Αποχαιρετισμοί: ή αλλιώς Πόσο Μισώ τα Αντίο

Και οι άνθρωποι φεύγουν
και 'μεις δεν αντιδράμε...

Πως ν' αντιδράσεις όταν έχει παγώσει η έκφραση στο πρόσωπό σου; Όταν το στόμα σου σφιγμένο σε μια παράξενη γκριμάτσα, αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα, εσύ παραμένεις ένας απλός θεατής. Και το fast-forward του τηλεκοντρόλ έχει κολλήσει και σου 'ρχεται να το σπάσεις στο κεφάλι κάποιου. Κατά βάθος θέλεις να το σπάσεις στο δικό σου το κεφάλι, γιατί πονάει να μην κάνεις τίποτα, πονάει να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Ας το σπάσεις τουλάχιστον το πούστικο.

Πως να πεις αντίο σε κάποιον που αγαπάς 2 χρόνια;
Που τον λατρεύεις με κάθε κύτταρό σου, με κάθε σου ανάσα, όποτε θυμάσαι να αναπνεύσεις όταν βρίσκεσαι γύρω του δηλαδή. Που σε έμαθε να θες να δίνεις αγάπη, χωρίς να περιμένεις τίποτα για αντάλλαγμα. Που σε άλλαξε, σε έκανε να νιώσεις ξανά αθώο παιδί, που τα ξεχνούσες όλα τα προβλήματα, όλες τις υποχρεώσεις κ όλες σου τις έγνοιες με μια αγκαλιά; Πείτε μου πως. Βρείτε μου τον τρόπο. Τα πράγματα που έκανες κάθε μέρα, χάνουν όλα το νόημά τους. Δεν προχωράει η πουτάνα η μέρα, δεν έχεις τίποτα να περιμένεις. Το μόνο πράγμα που συνεχίζει να προχωράει είναι ο ρυθμός με τον οποίο αδειάζεις, από μέσα, γιατί η απόσταση όλο και μεγαλώνει: πραγματική και μη.


Πως να αφήσεις πίσω σου κάποιον που κρύβεις μέσα στην καρδιά σου 3 ολόκληρα χρόνια;
Που είναι ο κρυφός σου πόθος, ο λόγος που σηκώνεσαι κάθε πρωί και ετοιμάζεσαι με τόση σπουδή. Που σε νευριάζει, που τον σιχαίνεσαι, τον μισείς και μετά θες απλά να τον αρπάξεις και να του πεις "ό,τι και να κάνεις, εγώ σε αγαπάω, σε παρακαλώ, άγαπησέ με κ συ. Δωσ' μου λίγη αγάπη..." Αυτός που μαζί του ωρίμασες. Έκλαψες πολλές φορές. Αναστατώθηκες. Ερωτεύτηκες ξανά και ξανά και ξανά. Έλιωσες μέσα στην μορφή του. Διατήρησες ελπίδα, την ξαναέχασες... Μα, μάρτυς σου ο Θεός, μεγάλωσες. Άτιμο πράγμα ο χρόνος ε; Τελειώνει κ συ παρακαλάς το τίποτα για "μια ακόμα μέρα"...

Πως να προχωρήσεις, ενώ εκείνος που αγαπάς από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου να μαθαίνει το "άλφα' και το "βήτα", μένει πίσω;
Που να το βρεις το κουράγιο, από που να μαζέψεις τον εγωισμό; Σας έλεγα συνέχεια "αφήστε τους εγωισμούς", αλλά σε μια ιστορία σαν κ αυτή ποτέ δεν υπήρξαν περιθώρια για εγωισμούς, το ξερα μέσα μου. Και συ το ξερες. Στα σιωπηλά βλέμματα που ανταλλάξατε, στις μισές κουβέντες, στις καλημέρες: η σιωπή σας έλεγε πάντα πιο πολλά πράγματα απ' ότι εσείς. Φοβόσταν μην φέρετε την αγάπη σας στο φως και αποδειχτεί λίγη. Γιατί μέσα σας, καλλιεργούσατε και ποτίζατε εκείνο το τριαντάφυλλο που άνθισε από την πρώτη μέρα της γνωριμίας σας και είχε φουντώσει, είχε θεριέψει μέσα σας η τριανταφυλλιά, είχε απλώσει τα αγκάθια της η πραγματικότητα και σας πλήγωνε. Πνιγήκατε στην ίδια σας την αγάπη, ή μάλλον, ποιος ξέρει; , η ίδια η αγάπη έπνιξε τα λόγια σας... Που να πάτε χωρίς ο ένας τον άλλο; Χρόνια και χρόνια, στιγμές και στιγμές, αμέτρητες και όμως τελείωσαν. ΓΙΑΤΙ;

Χρόνος. Στιγμές. Τελειώνει. Γρήγορα.
Χρόνος. Γιατρεύει. Αργά. Πολύ.

don't say goodbye...

