καλό που "σου γυρίζει διπλό";

Περίμενα πολύ για 'σένα και επίσης πόνεσα πολύ για 'σένα.Ακόμα πονάω και θα περάσει κάμποσος καιρός μέχρι να σταματήσω να πονάω, μα θα περάσει. Ξέρει ο χρόνος να καλύπτει πληγές... Έλεγα θα τελειώσουν όλα αυτά σύντομα, κάνε υπομονή, όλα θα πάνε καλά. Hello! REALITY!

Πως μπορείς να μετά απ' όλα όσα περάσαμε, να με αφήνεις έτσι και να περιμένεις να το πάρω ελαφρά; Πως μπορείς να το κάνεις αυτό μετά από όλα αυτά που με άφησες να πιστεύω;

Σκότωσέ με άλλη μια φορά, θα το αντέξω. Το τίποτα δεν θα το αντέξω μόνο.

Κάτι τελευταίο, για σένα:
Δεν φτάνει να θέλεις ν' αγαπήσεις, πρέπει και να μπορείς.

Feliz Navidad!

2010-12-25T01:29:00.003+03:00

Πραγματικά φέτος ήμουν τοοόσο αναίσθητη! Ούτε λίγο δεν με άγγιξε το κλίμα των Χριστουγέννων! Πριν λίγο είχα βάλει έναν αγαπημένο μου σταθμό στο ραδιόφωνο και είχε αυτό το τραγούδι:

...κάτι ξύπνησε μέσα μου! Κάτι ήθελε να γκαρίξει "i wanna wish you a Merry Christmas!I WANNA WISH YOU A MERRY CHRISTMAS!" :Ρ

Επιφοίτηση;;; maybeeee!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! :D

Α, και βάλτε το τραγουδάκι στο τέρμα - θα νιώσετε την ψυχή σας κάπου βαθιά μέσα σας να βγάζει μικροσκοπικά ποδαράκια και να χορεύει σε ξέφρενους γιορτινούς ρυθμούς!

Καταιγίδα

2010-12-14T15:31:00.001+03:00
Όλοι μας έχουμε ζήσει σε ένα τρελοκομείο που κάποιος ονόμασε οικογένεια, κατά μεγάλη του αστοχία. Τις περισσότερες φορές, μόνο οικογένεια δεν είναι. Πιο εύστοχο θα 'τανε ακόμα και το "πεδίο μάχης"! Μου λένε πως επειδή είμαι στην εφηβεία, είμαι αντιδραστική κι ανώριμη. Μου λένε πως για όοοοολα φταίνε οι ορμόνες μου. Να διαφωνήσω, γίνεται; Α όχι, δεν γίνεται, γιατί εσείς έχετε πάααντα δίκιο και πάντα εμένα με επηρεάζουν οι ορμόνες μου, σωστά!

Τελικώς αποφασίζω να διαφωνήσω αν και 'γω πάλι θα βγω η λάθος της υπόθεσης, όπως πάντα μην ξεχνιόμαστε.
Μέχρι στιγμής έχω περάσει την πιο ήρεμη εφηβεία που έχω συναντήσει ανάμεσα στους φίλους/ες μου. Δεν είχα ποτέ ένα ξέσπασμα μέσα στο σπίτι, ποτέ δεν επιδίωξα να έρθω σε κόντρα με κάποιον ακόμη και αν δεν μου άρεσαν αυτά που έλεγε, το γύριζα στην πλάκα, ποτέ δεν φώναξα και δεν έκλεισα δυνατά την πόρτα πίσω μου με νεύρα κι ας με πλήγωναν αυτά που άκουγα. Δεν έφερα ποτέ αντίρρηση για να μην δημιουργήσω ένταση, ποτέ δεν σας πίεσα, ποτέ δεν σας ζήτησα κάτι παράλογο. Πάντα πρόσεχα τον τρόπο με τον οποίο θα μιλήσω, για να μην τυχόν χαλάσω την ζαχαρένια σας και σας στεναχωρήσω.

Νιώθω σαν να με πέταξαν κυριολεκτικά μέσα σε ένα... ας μην πω ακριβώς τι, με αποστολή να βάλω σε μια τάξη τα ασυμμάζευτα. Σε ένα "σπίτι" που ο καθένας ζει στον κόσμο του, φωνάζει γιατί ΝΟΜΙΖΕΙ πως έτσι θα τον ακούσουν οι υπόλοιποι, έχει κατεβασμένα μούτρα ως το πάτωμα και δεν λέει τον λόγο, γκρινιάζει συνεχώς για το παραμικρό, κάνει πως δεν ακούει... ε λοιπόν, αυτό δεν είναι σπίτι! Σε ένα "σπίτι" που βασιλεύει η ακινησία, η ρουτίνα, τα νεύρα. Κι εγώ κάπου στην μέση να προσπαθώ να σταματήσω τους καυγάδες, να κλαίω σιωπηλά κάτω απ' το γραφείο μου, να σας πω μια βλακεία, ένα αστείο για να χαμηλώσουν οι τόνοι - κι απ' την άλλη εσείς να με παίρνετε απ' τα μούτρα, να με γράφετε, οι δικές μου επιθυμίες κάπου να 'χουν εξαφανιστεί.

Ε λοιπόν, τέλος αυτά που ξέρατε. Θα κάνω αυτό που θέλω, γιατί έτσι το θέλω, γιατί έτσι θα νιώσω καλά και δεν σας πέφτει λόγος, γιατί εσείς μου ροκανίζετε την ζωή!

Στην τελική, μπορούμε να χωριστούμε σε 4 διαφορετικά σπίτια να τελειώνουμε.

Χρειάζομαι λίγη ηρεμία και δεν με νοιάζει τι θα κάνετε εσείς, εγώ θα την βρω κι ας μην σας αρέσει ο τρόπος που θα την βρω.
Βρείτε τα πρώτα μεταξύ σας.

Με κουράσατε.
ΤΕΛΟΣ.

Melting the ice...

2010-12-09T16:40:00.002+03:00

Χτες ήταν απ' αυτές τις μέρες που απλά ήθελα να περάσουν, γρήγορα κι ανώδυνα.

Ένιωθα τον πάγο μέσα μου, πάνω μου, γύρω μου, το ίδιο όπως τον τελευταίο καιρό.
Σχεδόν άκουγα τον κρυστάλλινο ήχο που έκανα καθώς γυρνούσα αργά και προσεκτικά, για να μην διαλυθεί αυτή η παγωμένη επιφάνεια που είχα σχηματίσει.

Σε σκεφτόμουν - το κάνω τόσο συχνά τελευταία που αναρωτιέμαι πως δεν έχω βαρεθεί ακόμη αυτή την ασχολία. Κρατάει ώρες, πολλές ώρες, βασανιστικές ώρες.

Η μέρα περνούσε κι εγώ προσπαθούσα να βολευτώ στο στρώμα μου από πάγο όσο το δυνατόν καλύτερα. Καλύτερα για να καλύπτει μεγαλύτερο μέρος του σώματός μου, της ψυχής μου. Κι η μέρα περνούσε.

Ξαφνικά, κάτι έσπασε. Ένα ανεπαίσθητο μικρό "κρακ" σπασίματος κουδούνισε μέσα στο μυαλό μου και ένιωθα ένα ζεστό υγρό να κυλάει στα μάγουλα μου. Ήταν πολύ ζεστό, καυτό, και με παραξένεψε αρκετά ώστε να ξεχάσω τον πάγο για λίγο και να αναρωτηθώ τι ήταν αυτό.

"Δάκρυα." συνειδητοποίησα με απορία.

Άρχισα να μετράω.

Ένα. Δύο. Τρία. Τέσσερα. Σταμάτησαν.

Ήμουν τόσο παραξενεμένη, δεν ήμουν σίγουρη πως άνηκαν σε 'μένα αυτά τα δάκρυα, η οποιαδήποτε εκδήλωση δυσάρεστων συναισθημάτων είχε καιρό να με αγγίξει.

Τα ξαναμέτρησα, ήταν 4, άγγιξα τα μάγουλα μου, ακόμη ήταν ζεστά.

Και μετά τίποτα. Μα κάτι είχε αλλάξει.

Κάτι κόκκινο κύλησε και όλος ο πάγος έσπασε.

Ήμουν καλά! Δεν κρύωνα πλέον! Θυμήθηκα πως δεν μου άρεσε να κρυώνω, θυμήθηκα ότι δεν ήταν ωραίο μέρος αυτό που βρισκόμουν, θυμήθηκα να βρω τον εαυτό μου, να λιώσω τον πάγο που τον είχε καλύψει, θυμήθηκα να με σώσω.

* * *

Είμαι ακόμα καλά!

...Κι ας σε σκέφτομαι.

Ξέχασα να πω πως θυμήθηκα ότι δεν ήταν πάντα κακό να σε σκέφτομαι...

Υπάρχεις πάντα εκεί, σε κάποια ζεστή και φωτεινή γωνιά του μυαλού μου! Εκεί που ο πάγος δεν θα σε αγγίξει ποτέ...

Μια νέα παρτίδα σκάκι...

2010-11-26T00:53:00.002+03:00

"Η απόσταση είναι περίεργο πράγμα.Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά.κ άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.Από την αρχή του κόσμου οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και
ενώνονται με γραμμές:γραμμές τηλεφώνου,γραμμές σιδηροδρομικές,ακτοπλοϊκές,από την αρχή του κόσμου καλύπτουμε αποστάσεις, τις καλύπτουμε με ένα
άγγιγμα,ένα φιλί,ένα ταξίδι..."
S1ngles

Ο αιώνιος αγώνας του ανθρώπου με την απόσταση. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Η ακατάπαυστη μάχη να αγγίξεις το ανέφικτο, έστω για λίγο... Να νιώσεις την γλυκιά αυτή ευχαρίστηση, την ζεστασιά που εκπέμπει, το χρώμα του που βλέπεις από μίλια μακριά.

Τι γίνεται όμως όταν έχεις μάθει να παίζεις το σκάκι της ζωής σου πάντα με σπασμένα πιόνια; Με μια χαλασμένη σκακιέρα που σε εμποδίζει να τα μετακινήσεις συνεχώς;
ή ίσως, με ένα προβληματικό φίλμ ταινίας που έχει κολλήσει και παίζει συνεχώς την ίδια σκηνή χωρίς να προχωράει;

Μπορείς να αντέξεις την ταλαιπωρία; Να νικήσεις την Απόσταση; Γιατί αυτή είναι γνωστό πως παίζει βρώμικα, πως δεν διστάζει πουθενά. Ακόμα και αν το άτομο που σου παίρνει μακριά είναι ζωτικής σημασίας για σένα, δεν την νοιάζει.

Μερικές φορές, όταν απελπίζομαι, αναρωτιέμαι αν αξίζει καν να δέχομαι την πρόκληση και να παίζω μια νέα παρτίδα μαζί της, κι έπειτα κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη... όλες με το ίδιο αποτέλεσμα - εμένα χαμένη κι εκείνη με το τεράστιο και σαρδόνιο χαμόγελο της.

