Τι θα κάνουμε αύριο;

Push the play button.

Κι έτσι κρύβω καλά, στο μπουφάν το τσεκούρι μου 
και νερό της φωτιάς, έχω μες το παγούρι μου 
όλα γύρω στεγνά, σιωπηλά και απρόσωπα δεν αντέχω άλλο πια, τα χλωμά σας τα πρόσωπα...

Mόνη παρηγοριά, η μικρή ινδιάνα μου

και όταν πέφτει το φως, ένα μπλουζ στην κιθάρα μου! 

Κυριακή βράδυ και δεν στεναχωριέμαι που αύριο θα πάω για μάθημα. Έχω μια γλυκιά διάθεση, κάπως παράξενη, μα όμορφη. Χαίρομαι που αύριο
-θα γελάσω με τα αστεία του Γ.
-θα γκρινιάξω με τα παρανοϊκά σενάρια της Ε.
-θα αγκαλιάσω την Α. που θα της λείπει κάποιος που έφυγε
-θα πάω αδιάβαστη(ξανά) στα Αρχαία! Επιτέλους, κάτι γίνεται παράδοση. :Ρ
-θα γίνει ο κακός χαμός στα Αγγλικά με την κύρια Κ. "Good morning, children!" <3
-θα εκνευριστώ με την Φ. και την τελειότητά της(χα, άλλη μια παράδοση φαίνεται να καθιερώνεται).
-θα λύσω βιαστικά ασκήσει ΧΚ, γιατί δεν τις πρόλαβα όλες στο Σαβ/κο.
-θα πλακωθώ με τον Ζ. και θα τον ζαλίσω να έρθει στην εκδρομή Αθήνα.
-θα πω για άλλη μια φορά "Καλλλλημέρα παιδιά. Θα μιλλλλήσουμε για...." (δεν συνεχίζω, γιατί αν διαβαστεί αυτό το μπλογκ ποτέ από καθηγητή μου, είμαι νεκρή.- :Ρ )
-θα ακούσω το τρομερα σατανικό-αστείο γέλιο του Γ.
-θα κάνω χλαπ-χλαπ το κεφάλι της Β.
-θα τραγουδήσω ρεμπέτικα με τον ΓΝ. Κανείς άλλος δεν θα μπορεί να τραγουδήσει μαζί μας.
-θα φωνάξω την Ρ. "ΕΠ, ΜΑΝΑΡΙ;"
-θα γελάσω με τα "Κουμπάρε!" που εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση στο τμήμα μας.
-θα πάω Έκθεση και θα δώσω το χαντράκι με το αρχικό "Α" σε έναν φίλο.
-θα στέλνω φιλάκια στην Θ.
-θα μιλάω κ θα μιλάω κ θα μιλάω με άλλον ένα φίλο.
-θα "πλακώνομαι" με τον φιλόλογό μου για τον καπιταλισμό :Ρ
-θα λέω υποτιθέμενα αστεία: "Κόπρος. Επιτρέπεται να βάλω οποιοδήποτε συνώνυμο θέλω; :Ρ"
-θα γελάει μόνο ο ένας με τα "αστεία" μου
-θα λέει πως τον ενοχλώ. Μετά θα μου μιλάει. Μετά θα τον ενοχλώ (.....)
-θα στέλνω γλυκές καληνύχτες
-θα στριφογυρνάω
-θα σε ονειρεύομαι.

Ξύλινες λέξεις, μέσα σε σε ξύλινες εκθέσεις από ξύλινες ιδέες, ξύλινων ανθρώπων

Θέλω να εκφραστώ. Να νιώσω αυτό που γράφω, να πιέσω το γραπτό μου και να μου απαντήσει:

"Ναι, είμαι δικό σου.
Ναι αυτά τα τσαπατσούλικα γράμματα, είναι κι αυτά ολόδικά σου, σου ανήκουν, δείχνουν σαν εσένα
Ναι, αυτές οι ιδέες, είναι αποκλειστικά δικές σου.
Τις πιστεύεις, τις μυρίζεις, τις νιώθεις εκεί μέσα.
Ναι, είμαι δικό σου δημιούργημα.
Έχω τα δικά σου λάθη.
Τις δικές σου αξίες.
Είμαι εσύ.
Είμαι οι σκέψεις σου.
Είμαι ΕΣΥ."

Ξύλινα, όλα γίνονται ξύλινα.
Ξύλινα μαθαίνεις τι να γράψεις, ξύλινα να το εκφράσεις στο γραπτό.
Ξύλινο γίνεται το μυαλό σου, ξύλινοι μπαίνουν οι βαθμοί.
Το ξύλινο γραπτό σου δεν είναι αρκετά ξύλινο;
Ξύλινοι άνθρωποι σου φτιάχνουν ένα ακόμη πιο ξύλινο μέλλον.

Που να βρεις στις μέρες μας έναν λιγότερο ξύλινο άνθρωπο, έναν "ανοιχτόμυαλο διορθωτή"! Ξύλινες εποχές!

"Κλείστε τα μάτια σας. Μαζοποιηθείτε. Αυτό επιβάλει μια ξύλινη Παιδεία για να μην γίνουν ξύλινα τα όνειρά σας.
Απαγορεύονται οι πρωτοβουλίες, οι απόψεις!
Όλοι να 'μαστε το ίδιο ξύλινοι, μέσα από ξύλινες διαδικασίες.
Βραβεία για τον πιο ξύλινο! Βαθμός! Μπράβο!"

Ξύλινες καρδιές μας φτιάχνουν.
(Ξύλινα τα φέρετρα, για ξύλινους ανθρώπους)
Όχι
οχι
όχι

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!