Τα αντίο δεν έμοιαζαν ποτέ δυσκολότερα.
Πρέπει ξαφνικά, από το πουθενά να πω αντίο σε έναν τρόπο ζωής που γνώριζα από 6 χρονών. Πρέπει να πω αντίο στο σχολείο μου. Στην μοναδική αλήθεια που με συντρόφευε στην μέχρι τώρα ζωή μου. Δεν ξέρω ποια είμαι χωρίς το σχολείο μου, χωρίς τους καθηγητές μου. Αυτοί μου στάθηκαν καλύτερα από γονείς. Ποτέ δεν με έκριναν, ποτέ δεν με έκαναν να νιώσω σκουπίδι. Εύχομαι να μπορούσα να τους κρατήσω μέσα στην αγκαλιά μου όλους, να μείνουν για πάντα εκεί. Δεν θέλω, πραγματικά δεν θέλω να τους αποχωριστώ. Μου έμαθαν ποια πρέπει να είμαι. Μου έμαθαν να μην είμαι κακομαθημένη και σνομπ. Μου έμαθαν να μην υποτιμάω τα συναισθήματα κανενός. Μου έμαθαν να μιλάω, να κρίνω σωστά, μου έμαθαν να εκτιμάω τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω μου. Μου έδωσαν τόσες ευκαιρίες. Τους έβλεπα κάθε μέρα, ήξερα ότι θα είναι κάθε πρωί εκεί να με περιμένουν, να με διδάξουν, να με βοηθήσουν, να με αποσπάσουν από τα οικογενειακά μου προβλήματα. Ό,τι δεν έμαθα στο σπίτι μου, μου το έδωσαν εκείνοι. ήξερα πως κάθε μέρα, κάθε γαμημένη μέρα, όσο όμορφη ή άσχημη κι αν ήταν, όσο και αν μαλώναμε, όσο και αν την λέγαμε ο ένας στον άλλο, θα φιλιώναμε πάλι. Ήταν η οικογένεια που ποτέ δεν είχα. Δεν ήξερα η ανόητη πόσος λίγος χρόνος μου έμενε μαζί τους. Δεν ήξερα...
Πρέπει να πω τα αντίο μου και σε πολλούς φίλους και σε άλλους τόσους παραπάνω κι από φίλους. Μακάρι να 'χα λίγο ακόμη χρόνο, μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, ποτέ, μα ποτέ ξανά δεν ευχήθηκα κάτι τέτοιο. Μακάρι να μπορούσα να τα ξαναζήσω όλα, αλλά να ξερα πόσο σύντομα θα τελείωναν. Μακάρι να το ξερα η ανόητη. Και δεν θα γκρίνιαζα τόσο, δεν θα μουν τόσο αχάριστη... Δεν θέλω να πω αντίο. Γιατί ξέρω ότι θα 'ναι οριστικό. Θέλω, θέλω... θέλω να τους κρατήσω δίπλα μου, θέλω να τους γνωρίσω κι άλλο, να τους γνωρίσω μέχρι αηδίας, μέχρι να γίνουν κομμάτι μου. Είμαι άπληστη, σαν πύθωνας: να τους καταπιώ ολόκληρους, για να μην μου φύγουν ποτέ. Ξέρω, έτσι είναι ζωή, πρέπει να προχωράς και πρέπει να αφήνεις αυτούς που αγαπάς να αποφασίζουν εκείνοι πως να προχωρήσουν... Μακάρι, μακάρι, μακάρι (κάνω χίλιες ευχές) να μπορούσα να τους κρατήσω λίγο ακόμα, να μην χρειαζόταν να τους κουβαλάω για πάντα στην καρδιά μου έτσι βαριά, να καταφέρω να τους θυμάμαι με χαρά, να μην πονάω που μου φεύγουν. Μακάρι να μπορούσα να τους ονειρευτώ σήμερα και αύριο και κάθε μέρα, χωρίς να με πονάει, γιατί είμαι εγωίστρια, σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου και πόσο με πονάει που φεύγουν μακριά μου. Απ' τη μια χαίρομαι και απ' την άλλη πονώ.
Οι αλήθειες μου ξεριζώνονται η μια πίσω απ' την άλλη...
Θα μου λείψετε τόσο πολύ.
Τόσο, μα τόσο γαμημένα πολύ.