***

"Θα είμαστε πάντα ένα. 5 φίλες με μια ψυχή. Πάντα."

***

Είμαι ξεροκέφαλη.
Λοιπόν, Απόσταση, πιάσε την σκακιέρα μου... Και ας παίξουμε. Ξανά.

Πάνω στο ροζ συννεφάκι...

2010-11-05T16:31:00.005+03:00

Νιώθω μια πολύ γλυκιά διάθεση σήμερα... Γλυκιά σαν τα καραμελωμένα μήλα. Γλυκιά σαν το σύννεφο από μαλλί της γριάς που ξεπηδάει στην φαντασία μου και με αφήνει να ταξιδέψω μαζί του. Είναι ροζ, απαλό ροζ... με λίγες πινελιές λιλά ίσως και λίγο μπεζ, σαν καραμέλα γάλακτος. Έχει όλες τις αγαπημένες μου γλυκές γεύσεις και μυρωδιές...
Μμμμ, μυρίζει ζεστή σοκολάτα με φουντούκι...

***

Το συννεφάκι προχωράει όλο και πιο βαθιά στις σκονισμένες γωνιές του μυαλού μου. Πηγαίνει πίσω, πολύ πίσω... Εκεί που τα Χριστούγεννα μου πέρασαν τόσο όμορφα. Τόσο γλυκά. Που ήμουν μικρή και πιο αθώα ακόμα, που σε είχα δίπλα μου... Τι ωραία να κρυώνεις και να 'χεις μια ζεστή αγκαλιά να σε περιμένει. Τι ωραία... και ζεστά. Και γλυκά...

***

Τώρα αλλάζει χρώμα, γίνεται πιο χρυσό και φωτεινό... Μα κάτι του λείπει. Ψάχνει, ψάχνει αναστατωμένο μήπως το έχασε. Ψάχνει ανάμεσα στις σκισμένες κι ανάκατες σελίδες με τα πολλά θαυμαστικά και τα ζωγραφισμένα χαμόγελα. Συννεφάκι μην ψάχνεις άλλο, εκεί είναι, πάντα εκεί θα 'ναι... Το τηλέφωνο χτυπάει ξανά. "Μπάμπης, σε λαμβάνω. 8)" Γέλια, πολλά γλυκά γέλια, ο 'Μπάμπης' μου πάντα εκεί... Πάντα εδώ, στα δύσκολα, στις χαρές και στα κλάμματα. Σ' αγαπάω ρε μικρή. <3

***

Κάπου πιο δίπλα, βρίσκει έναν παλιό φίλο, πιο πορφυρό και δυνατό απ' αυτό... Μα πάλι το ίδιο γλυκό, ίσως με τη γεύση κανέλλας, πικροδάφνης και κόκκινου κρασιού. "Καλώς ήρθες..." και πράγματι ήρθε για να μείνεις. Η ξεχωριστή γλυκιά της παρέας... Η γλυκιά με την ατσάλινη δύναμη, την αξιαγάπητη ευαισθησία που υπάρχει εκεί μέσα. Λαμπάδα, αναπτήρας, όπως θέλετε πέστε την, πράγματι το φως... Πάντα εδώ, πάντα. Όχι που θα 'χανε το συννεφάκι μου... ενώθηκε για πάντα με το δικό της. :)

***

Κατεβαίνει πιο χαμηλά τώρα, ακουμπά στους απαλούς νάρκισσους και τις λευκές καμπανούλες με τις δροσοσταλίδες... Σε κάτι πεσμένα φύλλα, εκεί κοντά, την θυμάμαι τόσο καθαρά. "...σε κάνει να κλείσεις την πόρτα, να την κλειδώσεις και να τραβήξεις ερμητικά τις κουρτίνες..." έλεγες και τα μάτια σου γινόταν τόσο όμορφα μελιά, και συ έλαμπες ολόκληρη. Εγώ το φως και συ η πυγολαμπίδα... "Πάρε όσο φως θέλεις από μένα", σου λεγα και συ το καταλάβαινες. Ακόμα τα αγαπάω τα μάτια σου. Και τα μελιά και τα πράσινα και το απαλό κέλυφός σου... Μας αφήνεις μια σταγόνα για να μην σε ξεχάσουμε ποτέ και 'μεις συνεχίζουμε...

***

Στο συννεφάκι μου αρέσουν πολύ τα τριαντάφυλλα! Ειδικά τα κόκκινα, εκείνα τα απειλητικά με το πολλά αγκάθια, τα άγρια... Σαν και σένα. Χρειάζεσαι τόσο λεπτούς χειρισμούς, μα είσαι τόσο, τόσο... όμορφη. Αχ, θυμάται το συννεφάκι, και 'μενα μου μυρίζει θάλασσα... Τέτοια πίστη μέσα στις απρόσμενες φουρτούνες. δεν ξέραν όλοι όμως πως να σε χειριστούν... δεν ξέραν πως έπρεπε πρώτα να σε αγαπήσουν... και έδειξες τα αγκάθια σου. Αληθινή ξανά, προστατευμένη ξανά, μα ποιος ξέρει τι χάσαμε τελικά; Εσένα στην πορεία;
***

Γλιστράω απαλά και απρόθυμα κάτω απ' το συννεφάκι μου. Ούτε 'κείνο ξέρει πως να γυρνάει τον χρόνο πίσω, αλλά ήδη μου 'δωσε πολλά. Ένα νοητό ταξίδι πίσω σ' όλα τα όμορφα, στις γλυκές μέρες, με τα γλυκά πρόσωπα.

Χαμογελάω μέσα απ' την καρδιά μου - κι αυτήν την φορά το χαμόγελο αγγίζει τα μάτια. :)

PS: Όχι πως καταλάβατε πολλά... Είναι αναμνήσεις μιας αξέχαστης χρονιάς. Με αληθινούς φίλους.

Τέλος.-

2010-10-24T18:50:00.004+03:00

"Ξέρεις κάτι; Με κούρασες. Όλες σας με κουράσατε.
Όλες σας με το δήθεν ευγενικό βλέμμα, με το καλά τοποθετημένο χαμόγελο στα χείλη που φωνάζει "Είμαι χαρούμενη και διαθέσιμη να σε ακούσω! Εγώ όλους σας λατρεύω!" FAKE FAKE FAKE BITCHES.
Εσάς με το δήθεν στύλ, που ντύνεστε και καλά σικάτα, που μιλάτε για vintage ή indie ντυσίματα χωρίς καν να ξέρετε από που προήρθε η ονομασία τους.
Εσάς με την "ποιοτική" μουσική που ακούτε, επειδή τυχαία βρήκατε στο youtube 2-3 κομμάτια Ιωαννίδη ή Oasis.
Εσάς που αγκαλιάζετε οοοοοόλες τις συμμαθήτριές σας, χωρίς καν να έχετε περάσει μια δύσκολη στιγμή μαζί. Χωρίς τα δάκρυα σας να 'χουν γίνει ένα. Sorry, αυτοί που θα αγκαλιάσω θα 'ναι άνθρωποι που σημαίνουν κάτι για μένα. Δεν γουστάρω να το παίζω καλή. Δεν γουστάρω αυτή την υποκρισία σας.
Επίσης δεν γουστάρω το όλο γλύκα "Δεν πειράζει, αγάπη μου." όταν ζητάω ένα τυπικό συγγνώμη επειδή σας σκούντησα καθώς περνούσα. ΔΕΝ είμαι η αγάπη κανενός, αντιλαβού; Σε ξέρω κι από χτες; Με ποιο δικαίωμα με λες αγάπη σου;
Δεν γουστάρω να περνάω κάθε μέρα από τα λείζερ-βλέμματα σας για την εντόπιση ή όχι κάποιας μάρκας στα ρούχα μου. Θα αγοράσω αυτό που μου αρέσει, αυτό που το φοράω και δεν με φοράει, αυτό που μπορώ να αγοράσω με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ λεφτά. Πληρώστε εσείς σαν τις ηλίθιες το ταμπελάκι του σχεδιαστή.
Δεν γουστάρω να παστώνομαι με 5 κιλά μέικ-απ καθημερινώς, να έχω τα μαλλιά μου στην εντέλεια,(μετάφραση: να τα ισιώνω μέχρι να τα κάψω ) , να βάφομαι σαν την λατέρνα πρωινιάτικα.
Οκ; Κάτι που δεν καταλάβατε;

***

Τέλος δεν γουστάρω να παίζεις μαζί μου γιατί έτσι σου κάπνισε. Εγώ να σου δίνω κομμάτια της ψυχής μου και συ να τα πετάς εδώ και 'κει. Κουράστηκα να πληγώνομαι. Κουράστηκα απ' το άρρωστο παιχνίδι σου. Βρες άλλη κούκλα να παίξεις, οκ αγοράκι μου;

Τέλος.-

Με μεγάλα και σκούρα γράμματα.

Το πιο αληθινό παραμύθι.

2010-10-07T22:08:00.002+03:00

Σας το παραθέτω:
"Σε μια μαγική χώρα, ζούσαν δύο αδερφές. Η Θλίψη και η Οργή. Αυτές οι δύο αδερφές, είχαν γυρίσει όλη την χώρα, μα υπήρχε ένα μέρος που φοβόντουσαν να πάνε όσο κι αν τις έλκυε η ιδέα. Υπήρχε μια λίμνη, που τους έκανε όλους να μαλώνουν. Αυτές δεν το πίστευαν και αποφάσισαν να πάνε να δουν μόνοι τους. Έφτασαν στην λίμνη, έβγαλαν τα ρούχα τους και τα άφησαν έξω. Μπήκαν στην λίμνη, και φυσικά μάλωσαν. Τότε η Θλίψη έπνιξε την Οργή μέσα στο νερό και χωρίς καμία τύψη βγήκε έξω, και φόρεσε τα ρούχα της Οργής και γύρισε πίσω εκεί που έμενε. Και εφόσον φορούσε τα ρούχα της Οργής, κανείς δεν κατάλαβε πως ήταν η Θλίψη και όλοι πίστευαν ότι ήταν η Οργή."

Δείχνουμε τόσο οργισμένοι στους γύρω μας, έτσι; Τόσο θυμωμένοι που τσακωθήκαμε, που μας παράτησαν, που σπάσανε τις υποσχέσεις αγάπης που μας δίνανε κάθε φορά... Αλήθεια, είμαστε τελικά οργισμένοι; Όχι. Θλιμμένοι είμαστε, κρύβουμε την τεράστια θλίψη μας, την ντύνουμε με τα ρούχα της οργής. Η θλίψη μέσα μας έχει πνίξει ήδη την οργή μας... υπάρχει μόνο πόνος. H Θλίψη.

Επιτέλους μπορώ να αγγίξω την μάσκα με την οποία κρύβομαι τόσο καιρό. Μπορώ να δω το ψεύτικο πρόσωπό της στον καθρέφτη.

Κατηγορούμε τους άλλους, προσπαθούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στις πλάτες τους, για να νιώσουμε καλύτερα. Προσπαθούμε να φέρουμε στην ζωή την νεκρή Οργή μας, μα είναι πολύ αργά πια για εκείνη.

Έχουμε φορέσει την μάσκα της οργής, για να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας.

Η ειρωνεία είναι ότι μισώ τα παιχνίδια με τις μάσκες και τελικά φοράω και 'γω μια. So lame once again.

People always leave.

2010-09-28T16:43:00.003+03:00

Οι άνθρωποι πάντα έφευγαν, πάντα φεύγουν πάντα θα συνεχίζουν να φεύγουν.
Αναρωτιέμαι αν θα ήταν εφικτό να κλειδώσουμε κάποιον μέσα σε έναν τέλειο γυάλινο κόσμο, σε ένα μικρό ροζ σύννεφο, τι θα γινόταν; Σίγουρα η τέλεια ζωούλα του δεν θα τον συνάρπαζε για πάντα και θα έφευγε, ψάχνοντας λίγο πόνο, ενώ εμείς φεύγουμε για να τον γλιτώσουμε...

Μέσα σε ένα τρένο είμαστε όλοι ίδιοι, όλοι ξένοι. Ξένοι ανάμεσα σε ξένους, ξένοι που φεύγουν. Ίσως αυτό να 'ναι που σε βοηθάει όταν φεύγεις μακριά... Εκείνους δεν τους νοιάζει, γιατί είναι ξένοι, εσένα δεν σε νοιάζει γιατί όταν πονάς ο ίδιος σου ο εαυτός σου φαίνεται ξένος. Απλά θέλεις να σε αφήσουν ήσυχο, να μην ασχολούνται μαζί σου, να ξεχάσεις... Και αυτό το τρένο που σε τραβάει κάπου αλλού, σου τα δίνει όλα αυτά, σε αφήνει να παλέψεις με τα κύματα στην μαύρη άβυσσο της ψυχή σου.

Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του. Θέλεις να μείνεις εκεί για πάντα. Σε αυτό το τέλος. Σου φαίνεται αδύνατο να υπάρχει κάτι παρακάτω, όλοι ξέρουμε πως αυτό επιζητούσες από την αρχή... ένα τέλος. Θες αυτή γραμμή να τελειώνει εκεί, τίποτα άλλο μόνο το τέλος... Δεν βλέπεις το νόημα να υπάρχει κάτι μετά. Αλήθεια υπάρχει; Το ταξίδι τελείωσε, έτσι μου 'πανε, σκέφτεσαι.

Δυστυχώς για σένα, αυτό το ταξίδι τελείωσε.

Ευτυχώς όμως που πάντα υπάρχει ένα νέο τρένο να σε πάει παρακάτω... ίσως να 'χεις και παρέα πια. :)

People always leave. But sometimes, they choose to leave together.

Ψιτ, εσύ, με ακούς εκεί πέρα;
Κάθε τέλος και μια νέα αρχή...

Βαρέθηκα

2010-09-22T14:16:00.002+03:00
Βαρέθηκα κάθε τι που επαναλαμβάνεται
ηλιθιωδώς και ανούσια
Βαρέθηκα τους κουφούς με τα τεράστια κι ανώφελα
αυτιά τα περιούσια
Βαρέθηκα τη σταθερότητα των σπιτιών, των δρόμων, των απόψεων
Σιχάθηκα τους φίλους
που σιχαίνεται ο ένας τον άλλο
αλλά σταυρωτά φιλιούνται
Σιχάθηκα τα στεγανά κυκλώματα
που σε προτιμούν μουγκό και τραυλό
για να αρέσεις στους καθώς πρέπει θαμώνες
[...]

Βαρέθηκα το τυπικο,
"-Γεια σας τι κάνετε;
-Καλά ευχαριστώ εσείς;"
Και δεν περιμένει ν΄ακούσει τι κάνεις,
Φεύγει.
Βαρέθηκα τους ηλίθιους
Βαρέθηκα τους εξυπνάκηδες
Βαρέθηκα τις φουντωτές πουλάδες
Το κακάρισμα
[...]
Σιχάθηκα τους κολλητούς
σε κυκλώματα δήθεν
Βαρέθηκα στα κόμματα
τα ζωντανά πτώματα
Σιχάθηκα τα λευκά
που μου φρενάρουν τη φαντασία
Σιχάθηκα των λέξεων τη φρικτή επανάληψη
Βαρέθηκα του έρωτα το κόλλημα
και την εγκατάλειψη
Σιχάθηκα της δήθεν αγάπης τη μιζέρια
Βαρέθηκα τους χειμώνες
να ζεσταίνομαι
και να κρυώνω τα καλοκαίρια
[...]
Βαρέθηκα τα σπίτια
που μοιάζουν με κοιμητήρια
Σιχάθηκα τους καθαρούς
που μου βρομίζουν τ' όνειρο
Σιχάθηκα τη βρόμα
των άκαμπτων δικαστών
στους ενόχους να δίνουν συγχαρητήρια
Και σιχάθηκα, σιχάθηκα, σιχάθηκα
τα ανθρωποειδή στων τηλεοράσεων τα παράθυρα
Σιχάθηκα τις κούκλες στα γλοιώδικα πρωινάδικα
[...]
Βαρέθηκα να πέφτω στο ράδιο
καταλάθος σε σκυλάδικο
Βαρέθηκα τους Βέλτσους
και τα δυσκοίλια γραφήματα
Σιχάθηκα τους χριστόδουλους
Να σβήνουν του Χριστού τα χνάρια
από τα βήματα
Σιχάθηκα τα σφυροδρέπανα
που αποκεφαλίζουν την αριστερά
Σιχάθηκα τους καραμανλικούς
να συνδικαλίζονται με χαρά
Σιχάθηκα τους Αμερικανούς
Να αυνανίζονται ρίχνοτας πυραύλους στα φανερά
Βαρέθηκα τους Ευρωπαίους
να σιγοντάρουν την αποφορά
Σιχάθηκα στην Επίδαυρο
να φοράνε κουστούμια στον Ευριπίδη
[...]
Και γενικά βαρέθηκα να βαριέμαι
Και σιχάθηκα ν' ακούω μαλακίες
Να κονταροχτυπιέμαι και μετά να χασμουριέμαι.

-Σταυρούλα Λιναρά.

Πόσο δίκιο έχει...

Τόσο παράξενα όμορφοι...

2010-09-18T22:03:00.004+03:00
Μερικές φορές είναι λες και ζούμε στο κελί μιας μικρής και παράξενης φυλακής.Μπήκαμε εκεί μέσα μόνοι μας. Ποιο έγκλημα διαπράξαμε; Μισήσαμε και μισούμε τον εαυτό μας. Γιατί έχουμε μεγάλα χείλη, καστανά μάτια ή ίσως γιατί ίσως έχουμε μερικά στραβά δόντια ή επιπλέον κιλά.

Get over it. Look a little closer:

Οι άνθρωποι είναι τόσο παράξενοι και πολύπλοκοι... isn't that beautiful? Α ν ήμασταν τέλειοι θα μας είχαμε βαρεθεί...

People are beautiful. Possible even me. :)

Oh dear, i'm tagged. :P

2010-09-14T15:26:00.002+03:00

Και εκεί που κάθεσαι ανήξερος και ήρεμος στην καρέκλα του πισί σου - που παρεπιπτόντως, τρίζει πιο πολύ και από κόκαλο γιαγιάς με οστεωπόρωση - και κάνεις log in στο blogger για να περάσει η ώρα... τι να δεις;;;
Το καταστροφικό tagging κατέφτασε και στην Μπλογκόσφαιρα! Άτιμο φάτσαμπουκ!
"Merde!" όπως θα λεγε και μια φίλη μου μισή Γαλλίδα. :Ρ

Προσωπικά η σωματική μου ακεραιότητα απειλήθηκε από τις ΣΙΑ Ρέα& Ειρήνη, πρέπει να γράψω 10 πράγματα που λατρεύω. Ναι, ναι, ξέρω τι θα πείτε. Είμαι dramaqueen ώρες ώρες. :Ρ

So...
1. Τον κινηματογράφο.
2. Τα βιβλία.
3. Να σιγοτραγουδάω κάτι οοόλη μέρα:Ρ
4. Τις βόλτες στην βροχή.
5. Τα δάση.
6. Τους μπερέδες.
7. Τα ηλιοτρόπια.
8. Τα πινέλα.
9. Τον ύπνο με πάπλωμα<3
10. Τις σοφίτες.

I tag everyoooneee!!!
Muahahaha!!! :D

Σόρρυ, άκυρη όπως πάντα, μην ξεχνάτε το μικρό Χ πάνω δεξιαααά!

Ελεύθερη..!

2010-09-01T12:56:00.004+03:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και την παχιά και ελαστική μεμβράνη που καλύπτει το ασαφές και άυλο μέρος αυτού που αποκαλούμε "ψύχη".

Ένα ωραίο πέπλο που με κρατάει πάντα σε μια ευγενική απόσταση από την έκφραση συναισθημάτων, ευαισθησιών, ακόμα και 'κρυφών' σκέψεων. Απλά υπάρχει πάντα εκεί σαν κουκούλι πεταλούδας που ποτέ όμως δεν φεύγει.

Μερικές φορές χαίρομαι που είναι εκεί. Με έχει σώσει... Από περιττό πόνο, από αποτυχίες, από προδοσίες. Ώρες ώρες νομίζω πως έχει μαγικές δυνάμεις που βλέπουν πολύ μακριά στο μέλλον - κάτι που η ίδια δεν θέλω να κάνω, μα είναι αναπόφευκτα μέρος της προσωπικότητας μου. Πάντα να κοιτάω πολύ μακροχρόνια, πάντα να έχω ένα πρόγραμμα, πάντα να ξέρω τι θα κάνω πριν ακόμα το κάνω. Είναι σαν να βλέπεις την ζωή μέσα από ένα πολύ μακρύ και λεπτό πρίσμα και να προσπαθείς να καθορίσεις την πορεία σου όπως αυτή θα επηρεαστεί από διάφορα άτομα, με διαφορετικούς χαρακτήρες, που βλέπουν από 1000 διαφορετικές σκοπιές,... πράγμα τελικά αδύνατο.

Παρόλα αυτά το συνεχίζω.

Το πέπλο μου έχει δίκιο πολύ συχνά. Από την μία με ευχαριστεί... από την άλλη όμως αφήνει μια πολύ πικρή γεύση στο στόμα. Πώς θα ζήσω, αν όλα αυτά που κάνω, όλα αυτά που λέω, είναι προκαθορισμένα; Αν τα έχω σκεφτεί και επεξεργαστεί ξανά και ξανά πριν τα πω; Κανένας αυθορμητισμός; Πώς θα με αγαπήσουν, αν δεν βλέπουν αυτήν που είμαι πραγματικά, μέσα από το προστατευτικό μου κέλυφος;

Είτε πονάω, είτε περνάω στο στάδιο της αναισθησίας δεν έχει καμία διαφορά στους γύρω μου. Πάντα υπάρχει ένα χαμόγελο που τα κρύβει όλα αυτά, που τυφλώνει ακόμα και 'μένα από το να τα δω, που τα θολώνει όλα. Μόνο κάτω από το πέπλο επικρατεί αταξία. Έξω, η αύρα μου είναι κίτρινη, μέσα μπορεί να μην υπάρχει καν. Απλή έλλειψη φωτός, μαύρο.
Μου αρέσει να είμαι αισιόδοξη. Το επαναλαμβάνω πολλές φορές, για να το πιστέψω. Αν το πω αρκετές το θόλωμα γίνεται μεγαλύτερο και μπορεί να θαφτεί αρκετά βαθιά, τόσο που να μην με ενοχλεί.