Τίποτα δεν θα 'ναι το ίδιο. Θα 'χει χάσει κάτι απ' την λάμψη του το αύριο χωρίς εσάς.
Ψέμματα είπα πριν. Μου λείπετε ήδη.

Πράσινες λέξεις με κόκκινα σημάδια

Σε είδα που έπινες κάτι πράσινο, σκούρο πράσινο κ μπλε. Νομίζω πως δεν σου άρεσε κιόλας, αλλά ήθελες απλά να πιεις.

***

Συναυλία. Κρύο. Κόκκινη ζακέτα. Ξανθά μαλλιά και πολύχρωμα βραχιόλια.

Παγωμένα χέρια σε κόκκινες τσέπες.

"Άφησες την φίλη σου αρκετή ώρα μόνη"

(κ αν δεν ήθελα να φύγω;)

"Ναι."

***

Ασανσέρ και κλειδιά πάνω στο σίδερο. 

"Μην έχεις νεύρα. Ήθελα απλά να σου πω ότι μου άρεσες μου αρέσεις θέλω να νιώθεις όμορφα."

***

Τελευταίο μάθημα.

"Αυτό, το πράσινο, είναι για σενα.

Μπορείς να το περάσεις σε βραχιόλι αν θέλεις"

 --είναι πολύ ωραίο: ευχαριστώ θα μου λείψεις--

---

Τι θα κάνουμε αύριο;

Push the play button.

Κι έτσι κρύβω καλά, στο μπουφάν το τσεκούρι μου 
και νερό της φωτιάς, έχω μες το παγούρι μου 
όλα γύρω στεγνά, σιωπηλά και απρόσωπα δεν αντέχω άλλο πια, τα χλωμά σας τα πρόσωπα...

Mόνη παρηγοριά, η μικρή ινδιάνα μου

και όταν πέφτει το φως, ένα μπλουζ στην κιθάρα μου! 

Κυριακή βράδυ και δεν στεναχωριέμαι που αύριο θα πάω για μάθημα. Έχω μια γλυκιά διάθεση, κάπως παράξενη, μα όμορφη. Χαίρομαι που αύριο
-θα γελάσω με τα αστεία του Γ.
-θα γκρινιάξω με τα παρανοϊκά σενάρια της Ε.
-θα αγκαλιάσω την Α. που θα της λείπει κάποιος που έφυγε
-θα πάω αδιάβαστη(ξανά) στα Αρχαία! Επιτέλους, κάτι γίνεται παράδοση. :Ρ
-θα γίνει ο κακός χαμός στα Αγγλικά με την κύρια Κ. "Good morning, children!" <3
-θα εκνευριστώ με την Φ. και την τελειότητά της(χα, άλλη μια παράδοση φαίνεται να καθιερώνεται).
-θα λύσω βιαστικά ασκήσει ΧΚ, γιατί δεν τις πρόλαβα όλες στο Σαβ/κο.
-θα πλακωθώ με τον Ζ. και θα τον ζαλίσω να έρθει στην εκδρομή Αθήνα.
-θα πω για άλλη μια φορά "Καλλλλημέρα παιδιά. Θα μιλλλλήσουμε για...." (δεν συνεχίζω, γιατί αν διαβαστεί αυτό το μπλογκ ποτέ από καθηγητή μου, είμαι νεκρή.- :Ρ )
-θα ακούσω το τρομερα σατανικό-αστείο γέλιο του Γ.
-θα κάνω χλαπ-χλαπ το κεφάλι της Β.
-θα τραγουδήσω ρεμπέτικα με τον ΓΝ. Κανείς άλλος δεν θα μπορεί να τραγουδήσει μαζί μας.
-θα φωνάξω την Ρ. "ΕΠ, ΜΑΝΑΡΙ;"
-θα γελάσω με τα "Κουμπάρε!" που εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση στο τμήμα μας.
-θα πάω Έκθεση και θα δώσω το χαντράκι με το αρχικό "Α" σε έναν φίλο.
-θα στέλνω φιλάκια στην Θ.
-θα μιλάω κ θα μιλάω κ θα μιλάω με άλλον ένα φίλο.
-θα "πλακώνομαι" με τον φιλόλογό μου για τον καπιταλισμό :Ρ
-θα λέω υποτιθέμενα αστεία: "Κόπρος. Επιτρέπεται να βάλω οποιοδήποτε συνώνυμο θέλω; :Ρ"
-θα γελάει μόνο ο ένας με τα "αστεία" μου
-θα λέει πως τον ενοχλώ. Μετά θα μου μιλάει. Μετά θα τον ενοχλώ (.....)
-θα στέλνω γλυκές καληνύχτες
-θα στριφογυρνάω
-θα σε ονειρεύομαι.