Είναι σαν να τα περνάς όλα μόνος σου. Μα δεν σε νοιάζει. Αρκεί να μην πληγωθούν οι άλλοι απο 'σένα, αρκεί να μην τους στεναχωρήσεις, αρκεί να μην τους χάσεις γιατί τους είπες πως νιώθεις πραγματικά.

Φοβάσαι Εσένα.

Πότε μίλησες αληθινά τελευταία φορά; Πότε εκμυστηρεύτηκες αυτό που νιώθεις χωρίς ντροπή; Χωρίς να έχεις προγραμματίσει τον τρόπο που θα κινούνται τα χείλη σου όταν τελικά αποφασίζεις να εξομολογηθείς κάτι;

Επίσης, φοβάσαι την δύναμη των Συναισθημάτων.

Να νιώθεις τόσα πολλά... Μα μονάχα εσύ να το ξέρεις.

Αυτή καταραμμένη μεμβράνη έχει μεγάλη ελαστικότητα. Αν δεν την ξεφορτωθείς νωρίς, όταν είναι ακόμα αδύναμη, θα αρχίσει να τυλίγεται σφιχτά γύρω από την ψυχή σου.

Πρέπει να την τραβήξεις αρκετά δυνατά ώστε να κοπεί.

Και να μην αφήσεις κανέναν να σε ξανακλείσει σε νέο κουκούλι.

Οι πεταλούδες ελεύθερες πετούν!

Ένα αστέρι πέφτει...

2010-08-13T12:45:00.003+03:00

Χτες μετά από τόσο καιρό ήταν πράγματι μια υπέροχη βραδιά.

Αστέρια να πέφτουν. Μικρές ουράνιες ψυχούλες να πέφτουν.
Όποιος δεν ξέρει να εκτιμάει τα αστέρια, δεν ξέρει να εκτιμάει την αξία της αρχής και του τέλους. Όλοι από κάπου ξεκινάμε και κάπου θα τελειώσουμε. Και δεν είναι καθόλου μακάβριο αυτό. Είναι απλά αληθινό και κάποτε στην ζωή μας, όλοι πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε
Το φως των αστεριών είναι αυτό που κρύβουμε μέσα μας, ο πολύτιμος εσωτερικός μας κόσμος.
Και αυτός είναι που μας κάνει να τους μοιάσουμε, έστω λίγο.

Όμως τα αστέρια έχουν άλλο μεγαλείο. Από το βασίλειο του ουρανού έρχεται η ώρα να δώσουν και λίγη μαγεία σε εμάς με τις φανταχτερές ουρές που αφήνουν πίσω τους.

Ο ουρανός είναι γεμάτος όνειρα. Όνειρα που δεν θα τολμούσες αλλιώς να κάνεις. Όνειρα άπιαστα, μα και εφικτά.

Για λίγο ξεχνάς και συ ό,τι σε ταλαιπωρεί και το μόνο που σκέφτεσαι και βλέπεις είναι τα ουράνια σώματα να πέφτουν, το ένα μετά το άλλο, άφοβα.

"Ίσως αυτό το μικρούλι να ήταν φίλος του μεγάλου που πέταξε πριν λίγο."

"Μήπως εκείνο δεν ήθελε να φύγει;"

"Λες να καταφέρω ποτέ να πιάσω ένα λίγο πριν πεθάνει;"

Οι απλές και παιδικές ερωτήσεις είναι αυτές που χρειάζονται απάντηση για να φωτίσει η ψυχή ενός ανθρώπου.

Θυμάμαι μικρή που τα βλέπαμε από την θάλασσα. Μια φορά είχε πέσει ένα πάνω στο αυτοκίνητό μας!Δυστυχώς δεν το θυμάμαι καλά, ήμουν γύρω στα 7 χρόνια τότε, μικρούλα.

Κάθε αστέρι είναι μια ευχή. Μια ευχή χιλιοειπωμένη και βγαλμένη από την καρδιά εκατομμυρίων ανθρώπων.
Μια μικρή αγάπη.

Μια αγάπη που χάνεται, που πέφτει.
Μια χαμένη αγάπη.

Ακόμη και τότε όμως μας λούζει στο φως.
Μας θυμίζει πως ακόμη υπάρχουν δισεκατομμύρια αστέρια για να κλείσουμε μέσα τους την αγάπη μας!
Μας θυμίζει πως δεν είμαστε μόνοι - κάπου εκεί έξω κάποιος μπορεί να εύχεται το ίδιο πράγμα!
Μας θυμίζει να μην χάνουμε ποτέ, μα ποτέ τις ελπίδες μας!

Shh... A star is falling tonight. Don't forget to make a wish. :)

ΥΓ: Η ανάρτηση αφιερωμένη στον Λευτέρη και το Μαράκι.
Στον 1ο για να μην φοβάται πως θα χάσει την παιδική του πλευρά μεγαλώνοντας Όλα μέσα μας είναι. Όσο συνεχίζεις να τα κοιτάς, θα τα θυμάσαι και θα σε θυμούνται. :)
Και στο Μαράκι με την τόσο μαγική καρδιά της, που μου πρωτοείπε για τα πεφταστέρια. Μακάρι όλοι να ήταν έστω λίγο σαν εσένα.

Back home!

2010-08-11T00:54:00.002+03:00
Φέτος είναι σίγουρα το πιο κουλό καλοκαίρι που έχω περάσει ποτέ μου. Από την μία ήθελα τόσο πολύ να ξεκολλήσω από το σπίτι και να πάω για καμιά βουτιά κι από την άλλη συνειδητοποιώ πως ω ναι, περνάω καλύτερα πίσω στην πόλη μου, παρά στην παραθέριση. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και η δικιά μου ο απόπατος.

Όμως πρέπει να παραδεχτώ πως υπήρξαν και μερικές ωραίες στιγμές... Οπότε ας πιάσουμε τα συν και τα πλην.

+Το πολύ πρωινό μπάνιο. Και το εννοώ - πολύ πρωινό. Γύρω στις 8.30-9.00 η θάλασσα έμοιαζε ακίνητη και κατά παράδοση ήταν πεντακάθαρη. Έβλεπες την μούρη σου στην επιφάνεια. :Ρ
-Το μπάνιο το μεσημέρι, το κλασικό γύρω στις 11.00 με 14.00. Πανικός απο ομπρέλες, μπαλάκια του τέννις που πραγματικά θα ήθελα να τους τα δώσω να τα φάνε αλλά... οι περιστάσεις βλέπετε:Ρ, συνωστισμός ειδικά τα Σαββατοκύριακα και μπάλες που περνούσαν ξυστά απ' τα κεφάλια μας.

+Οι εξερευνήσεις με την Δανάη στα βαθιά νερά και το τρελό γέλιο που μας έπιανε μέχρι να φτάσουμε στα πρώτα ρηχά. Το ότι ζούμε ακόμα και δεν μας κλαίνε με 5 τόνους νερό στα πνευμόνια μας είναι απορίας άξιο. Οι αποτυχημένοι της κατακόρυφοι που μας πρόσφεραν άλλα 5 μπουκάλια θαλασσόνερο. :Ρ
-Υπήρχαν και δυσάρεστα πλασματάκια όμως. :D Τσούχτρες, σαλούφες, όπως θέλετε πείτε τις - αυτές τις μπλε χαριτωμένες κυρίες που βγάζουν ένα υπέροχο υγρό και προσπαθείς να βρεις τον καλύτερο τοίχο για την φαγούρα. Βέβαια έχει ΚΑΙ τσούξιμο. Γιατί ως γνωστόν όπου καθαρή θάλασσα, υπάρχει και σαλούφα!

+Το καλό φαγητό. Γλιτώσαμε από όσπρια και ζεστές σούπες φέτος!
-Ο πανικός στο σπίτι. Βαλίτσες, ρούχα από δω κι απο 'κει, πετσέτες, μαγιώ... Η σειρά για το ντούζ. -.-

+Οι καμμένες νύχτες με τα παιδιά στην μεγάλη βεράντα, τα βασανιστήρια που υπέστησαν μερικοί -ονόματα δεν λέμε, θα κάψουμε κόσμο :Ρ- και οι παρτίδες σκάκι.
-Το κάψιμό μου στον δεξιό αντίχειρα. Άουτς. :|

+Η γκρίνια του αδερφού μου έλαβε τέλος! Ναι! Βρήκε παρέα!
-Βέβαια δεν γλιτώσαμε το κλασικό "ΕΛΑ ΝΑ ΦΑΑΑΑΑΑΣ ΕΙΠΑΑΑΑ!!!!" Ωραία =.=

+Η ησυχία τις καθημερινές.
-Μέχρι να αρχίσει το beach abr την μουσική κατά τις 7 ή να απελπιστείς που για να βρεις περιοδικό της προκοπής πρέπει να κάνει 1 ώρα δρόμο ως Πλαταμώνα.

+Το κλεμμένο ασύρματο. <3
-Όχι αυτό δεν έχει πλήν. :Ρ

+Τα βραδάκια στα παγκάκια της παραλίας.
-Τα κουνούπια που με γάζωναν και πάνω από το τζιν, αν είναι δυνατόν. :|

+Πόσο φάση παίζει να 'χε η σύγκριση του breezer της Δανάης με τον δικό μου απλό χυμουδάκο; xD
-I hate alcohol -.-

+Η συναυλία ενός άσημου συγκροτήματος και η ομιλία μου με τον ντράμμερ. xD
-Η Δανάη να προσπαθεί άδικα να τους εντοπίσει στο ίντερνετ και να σπάει τα δικά μου νεύρα:|

_______

Έβγαλα αρκετές φωτογραφίες από το μέρος φέτος... Αλλά είναι κάμποσες και βαριέμαι να τις ανεβάσω τώρα. -_-

So, see you next time everybody!

Θάααλασσααα...

2010-07-27T19:12:00.004+03:00

Αυτό το καλοκαίρι είναι από τα χειρότερα καλοκαίρια έβερ, Μην πω το χειρότερο μέχρι στιγμής. Γενικά με δέρνει μια απίστευτη ατυχία τελευταία... αλλά οκ, θα την παλέψουμε, ως συνήθως δουλεύουμε με αυτά που έχουμε. My moto. :)

Την Πέμπτη φεύγω για διακοπές -ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!- οπότε θα ησυχάσετε και εσείς από τις πολύ... βαθυστόχαστες αναρτήσεις μου.

Λίγο Δανάη(παίζει τον ρόλο του κρασιού:Ρ)

Λίγο θάλασσα

και τo-- εμ... μένουμε στην θάλασσα και πάλι! :Ρ

Ελπίζω εσείς να περνάτε καλύτερααα!