Το τραγούδι της κάμπιας

Α: Ωχ... Μεγάλο ζόρι. Περαστικά.

Ι:  Ευχαριστώ :)

Α: Και πάλι περαστικά.

Περαστικά λοιπόν... για τις υποσχέσεις που ανταλλάξαμε και χάθηκαν.
Περαστικά λοιπόν... για τα σ'αγαπώ που δεν είπαμε.
Περαστικά λοιπόν... για τον καπνό τις νύχτες του Σαββάτου.

Περαστικά τα βλέμματά σου, περαστικές οι κουβέντες, περαστικά τ' αγγίγματα.
Περαστικός ο χρόνος που δεν έφτασε... τα μαύρα σου μάτια, τα διαπεραστικά, είναι πια περαστικά.
Περαστικά τα τρεμάμενα χέρια μου, τα ηλεκτροφόρα χέρια σου, οι μισές κουβέντες, οι σχεδόν αγκαλιές.

Περαστικά στο κομμάτι μου που άφησες μόνο.

Θα σας πω ένα τραγούδι για μια κάμπια

που έχει φύγει μακριά...

2011... μαζί σας :)

E: "40.5 για 5 ώρες. Φρίκη."
A: "Ξέρεις πως δεν μπορώ να καταπιώ ούτε το σάλιο μου." Και πραγματικά, εκείνη τη στιγμή πνίγομαι και ταυτόχρονα αρχίζω να γελάω τόσο που στοίχημα πως η φλεγμονή στον λαιμό μου κοκκίνησε κι άλλο. "Αουτς."
E: "Δεν θα 'ταν τέλειο να 'μασταν μαζί έξω και υγιέστατες;"
A: "Χμ, κοίτα, ναι. Αλλά και πάλι μαζί είμαστε τώρα, οπότε σαν εναλλακτική λύση μια χαρά μου φαίνεται. Τραβάμε πολλά ζόρια για παραμονή πρωτοχρονιάς. Είχες κανονίσει κάτι;"
E: "Ναι, για ρεβεγιόν στο σπίτι της Λ. Αλλά εδώ και 5 μέρες, είμαι έτσι."
A: "Περαστικά μας!"
E: "Πολύ φοβάμαι πως θα με πάρει ο ύπνος πριν της 12. Αν ζήσω μέχρι τότε." Χαμογελάω. Μου θυμίζει τα παλιά, που όλα τα αντιμετωπίζαμε με χιούμορ.
Σου πετάω το τηλεκοντρόλ και φυσικά πέφτει κάτω. Κυριολεκτικά σέρνεσαι για να το φτάσεις.
A: "Βάλε Patty! Στο υπόσχομαι, θα φτιάξη η διάθεσή μας. Η συνταγή της γελοιότητας. Θείος Τίτο και τα λοιπά." κουνάω τα δάχτυλά μου σαν εισαγωγικά.

***

Πράξη ένα: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη δύο: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη τρία: Το τηλέφωνο με αίμα. Τι έπαθε το τηλέφωνο; ΚΟΠΗΚΕ Η ΓΡΑΜΜΗ!

Βγάζεις την γλώσσα για το 'ανέκδοτο' και με κοιτάς με ένα κεφάτο ύφος.

E: "Θέλω και 'γω τέτοιον θείο! με σκούφο! ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΨΙΑ ΣΟΥ ΞΕΡΩ ΓΩ. "

Ξεσπάμε σε χαχανητά.

***

A:"[...] και έχει τα πιο όμορφα μάτια στον κόσμο!", αναστενάζω.

E: "Στο είπα, είδες; Τίποτα, τίποτα, δεν θα σας χωρίζει!" μου χαμογελάς τόσο όμορφα που μου 'ρχεται να κλάψω που προορίζεται για 'μένα αυτό το χαμόγελο, που μ' αγαπάς ακόμη μετά απ' όλον αυτόν τον καιρό.

Συνεχίζεις: "[...]γαλαζοπράσινες ματάρες..." αυτή η παύση με κάνει να καταλάβω πως πονάς. Είναι τόσο εύκολο να καταλάβω τι νιώθεις, λες και το γράφεις στο μέτωπο. Πάντα έτσι ήταν, απ' την αρχή. Ήξερα τι ακριβώς χρειαζόσουν και στο έδινα, ήθελα πάντα να λάμπουν τα μελί σου μάτια.
A: "Δεν βλέπω τον λόγο οποιοσδήποτε να αγνοήσει ένα τέτοιο διαμάντι. Μην το αφήσεις να σε πονάει, δεν θέλω."
E: "Μια χαρά είμαιιι..." Το παλιό μας ανέκδοτο- Πάλι γέλια.