Καλό(υπόλοιπο) καλοκαίρι!

Πότε φεύγουμε για Neverland??? :)

2010-07-16T00:44:00.003+03:00

«Τα μικρά παιδιά δεν φτιάχνουν μύθους γιατί τα παιδιά ζουν απ’ ευθείας χωρίς διερμηνείς και μεσάζοντες. Η πραγματικότητα των παιδιών είναι τα παραμύθια μας και η παραμυθία μας για το χαμένο παράδεισο στην εξορία μας. Τα παιδιά από μόνα τους ξέρουν. Μπορούν ν’ αποκρυπτογραφούν τα μαγικά σημάδια του κόσμου γιατί την έχουν την καθαρή όραση που συλλαμβάνει τα άφαντα, ενώ εμείς τη χάσαμε με τα χρόνια και με τις γνώσεις. Τα παιδιά είναι σοβαρότερα και συνεπέστερα απ’ τους μεγάλους γι’ αυτό κι εγώ στο παλιό ζαρωμένο παιδί που απέμεινε μέσα μου προστρέχω όταν είναι να αισθανθώ τα πιο σπουδαία. Ένα παιδί από παλιά κι από βαθιά βγαίνει κι αποφασίζει στις εσχατιές της ζωής μας. Υπάρχει ένα παιδί μέσα μου που ξέμεινε, δεν την ξεχνά την ποίηση των πραγμάτων που χρόνια πριν αντίκρυσε και ζει με την αόριστη νοσταλγία της ανικανοποίητο πια και λυπημένο. Γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται με την ποίηση των πράγματων στην παιδική ματιά, όλα είναι κατώτερά της από δω κι ύστερα.»
(Μαντέψτε. Μάρω Βαμβουνάκηηη/Απόσπασμα από το "Η μοναξιά είναι από χώμα"! <3 )

Πόσες φορές δεν παίξαμε με τον διακόπτη μεγάλος/μικρός άραγε;
Εκεί που μας συμφέρει είμαστε μικροί κι αλλού ξαφνικά μεγαλώνουμε...
Γίνεται να ξαναγυρίσω σε όλη αυτή την παιδική αθωότητα; Μερικές φορές θα ήθελα να μην καταλαβαίνω τίποτα ή απλά να κλείσω επιδεικτικά τα αυτιά μου σαν τα μικρά παιδάκια και να τραγουδήσω "νανανανααα στρουμφοτραγουδωωώ"! :Ρ
Ναι, το λένε ΚΑΙ ανωριμότητα ή παλιμπαιδισμό αυτό, το ξέρω... x_x

Απλά θυμάμαι που μικρή το μολύβι μου ήταν το μαγικό ραβδί μου και τίποτα δεν με σταματούσε με αυτό... Η ξυλομπογιά το ουράνιο τόξο!
Μεταξύ μας, μερικές φορές ακόμα κάνω κάτι τέτοια, όσο χαζό κι αν ακούγεται. :Ρ
Αλλά τα μαγικά δεν πιάνουν το ίδιο όπως τότε...

Φοβάμαι πως αν μεγαλώσω πολύ, θα ωριμάσω σαν τα φρούτα στα δέντρα και θα πέσω! :|
Οκ, μαζεύτε με γιατί θα πω και άλλες βλακείες.

Καληνύχτεεες από την Ανθή-που-με αυτα που γράφει-θα-σας-πέσουν-τα-μαλλιά. :Ρ

ΥΓ:Πάντως το ταξιδάκι στην Neverland θα το κάνω! Κανείς που να προσφέρει την παιδική του μαγεία για να κάνουμε τελετή έκκλησης στον Πήτερ Παν;;; :)

Get out of my head...

2010-07-06T00:26:00.004+03:00
Anthi's Sentimental Mood = ON.

Όποιος δεν θέλει να δει γλυκανάλατες βλακείες μου σταματάει εδώ.
Προειδοποίησα!

Ο ουρανός... Τι μαγεία κρύβει τελικά... Πόσα πράγματα μπορείς να δεις μέσα του... Χρώματα, εικόνες, πρόσωπα, αναμνήσεις... Πρόσωπα... εικόνες... πρόσωπα. Για άλλη μια φορά σε θυμήθηκα όταν τον χάζευα τον ουρανό απόψε. Πάλι εδώ... Εσύ δεν το καταλαβαίνεις... Δεν θα το καταλάβεις ποτέ μάλλον... Πως είναι δυνατόν το πρόσωπό ενός ατόμου να μπλέκεται τόσο πολύ σε κάθε σου σκέψη... Σημαντική ή ανούσια... Απλά να πετάγεται εκεί, να αναβοσβήνει η εικόνα του στα μάτια του μυαλού σου, συνέχεια. Σαν χαλασμένος διακόπτης λειτουργείς, δεν μπορώ να σε κλείσω μόλις σε ανοίξω. Και θέλεις να μάθεις και το άλλο...; Ούτε που ξέρω πως σε πάτησα αρχικά...
Σας προειδοποίησα πως θα ακολουθήσουν βλακείες, είχατε την επιλογή να πατήσετε το ωραιότατο Χ που διακοσμεί την σελίδα μου.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι, εσύ τι σκέφτεσαι; έχεις σκεφτεί ποτέ ό,τι έχω σκεφτεί εγώ; Ό,τι συνεχίζω να σκέφτομαι καθημερινά... Αυτό που με βασανίζει τόσο να το βλέπω κι όμως πάλι, ούτε αυτό το ξέρεις... Και που να το ξέρεις δηλαδή; Όταν εσύ μιλούσες εγώ σε άκουγα... Μα εγώ δεν μιλούσα. Ντρεπόμουν; Πιθανόν. Κανένας δεν με ξέρει αληθινά... Δεν ανοίγομαι, δεν μιλάω ποτέ γι αυτά που νιώθω... Μήπως και γελάσουν. Μήπως και με ρωτήσουν κάτι και εγώ θα πρέπει να απαντήσω ενώ δεν θέλω να φτάσω ως εκεί... Ακόμα και τώρα ξεκάθαρα δεν γράφω. Το βλέπεις. Το ξέρεις από τον τρόπο που μιλούσα... Ίσως το μόνο που πραγματικά ξέρεις για μένα πέρα από αυτό που βγάζω προς τα έξω καθημερινά...
Ναι, είμαι και ρομαντική. Αλλά ούτε αυτό το ξέρεις... Μαντεύω πως κανείς δεν το ξέρει, σημάδια δεν δίνω. Θα μπορούσα να γράφω ολόκληρους τόμους με αυτά που σκέφτομαι και θεωρούνται "ρομαντικά"... Με αυτά που νιώθω, περιγραφές ολόκληρες... Μα φυσικά δεν το ξέρεις. Και εγώ δεν μπορώ να στο αναλύσω μέσα από ένα μπλογκ που δεν ξέρεις - για άλλη μια φορά- πως υπάρχει... Όχι ότι φταις, εγώ το επιδίωξα αυτό... Να μην ξέρεις εσύ, για να μην δεθώ εγώ...
Ναι, γράφω και ζωγραφίζω. Αλήθεια. Και για σένα γράφω... και μετά σβήνω και πετάω. Και προσπαθώ να απεικονίσω αυτό που νιώθω... μάταια. Μουτζούρες καταλήγουν. Ούτε αυτό το ξέρεις. Χτες έγραφα το όνομά σου με κάτι μικρές μπίλιες που σκόρπισαν από ένα χαλασμένο μου βραχιόλι... Όχι, δεν μου άρεσε. Δεν έδειχνε πόσο όμορφο ήταν το όνομά σου στ' αλήθεια... Ούτε οι δικές μου καλλικαντζούρες που θεωρούνται γράμματα, μπορούν να δείξουν πόσα πολλά σημαίνει αυτό το όνομα για μένα... Μια απλή λέξη είναι κι όμως αρκεί για να με βυθίζει πάλι στις σκέψεις μου...
Πολλά αποσιωπητικά έβαλα... Χα, να τα πάλι! Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν με νοιάζει. Γιατί έτσι νιώθω... Σαν μια τεράστια σειρά από ατελείωτα αποσιωπητικά που δεν λένε να βρουν μια σταθερή τελεία ή ένα ενθουσιασμένο θαυμαστικό για να τους μιλήσει. Να τους πει ότι ναι, επιτέλους μπορούν να μην ανησυχούν, επιτέλους θα 'ναι ευτυχισμένα...
Και ας επιστρέψω πάλι στον ουρανό... Πόσο μελιστάλαχτο μπορεί να ακουστεί αυτό. Και πόσο ηλίθιο και κοινότοπο.
Πώς θα 'ταν άραγε αν τα χαζεύαμε μαζί αυτά τα αστέρια; Αν έπιανα το χέρι σου;
Τι χαζή που είμαι... Λες και δεν ξέρω πως θα ήταν για μένα...
Καληνύχτα τώρα, να προσέχεις, για μένα... :)

Οκ, κάηκε το μηχάνημα.

2010-06-26T01:15:00.002+03:00

Βαρεμάρα. Μια λέξη, 4 συλλαβές. Και εγώ βαριέμαι. Απίστευτα πολύ. Καλοκαίρι θα μου πεις, δεν βρίσκεις τι να κάνεις; Όοοχι. Γιατί είμαι γκαντέμω. Όλη η πόλη έχει αδειάσει και η πλειοψηφία της παρέας έχει πάρει τα μπογαλάκια για νησιά - χωριά. Και εγώ ΒΑΡΙΕΜΑΙ. Τρομερά πολύ. Πέρα από το να λιώνω στον ύπνο (καλά εδώ το κακό έχει παραγίνει, ειλικρινά :Ρ), να διαβάζω του κόσμου τα μυθιστορήματα (εγώ να διαβάζω Υπερηφάνεια & Προκατάληψη, jesus christ! ) και για μαντέψτε... να κοιμάμαι(!) δεν έχω τίποτα απολύτως να κάνω. Επίσης έχω πάρει ό,τι ταινία μπορείτε να φανταστείτε και έχω δει περισσότερες από ότι είδα 2 χρόνια μαζί. Έλεγα να πάω κανένα σινεμά που το λατρεύω, αλλά πουυυύ! "Στην Αίθουσα 1, προβάλλεται Ο Βασιλιάς της Μυκόνου, η ελληνική κωμωδία μπλα μπλα μπλα.." Ούτε να ακούσω παρακάτω θέλω. Άλλη μια ποιοτική ταινία να συμπληρώσει τη συλλογή των ποιοτικών ταινιών της τελευταίας ελληνικής 5ετίας. :Ρ
Λιώνω - σβήνω, χάνομαι :Ρ- από την ζέστη η οποία είναι πραγματικά ανυπόφορη και με αναγκάζει τη μισή νύχτα ή μέρα ανάλογα να την περνάω μπαινοβγαίνοντας στο ντουζ.
Ευτυχώς που υπάρχει και το ίντερνετ γιατί θα είχα πέσει σε καλοκαιρινή νάρκη προ πολλού. :Ρ Και οι καμμένες συζητήσεις ως τα ξημερώματα βεβαίως, βεβαίως! (βλέπε Ρέα, Ρέα, Ρέα :Ρ, Φλο, Μερ, Ντιμ) Να 'ναι καλά τα παιδιά που ανέχονται τις βλακείες μου δηλαδή! ^_^
Έχω φτάσει σε σημείο η μάνα μου να με ρωτάει αν θα βγω και εγώ να της απαντάω "Όχι, πριν μπήκα στο ντουζ." Δηλαδή, ντάξει, πόσα εγκεφαλικά κύτταρα να μου έχουν απομείνει...;
Επίσης, προσπαθώ να ακούσω καταθλιπτικά τραγούδια και ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω. Ο διπλανός μας λατρεμένος γείτονας, φαν του Έμινεμ, του ποδοσφαίρου και των "hits" βάζει όσο πιο τέρμα μπορεί τα αγαπημένα του εκτρώματα που θεωρούνται τραγούδια. -.- Όσο για το Μουντιάλ... ασχολίαστο! Ηρεμήστε, όλο θα πάνε καλά, θα ζήσετε και μετά την ήττα της ομάδας σας! Ναι, αλήθεια σας λέω! :|
Calm down you people...

Γενικό συμπέρασμα;
Πρέπει επειγόντως να φύγω , γιατί η Ανθή θα μας τελειώσει. Ειλικρινά. =.=
Η βαρεμάρα φέρνει καταστροφικά αποτελέσματα όπως καταλάβατε και πιο πάνω. :Ρ

Το ταξίδι...

2010-06-18T14:22:00.004+03:00

Πάντα ήθελα να έχω φτερά ή έστω να μπορώ να πετάξω... Το μεγαλύτερο όνειρο μου ίσως και το πιο ακατόρθωτο απ' όλα όσα ζητάω. Παράξενο; Κουλό; Μπορεί. Αλλά όνειρο.
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο σύμβολο ελευθερίας από το να πετάς... Από μια πεταλούδα, που ανοίγει το πολύχρωμο κορμάκι της κόντρα στον άνεμο και προσπαθεί, παλεύει να ζήσει, ελεύθερη, να ξεφύγει, να πάει στο αγαπημένο της λουλούδι. Τι υπέροχο αίσθημα, πράγματι...

Κάποιοι πετάνε χαρούμενοι, λυτρωμένοι... Πετάνε γιατί πιστεύουνε στην δύναμη της αγάπης, στις δυνατότητες ενός απλού χαμόγελου, σε μια ακτίνα μέσα από την καταθλιπτική συννεφιά της γκρίζας πόλης, στο άγγιγμα ενός αγαπημένου φίλου... Αυτοί ναι, είναι οι πιο ελεύθεροι απ' όλους. Αγγίζουν τον "ουρανό", την κατάδικη τους ευτυχία. Ακόμα και όταν δεν μπορούν να δούνε το φως, συνεχίζουν να πετάνε ψάχνοντας, δακρύζοντας, μα πετάνε... Το μεγαλύτερο όπλο τους είναι και το να παίρνουν χαρά από τα απλά, τα καθημερινά... Μα ναι, χάνονται και αυτοί στην μελαγχολία τους, στην λύπη τους. Ώρες ώρες δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους. "Γιατί;" αναρωτιούνται, όλα είναι ένα τεράστιο ερωτηματικό, μια ματαιότητα. Πονάνε τα φτερά τους, λένε πως θα πέσουν πια, πως δεν θ' αντέξουν άλλο. Μα εκείνα δεν τους προδίδουν, πονάνε, πονάνε πολύ, ματώνουν... Kinda supehero stuff, right? Δεν είναι τίποτα παραπάνω από απλά ανθρωπάκια, τελίτσες μέσα στην υδρόγειο πια... Αλλά επιζούν, βγαίνουν, μόνοι τους από το μεγάλο λευκό τοίχο. Γιατί ο τοίχος είναι λευκός και τους πνίγει. Σαν μια μεγάλη ξερή έρημος με την άμμο της, πάει να τους πνίξει. Αλλά το όνειρο είναι πάντα εκεί και τους σώζει... Ναι, τις πιο πολλές φορές παγώνουν. Αν και οι ίδιοι θέλουν να αναλύουν τα πάντα, δεν αντέχουν τις γενικότητες, το ξερό "θα δούμε". Θα δούμε, θα δούμε, όλο το μέλλον μια τυχαία γραμμή από το μολύβι ενός νηπίου, το μπλε απέραντο, άγνωστο... Η ζωή ένας κύκλος που δεν κλείνει ποτέ, δεν θα συναντηθεί ποτέ, απλά συνεχίζει να μεγαλώνει με τον καιρό και ποτέ σου δεν ξέρεις τι θα σε βρει... Ποιο κρύο ρεύμα αγέρα θα προσπαθήσει να σε γκρεμίσει. Έχουν μάθει να ζουν και στην παγωνιά, περιμένοντας, ελπίζοντας, ακόμα και όταν πνίγονται στα δάκρυα... Προσμένουν, κάτι καλύτερο... Ίσως, λένε, το αύριο να 'ναι καλύτερο και το ταξίδι μου να συνεχίσει... Και όταν αυτό το απέραντο ταξίδι στις αποχρώσεις του μωβ, του πορφυρού κόκκινου και του γαλάζιου φτάσει στο τέλος του σκέφτονται:

"Τελικά ο κόσμος είναι όμορφος... Ομορφιά υπάρχει παντού μα και μάτια που δεν την βλέπουν..."

Μην ξεχνάς, μάτια που δεν την βλέπουν, μάτια που δεν την βλέπουν...

The boy who ruined my whole life!(or not?)

2010-04-07T14:40:00.004+03:00
Υπάρχει και για μένα εκείνο το αγόρι που μου κατέστρεψε τη ζωή, απο πολύ πολύ μικρή ηλικία κιόλας! Πώς τον λένε;
Peter Pan!

Τι μπορείς να πάθεις αν αρχίζεις να πιστεύεις στον Peter:
●Περιμένεις όλη νύχτα με το παράθυρο σου ανοιχτό-ενώ εσύ τουρτουρίζεις- μήπως και εμφανιστεί και σε πάρει στη Χώρα του Ποτέ. (Αυτό κυρίως σε μικρότερη ηλικία)
●Όμως, όσο μεγαλώνεις συνεχίζεις να πιστεύεις μέσα σου και ας μην έρχεται ποτέ,γιατί πια μεγάλωσες - έτσι δικαιολογείς την απουσία του. :Ρ
●Κάθε φορά που κάποιος πάει να πει "Δεν υπάρχουν νερά--" , τον κόβεις και του λες "ΜΗ!ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ!ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟ ΛΕΕΙ ΑΥΤΟ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΜΙΑ ΝΕΡΑΪΔΑ!"
●Εκείνη η λάμψη που είδες το βράδυ πριν πέσεις για ύπνο, ξέρεις πως ήταν Tinkerbell!
●Στην ξαστεριά, ψάχνεις για εκείνο το μικρό φωτεινό σώμα: "Second Star to the right, and straight on 'till morning!"
●Πιστεύεις οτι ο ιδανικότερος προορισμός και ο προσωπικός σου παράδεισος είναι η ίδια η Neverland. :P
●Για σένα, δεν υπάρχει καλύτερο μαγικό στον κόσμο από λίγη νεραϊδόσκονη!
●Όταν (με το καλό) παντρευτείς και (όταν με το καλό πάλι:Ρ) κάνεις παιδιά, θα συνεχίσεις να τους λες την ιστορία του αγοριού που δεν μεγάλωσε ποτέ και θα περιμένεις τα βράδια μήπως τελικά και έρθει να πάρει αυτά, έστω για λίγο!
●Φυσικά και μισείς την Wendy, που ήταν τόσο απίστευτα τυχερή! :Ρ
●Όποτε βλέπεις κάποιο μικρό αγοράκι να ντύνεται Peter Pan τις Απόκριες βγάζεις ένα επιφώνημα χαράς (τρομάζεις και το μικρό:Ρ)!
●Θα ήθελες να πας στην Neverland, έστω ως πειρατής/πειρατίνα στο πλήρωμα το Captain Hook.
●Έχεις ονειρευτεί άπειρες φορές όλα τα παραπάνω, συμπεριλαμβανομένου ότι ο Peter σε ερωτεύτηκε στην περίπτωση που είσαι κορίτσι! :Ρ
Τέλος:
You do believe in fairies!You do! You do!

Ίσως τελικά να με έσωσε.
Όπως σώζονται όλοι αυτοί που εξακολουθούν να πιστεύουν στην μαγεία!

Feel the sunshine on your skin! :D

2010-03-03T00:19:00.000+03:00
Καλό Μήνα σε όλους και καλώς ήρθες άνοιξη! :D
Πόσο χαίρομαι που επιτέλους έφτασε η πιο όμορφη εποχή του χρόνου! Που όλα τα μπουμπούκια ανοίγουν και ομορφαίνουν την γη και το πράσινο με τα χρώματά τους! Που γεμίζει όλος ο αέρας ευωδιές,κάνοντας συνδυασμούς που ακόμα και ο πιο καλός αρωματοποιός θα ζήλευε. Που - επιτέλους- ανοίγει ο καιρός και το μουντό γκρι δίνει τη θέση του στο φωτεινό γαλάζιο και ο ήλιος λάμπει και πάλι! Δεν λέω,καλό και το φθινόπωρο,καλός και ο χειμώνας,αλλά από μικρή το λεγα: Σαν την άνοιξη δεν είναι καμιά εποχή! :) Τουλάχιστον για μένα.
Ένα από τα πιο λατρεμένα μου λουλούδια τον Μάρτιο είναι η πολύ γνωστή σε όλους μας παπαρούνα. Γεμίζουν χωράφια ολόκληρα κόκκινες και μαβιές πιτσιλιές!Τι υπέροχα χρώματα... Τι μαγευτική και γαλήνια εικόνα... Μέρες ολόκληρες να ήμουν ξαπλωμένη και να κοιτούσα τα λιβάδια με τις παπαρούνες,πάλι δεν θα τα χόρταινα.
Η φύση κάνει πάλι το θαύμα της.
Είναι ένα μεγαλείο όλα αυτά μαζί αν το αναλογιστείς! Τα καταπράσινα τοπία είναι η εικόνα,τα χελιδόνια που έρχονται ο ήχος, η ρετσίνα των δέντρων και το νέκταρ των λουλουδιών η οσμή και εσύ που ξαπλώνεις ανάμεσα στα δροσερά μπουμπούκια η αφή.
Τι καλύτερο από το να έρχεσαι σε επαφή με τη φύση;
Μα πώς ξέχασα τις πεταλούδες; Αχ τις λατρεύω τις πεταλούδες. Τόσο όμορφες και ελεύθερες. Με τα πολύχρωμα μικροσκοπικά φτερά τους πετάνε ,πετάνε, πετάνε! Και κάπου κάπου κάνουνε μια στάση πάνω στα ανοιχτά λουλούδια για να ξεκουραστούν
Τα χελιδόνια; Έρχονται ξανά και χτίζουν τις φωλιές τους πάνω στις πόρτες μας,σε απάνεμες γωνιές, σε ψηλά δέντρα...
Τα παιδιά αρχίζουν και ζεσταίνονται και οι μητέρες φωνάζουν.
"Δημήτρηηηη!Γιώργοοο!Σοφίααα! Αχ αν σας πιάσω,που μου βγαίνετε με το κοντομάνικο έξω και ιδρώνετε!Θα αρπάξετε κάνα κρύωμα ,Μάρτης μήνας που 'ναι. "
Φυσικά τα παιδιά συνεχίζουν αν παίζουν και να κυλιούνται στο χορτάρι και τελικά κανείς δεν τους το απαγορεύει. Έχουν μια χάρη τα μικρά την άνοιξη,μια χάρη αλλιώτικη από τις άλλες εποχές. Σαν να διαισθάνονται το μεγάλο πανηγύρι της φύσης και να θέλουν να συμμετάσχουν κι αυτά!Βγάζουν μπουφάν,ζακέτες και μακρυμάνικα και μένουν με τα μακό τους μπλουζάκια με το που δουν ήλιο. Σαν να θέλουν να διώξουν καθετί που τους εμποδίζει να έρθουν σε πλήρη επαφή με τη φύση,με την Άνοιξη. Οι γιαγιάδες βέβαια πάντα λένε τον ίδιο μύθο,κάθε χρόνο. Για τον Μάρτη που ήπιε όλο το κρασί και έφαγε ξύλο από τον μεγάλο του αδερφού,τον Γενάρη.
Τι ωραίο να είσαι παιδί, έτσι;