***

A: "Με την κουβέρτα νιώθω σαν ταλαίπωρη μεσήλικη γυναίκα. Και με το τσάι."
Εσύ ψήνεσαι στον πυρετό και δεν μου απαντάς. Πέφτεις πάνω μου και με αγκαλιάζεις σφιχτά.
A: "Σταμάτα, σοβαρά, μην με πιέζεις πολύ, νομίζω ότι θα τα βγάλω! ΕΙ! ΕΙΠΑΜΕ ΟΧΙ ΓΑΡΓΑΛΗΤΑ!" Κυλιόμαστε για λίγο στον καναπέ σε έναν ξέφρενο μαραθώνιο γαργαλητού και μετά...*Κρατς!*
E: "Νομίζω πως αυτό ήταν το θερμόμετρο", λες και χώνεσαι κάτω απ' την κουβέρτα αγγελικά.
A: "Στην μάνα σου το 'πες;" Κουκουλωνόμαστε και οι δύο μέχρι το κεφάλι και χαμογελάμε κάτω απ' τα σκεπάσματα συνωμοτικά.

***
E: "Καλή χρονιαααά![...] Θα το στείλω και στις άλλες! Μου λείπουν τόσο πολύ."
A: "[...]Σ'αγαπάω, μικρή. Από 'δω και πέρα θα 'ναι οι χρονιές μας."
E: "Και 'γω. Το ξέρω." Μετά με κοιτάς, κοιταζόμαστε βαθιά στα μάτια και δεν με πονάει τίποτα πια, γιατί είμαστε και πάλι μαζί, πιο κοντά από ποτέ, τόσο κοντά όσο τότε. Και αγαπάμε η μία την άλλη.
***
'07-2011.
Κι όμως είσαι ακόμα εδώ!
Κι όμως όλες είστε ακόμα εδώ, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο.
5 as 1.

Καλή Χρονιά σε όλους, με τα σωστά άτομα δίπλα σας.

Μια νέα παρτίδα σκάκι...

"Η απόσταση είναι περίεργο πράγμα.Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά.κ άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.Από την αρχή του κόσμου οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και
ενώνονται με γραμμές:γραμμές τηλεφώνου,γραμμές σιδηροδρομικές,ακτοπλοϊκές,από την αρχή του κόσμου καλύπτουμε αποστάσεις, τις καλύπτουμε με ένα
άγγιγμα,ένα φιλί,ένα ταξίδι..."
S1ngles

Ο αιώνιος αγώνας του ανθρώπου με την απόσταση. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Η ακατάπαυστη μάχη να αγγίξεις το ανέφικτο, έστω για λίγο... Να νιώσεις την γλυκιά αυτή ευχαρίστηση, την ζεστασιά που εκπέμπει, το χρώμα του που βλέπεις από μίλια μακριά.


Τι γίνεται όμως όταν έχεις μάθει να παίζεις το σκάκι της ζωής σου πάντα με σπασμένα πιόνια; Με μια χαλασμένη σκακιέρα που σε εμποδίζει να τα μετακινήσεις συνεχώς;
ή ίσως, με ένα προβληματικό φίλμ ταινίας που έχει κολλήσει και παίζει συνεχώς την ίδια σκηνή χωρίς να προχωράει;

Μπορείς να αντέξεις την ταλαιπωρία; Να νικήσεις την Απόσταση; Γιατί αυτή είναι γνωστό πως παίζει βρώμικα, πως δεν διστάζει πουθενά. Ακόμα και αν το άτομο που σου παίρνει μακριά είναι ζωτικής σημασίας για σένα, δεν την νοιάζει.

Μερικές φορές, όταν απελπίζομαι, αναρωτιέμαι αν αξίζει καν να δέχομαι την πρόκληση και να παίζω μια νέα παρτίδα μαζί της, κι έπειτα κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη... όλες με το ίδιο αποτέλεσμα - εμένα χαμένη κι εκείνη με το τεράστιο και σαρδόνιο χαμόγελο της.

***

"Θα είμαστε πάντα ένα. 5 φίλες με μια ψυχή. Πάντα."

***

Είμαι ξεροκέφαλη.
Λοιπόν, Απόσταση, πιάσε την σκακιέρα μου... Και ας παίξουμε. Ξανά.