Κόψε ένα λουλούδι και κράτα το στην παλάμη σου. Μύρισε το,ψηλάφισε απαλά τα μικρά του φύλλα. Βάλτο κοντά στο αυτί σου και θα το ακούσεις να σου ψιθυρίζει
"Ει!Ήρθε η Άνοιξη φίλε μου!Φόρεσε τα καλά της κι ήρθε!Άσε με να πεθάνω στην αγκαλιά της τώρα. Άσε με να πεθάνω δίπλα στα αδέρφια μου!"
Κάνε ό,τι σου ζητάει και αυτό θα πεθάνει ευτυχισμένο.
Την άλλη μέρα ένας αδερφό του θα σε χαιρετάει ,χορεύοντας στις ηλιαχτίδες με τα πράσινα φτερά του!
Χόρεψε μαζί του!

Ένας...ταξιτζής όλα τα μπορεί!

2010-02-02T22:08:00.000+03:00

Θα απορείτε για την εικόνα βέβαια!Απλά η εικόνα του Ζορό για να δείτε πόσο τζέντλμαν είμαστε εμείς οι Έλληνες όταν οδηγούμε! Και όταν μιλάμε και.. στα όλα μας γενικά! :Ρ

Παρακολουθείστε Έλληνα ταξιτζή και θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ.

Όλα ξεκινάνε μια όμορφη μέρα με ήλιο ντάλα-όχι και τόση ζέστη παρόλα αυτά-και εσύ πηγαίνεις ωραία και καλά(λεεέμε τώρα :Ρ) στο φροντιστήριό σου!Τελειώνεις το μάθημα -φιουυυ- και ξεκινάς κλασικά να γυρίσεις σπίτι περπατώντας.Αμ έλα που ο καιρός δεν συμφωνεί και ξεσπάει μια μπόρα! Έλα που εσύ σαν πολύ προνοητικό άτομο που είσαι άφησες την ομπρέλα σπίτι;
"Παιδί μου πάρε μια ομπρέλα μαζί σου καλού κακού."
"Άσε μας ρε μάνα! Δε βλέπεις τον ήλιο;Σύννεφα βλέπεις;Γιατί εγώ δεν βλέπω τίποτα!"
Έλα που είχε δίκιο; Όχι σοβαρά τώρα,το μητρικό ένστικτο αν και εκνευριστικό αρκετές φορές,άλλες τόσες πέφτει μέσα! Την επόμενη φορά άκουσε την μανούλα/παππούλη/μπαμπάκα/γιαγούλα σου! Έχουν αυτοί μια γρουσουζιά!Άλλο πράγμα. Ρωτήστε και μένα που ήμουν η άτυχη αυτή τη φορά! :Ρ
Έλα που το μπουφάν σου δεν έχει κουκούλα;
"Έτσι είναι η μόδα,δεν ξέρεις εσύ." Χρααατς! Πάει η κουκούλα! Γιοκ!
(όχι,όχι κουκούλα είχα,μην αρχίσετε τις ντομάτες :Ρ)
Έχεις 5ευρω πάνω σου,λες θα πάρω ένα ταξάκι με την άνεσή μου και ούτω καθεξής.Φτάνει και παραφτάνει μέχρι το σπίτι σου.Λαμπρά! Τρέχεις μέσα στη βροχή στην κοντινότερη πιάτσα.Άδεια.Λες "Ε,θα 'ναι απ' τη βροχή θα έπεσε δουλειά." και περιμένεις -κατά 99% πάλι μέσα στη βροχή.Στο 20 λεπτό η μία πνευμονία δώρο!-τον καλό και άγιο οδηγό ταξί που θα σε πάει σπιτάκι σου πριν βγάλεις κι άλλα λέπια.
Και ω, ναι! Βλέπεις το σηματάκι στην κορυφή και χαίρεσαι! Ταξί έφτασε!
Κόβει ταχύτητα τελευταία στιγμή με αποτέλεσμα να φρενάρει ακριβώς πάνω στη λακκούβα δίπλα από το πεζούλι χαρίζοντας σου άλλη μια ευκαιρία να βραχείς!Γιούπι!Αλλά γιατί να τον νοιάξει;Τα ειδικά εφέ είναι της μόδας.Το προσπερνάς αυτό.Χτυπάς ευγενικά το παράθυρο(οι ευγένειες μας μάραναν!) κατεβάζει σιγά σιγά -με το αυτόματο παρακαλώ -σύστημα το τζάμι, αλά Μπράντ Πίτ στο Oceans 11 και ρωτάς "Να περάσω;" Σε κοιτάει εξεταστικά από πάνω ως κάτω ,(εμ βέβαια λες να 'μαι κανά τεκνό και να μην το κατάλαβε; ) και σου απαντάει το πολύ πολύ ευγενικό "Ναι."
Τσακίζεσαι να μπεις μέσα μήπως γλιτώσεις καμιά στάλα και σου κάνει και παράπονο επειδή λέει γεμίζεις το κάθισμα νερά.Άσε μας ρε σκληρά εργαζόμενε! Λίγο έλειψε να μας άφηνες κ απέξω! Του λες επιτέλους την οδό.Ξεκινάει με τη φυσιολογική ,γι αυτόν ταχύτητα των 70χλμ-βουυυμ,βρουυμ :D -και κάνεις την προσευχή σου να μη διαλυθεί το αυτοκίνητο σε καμιά λακούβα ή στροφή.Ζώνες πίσω δεν υπάρχουν και τα τζάμια είναι φιμέ.Ε μα ναι,να μην μας βλέπουν τέτοια χάλια που χουμε! Μόνο εμείς να κόβουμε κίνηση από μέσα σαν πράκτορες του FBI.Καλά,δε το συζητώ τα φιμέ τζάμια είναι το ψώνιο κάθε ταξιτζή,το πολυπόθητο του όνειρο.Βάλε μου μαύρο τζάμι και πάρε μου την ψυχή ένα πράγμα!Άσε που δημιουργεί και έναν αέρα μυστηριού.Μωρέ και είχα μια φαγούρα για το αν ο ταξιτζής μέσα είναι ξανθός με γαλανά μάτια...Και έλεγα τι έχω -τι έχω και δεν κοιμάμαι τα βράδια!
Σε όλη τη διαδρομή σε κοιτάει με ύφος 100 καρδιναλίων από τον καθρέφτη και φυσικά κάνει πως εσύ τον κοιτάς εξεταστικά μάλιστα.Μουτζώνει όσους περιμένουν στο κόκκινο φανάρι και αν τύχει να τον πιάσει αυτόν αρχίζει τα μπινελίκια.Αν πάλι κάποιος μπροστά του σταματήσει σε φανάρι είναι μ@λ@κας και ο κύριος οδηγός μας έιναι σε ετοιμότητα!!! Χέρι σε απόσταση χιλιοστών από την κόρνα-το αγαπημένο άθλημα κάθε Ελληνάρα- και το πόδι πάνω από το γκάζι.Ούτε αεροπλάνο να είχες ρε μεγάλε! Ανάβει πράσινο περνάνε 2 δευτερόλεπτα και η κόρνα ξεκινάει τη δουλειά της!
"Άντε ρε μπιιιιιπ!Κουνήσου ρεεεε!Δέκα λεπτά πέρασαν ρε μπιιιπ!"
Ο καημένος ο οδηγός μπροστά να έχει ψαρώσει ,να πάει να ξεκινήσει και να του σβήνει η μηχανή! Τέτοια τύχη ο καημένος! Μέχρι να την βάλει μπρος ο ταξιτζής μας να έχει βρίσει αδερφούς/μητέρες/Χριστούς/στάνες και ό,τι άλλο έχει και δεν έχει!Να μην ξεχάσω το υπέροχο τσιγάρο που έφτιαξε επίσης την ατμόσφαιρα.Ούτε γκρέιπφρουτ να ήτανε! Όταν τελικά τα καταφέρνει ο μπροστινός και ξεκολλάτε από το φανάρι ανακτά την υπέροχη του ταχύτητα και πάλι.Όπα γκάζωσε τώρα-85χλμ!
Πλησιάζετε στην οδό που του είπες:
"Κοπελιά που είναι;"
"Δυο σπίτια μετά τον παιδότοπο."
"Αριθμός;"
Σου ρχεται να του πεις "μήπως να σου δώσω και ταυτότητα;"
"Θα το δείτε,δύο σπίτια ακριβώς μετά"
Μμμμ!Ο πληθυντικός μ'αρέσει! Έ ρε η καλή ανατροφή τι μας κάνει...
"Εδώ;"
"Εδώ"
"Πόσο είναι;"
"4 ευρώ."
Ανακατώνεις τσάντες και θήκες να βρεις το χαρτονόμισμα.Του το δίνεις.
Σου γυρνάει 90 λεπτά. "Συγγνώμη 4 ευρώ δεν είπατε;" "Μέχρι να τα βρεις πήγε 4.10"
Το προσπερνάμε κι αυτό!Και γω το καημένο που ήξερα πως η χρέωση πάει με τα χιλιόμετρα! :Ρ
Βγαίνεις από την πόρτα και σου λέει το κλασικό "Σιγά τις πόρτες!"
την χτυπάς επίτηδες πλέον και φεύγεις!

Επαγγελματίας ο τύπος! :Ρ
Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις ,βεβαια.
Εγώ πάντως έπεσα πάνω στον κανόνα σήμερα!
Χωρίς παρεξήγηση για άπαντα ταξιτζή που διαβάζει αυτή την ανάρτηση,αλλά λυπάμαι μόνο που δεν κράτησα τον αριθμό κυλοφορίας!
Πεθαίνω για άλλη μία τέτοια εμπειρία!

Χαμογελάστε!

2009-11-24T18:37:00.000+03:00

Μία τόσο μικρή κίνηση των μυών των χειλιών μας , με τόσο λίγο κόπο από μέρους μας που μπορεί να μας αλλάξει όλη την μέρα!
Kαι όχι μόνο την δικιά μας μέρα, αλλά και την μέρα αυτών που αγαπάμε.

Δεν ξέρω για 'σας, αλλά όταν εγώ χαμογελάω είναι σαν να ενεργοποιούνται κάποια κρυμμένα ένστικτα του οργανισμού μου που με σπρώχνουν δυνατά στην ευτυχία.
Δεν είναι καθόλου άσχημο.Αντιθέτως.

Γιατί να μην ενεργοποιήσετε και εσείς τα δικά σας, λοιπόν ;
Όσο κι αν σας φαίνεται αδύνατο , υπάρχουν! Εκεί μέσα βαθειά σας!

Ακόμα και αν όλα πάνε τόσο άσχημα,που νομίζετε πως δεν υπάρχει πια ελπίδα βελτίωσης:

Χαμογελάστε!

Να βλέπω χαμόγελα :]

Πιο λαμπερά! :D

Ανθή.

Αγάπη.

2009-11-04T16:11:00.000+03:00

Μερικές από τις πιο βάσιμες αλήθειες για την αγάπη.
Σίγουρα θα βρείτε σε μία απ' αυτές και τον δικό σας εαυτό.

* Αγάπη είναι, πάνω απ’όλα να χαρίζεις τον εαυτό σου. Jean Anouilh

* Αγάπη: πονόδοντος στη καρδιά. Χάινριχ Χάινε

* Αν αγαπάς και υποφέρεις, αγάπα περισσότερο. ~ Βίκτωρ Ουγκώ

* Αν μια αγάπη διαρκεί, είναι γιατί κάτι μένει ακόμη μέσα μας ανικανοποίητο. ~ Σαπφώ

* Αυτό που οι περισσότεροι ονομάζουν αγάπη, δεν είναι παρά αυτό που νιώθουν οι ερωτευμένοι. Δεν είναι κάτι που διάλεξαν ή κανόνισαν να τους συμβεί, όμως ήρθε, και φυσικά ήταν καλοδεχούμενο. Όμως όπως ήρθε, είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα, απότομα ή μη, θα εξασθενίσει, θα φθαρεί και θα χαθεί. Η πραγματική αγάπη όμως είναι αυτό που συμβαίνει ανάμεσα σε φίλους. Επειδή η θυσία για τον φίλο δεν γίνεται τυχαία, επειδή δεν είναι αποτέλεσμα ψυχοσωματικών διεργασιών αλλά αποτέλεσμα ελεύθερης θέλησης και αυταπάρνησης, είναι πανίσχυρη και άφθαρτη στο χρόνο. Ό,τι είναι αληθινό κρατάει για πάντα. Και το μόνο αληθινό που υπάρχει σ'αυτόν τον κόσμο και δεν είναι απ' αυτόν τον κόσμο είναι η αγάπη. ~ Ανώνυμος

* Δεν θέλω να ζήσω, θέλω ν’αγαπήσω πρώτα και να ζήσω παρεμπιπτόντως. Zelda Fitzgerald

* Είναι ανώφελο να μιλάς γι’ αγάπη, γιατί η αγάπη έχει τη δική της γλώσσα και μιλάει από μόνη της. Πάολο Κοέλο

* Εκείνο που με συνδέει μ’ έναν τόπο δεν είναι το καλοκαίρι, είναι ο χειμώνας, και με τους ανθρώπους, οι λύπες της αγάπης. Ίων Δραγούμης

* Η αγάπη είναι η πρωτομαγιά της καρδιάς. Benjamin Disraeli

* Η αγάπη είναι μια αρρώστια του μυαλού. Δίνει αφή στις παραισθήσεις. Κάνει τα κορμιά να αναριγούν. Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν. Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα και να τρομοκρατεί. ~ Δημήτρης Βάρος

* Η αγάπη είναι μια μαγευτική απάτη την οποία ο άνθρωπος δέχεται με την καλή του θέληση." Αλέξανδρος Πούσκιν

* Η αγάπη είναι ο εξάντας της αλήθειας." Ρουμί

* Η αγάπη είναι ο μόνος τρόπος. Νίκος Εγγονόπουλος

* "-Να αγαπάς ή ν' αγαπιέσαι;/-Να αγαπώ." Νίκος Εγγονόπουλος

* Η αγάπη είναι ο σεβασμός στη ζωή." ~ Άλμπερτ Σβάιτσερ

* Η αγάπη είναι το φάρμακο της περηφάνιας μας και της αυταρέσκειάς μας. Ο γιατρός όλων των ατελειών μας. Ρουμί

* Η αγάπη μεταμορφώνει ακόμα και τη θυσία σε χαρά." ~ Βίκτωρ Ουγκώ

* Η Αγάπη συγχωρεί, υπομένει, πονά, συμπάσχει, χαίρεται, τρελαίνεται, και όλα αυτά με φλόγα. Όταν κάθε σημάδι αυταρέσκιας μέσα μας πεθάνει, και μείνει μόνο η θέληση να δοθούμε ολοκληρωτικά σε έναν φίλο, τότε η ψυχή εντελώς γυμνή καταφλέγεται από ευτυχία και αγάπη φλογίζοντας όλους όσους είναι γύρω μας. ~ Ανώνυμος

* Η αγάπη φωτίζει με τη λάμψη του παραμυθιού την καθημερινότητα." Σέλλευ

* Η ζωή μας δίδαξε ότι η αγάπη δε συνίσταται στο να κοιτάμε ο ένας τον άλλο, αλλά στο να κοιτάμε προς την ίδια κατεύθυνση. - Αντουάν ντε Σαντ-Εξιπερί

* Θες ν’ αγαπηθείς; Τότε μην αφήσεις την καρδιά σου να παρεκκλίνει απ’ το μονοπάτι της. Παρέμεινε αυτός που είσαι τώρα. - Έντγκαρ Άλαν Πόε

* Κανένας δεν αγαπάει πραγματικά εκείνον που φοβάται. ~ Αριστοτέλης

* Λίγο βαστάει ο θυμός όσων αγαπούν πραγματικά. ~ Μένανδρος

* Μόνο μία ευτυχία υπάρχει στη ζωή, ν’αγαπάς και ν’αγαπιέσαι. George Sand

* Μονάχα η αγάπη γιατρεύει, ολοκληρώνει, μας οδηγεί πέρα από τον εαυτό μας. Marsha Sinetar

* Νίκα την οργή με την αγάπη, απάντησε με καλό στο κακό και την τσιγκουνιά νίκα με γενναιοδωρία. Βούδας

* Οι άγγελοι την ονομάζουν επουράνια χαρά, οι διάβολοι: μαρτύριο της κόλασης, οι άνθρωποι τη λένε αγάπη. Χάινριχ Χάινε

* Όποιος αγαπά θέλει να σκλαβώνει, όμως η καλύτερη αγάπη είναι η κρυφή. Το καλύτερο είναι να σ’ αγαπούν όπως αγαπούν τη μοναξιά. Γιάννης Τσαρούχης

* Στα όνειρα και στην αγάπη τίποτα δεν είναι ανέφικτο. Janus Arony

* Στην αγάπη, ο σίγουρος τρόπος για να σε αγαπάει ο άλλος είναι να μην τον αγαπάς. Λα Ροσφουκό

* Το μίσος δεν αντιμετωπίζει το μίσος. Μόνο η αγάπη μπορεί. - Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

* Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη αρετή. Είναι η πιο μεγάλη και από το μαρτύριο. Και να γιατί. Χωρίς το μαρτύριο, η αγάπη σώζει. Χωρίς την αγάπη, το μαρτύριο δεν ωφελεί σε τίποτε. - Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

* «Η γνώσις φυσιεί (προκαλεί έπαρση), η δε αγάπη οικοδομεί». - Απόστολος Παύλος.

* Ο κτησάμενος αγάπην, διεσκόρπισε χρήματα, ο δε λέγων αμφοτέροις συζείν, ευατόν ηπάτησεν». - Ιωάννης της Κλίμακος.

* Δεν μπορεί οποιοσδήποτε να αποκτήσει τη τέλεια αγάπη, παρά μόνο εκείνος που απέβαλε τον παλιό εαυτό του - Μέγας Βασίλειος

* Aγάπη είναι να βλέπεις στα μάτια κάποιου ολόκληρο τον κόσμο. ~ Ανώνυμος

* Αγαπη ειναι να κάθεσαι σε ενα παγκάκι με τον συνάνθρωπό σου μετά από χρόνια και να κουβεντιάζεις ήρεμα. Η αγάπη απαιτεί μηδενική δύναμη, μηδενική εξουσία, όπου υπάρχει εξουσία δεν υπάρχει αγάπη. Το ένα είναι σκιά του άλλου, άλλωστε. ~ Ανώνυμος

Am I supposed to be happy?

2009-11-04T15:11:00.000+03:00

Softly we tremble tonight,
picture perfect fading smiles are all that's left in sight,
I said I'd never leave, you'll never change
I'm not satisfied with where I'm at in life.

Am I supposed to be happy?
With all I ever wanted, it comes with a price.
Am I supposed to be happy?
With all I ever wanted, it comes with a price.
You said, you said that you would die for me...

We made plans to grow old,
believe me there was truth in all those stories that I told.
Lost in a simple game cat and mouse,
Are we the same people as before this came to light?

Am I supposed to be happy?
with all I ever wanted, it comes with a price.
Am I supposed to be happy?
with all I ever wanted, it comes with a price.
You said, you said that you would die for me...

You must live for me too'...
For me too...yeah, yeah...
You said that you would die for me...

Am I supposed to be happy?
with all I ever wanted, it comes with a price.
Am I supposed to be happy?
with all I ever wanted, it comes with a price
You said, you said that you would die for me...

You said that you would die for me
You said that you would die for me
You said that you would die for me

Τελικά μήπως έτσι είναι ;
Μήπως τελικά ποτέ δεν είμαστε ευχαριστημένοι με αυτό που έχουμε, ακόμα και αν προσευχόμασταν γι αυτό στα όνειρά μας ;
Μήπως θα πρεπε ν' αρχίσουμε να χαιρόμαστε γι αυτά τα λίγα και να ζούμε ευχαριστημένοι με αυτά που ήδη έχουμε ;
Ένα πιστεύω σε όλους σας γνωστό στοιχάκι λέει:
"Μην ψάχνεις να αγαπήσεις κάτι τέλειο.Αγάπησε κάτι που δεν είναι τέλειο και κάντο τέλειο με την αγάπη σου."
Ψάχνοντας το τέλειο, χάνεσαι ο ίδιος.

Ανθή.