don't say goodbye...

Τα αντίο δεν έμοιαζαν ποτέ δυσκολότερα.
Πρέπει ξαφνικά, από το πουθενά να πω αντίο σε έναν τρόπο ζωής που γνώριζα από 6 χρονών. Πρέπει να πω αντίο στο σχολείο μου. Στην μοναδική αλήθεια που με συντρόφευε στην μέχρι τώρα ζωή μου. Δεν ξέρω ποια είμαι χωρίς το σχολείο μου, χωρίς τους καθηγητές μου. Αυτοί μου στάθηκαν καλύτερα από γονείς. Ποτέ δεν με έκριναν, ποτέ δεν με έκαναν να νιώσω σκουπίδι. Εύχομαι να μπορούσα να τους κρατήσω μέσα στην αγκαλιά μου όλους, να μείνουν για πάντα εκεί. Δεν θέλω, πραγματικά δεν θέλω να τους αποχωριστώ. Μου έμαθαν ποια πρέπει να είμαι. Μου έμαθαν να μην είμαι κακομαθημένη και σνομπ. Μου έμαθαν να μην υποτιμάω τα συναισθήματα κανενός. Μου έμαθαν να μιλάω, να κρίνω σωστά, μου έμαθαν να εκτιμάω τα πράγματα και τους ανθρώπους γύρω μου. Μου έδωσαν τόσες ευκαιρίες. Τους έβλεπα κάθε μέρα, ήξερα ότι θα είναι κάθε πρωί εκεί να με περιμένουν, να με διδάξουν, να με βοηθήσουν, να με αποσπάσουν από τα οικογενειακά μου προβλήματα. Ό,τι δεν έμαθα στο σπίτι μου, μου το έδωσαν εκείνοι. ήξερα πως κάθε μέρα, κάθε γαμημένη μέρα, όσο όμορφη ή άσχημη κι αν ήταν, όσο και αν μαλώναμε, όσο και αν την λέγαμε ο ένας στον άλλο, θα φιλιώναμε πάλι. Ήταν η οικογένεια που ποτέ δεν είχα. Δεν ήξερα η ανόητη πόσος λίγος χρόνος μου έμενε μαζί τους. Δεν ήξερα...
Πρέπει να πω τα αντίο μου και σε πολλούς φίλους και σε άλλους τόσους παραπάνω κι από φίλους. Μακάρι να 'χα λίγο ακόμη χρόνο, μακάρι να μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, ποτέ, μα ποτέ ξανά δεν ευχήθηκα κάτι τέτοιο. Μακάρι να μπορούσα να τα ξαναζήσω όλα, αλλά να ξερα πόσο σύντομα θα τελείωναν. Μακάρι να το ξερα η ανόητη. Και δεν θα γκρίνιαζα τόσο, δεν θα μουν τόσο αχάριστη... Δεν θέλω να πω αντίο. Γιατί ξέρω ότι θα 'ναι οριστικό. Θέλω, θέλω... θέλω να τους κρατήσω δίπλα μου, θέλω να τους γνωρίσω κι άλλο, να τους γνωρίσω μέχρι αηδίας, μέχρι να γίνουν κομμάτι μου. Είμαι άπληστη, σαν πύθωνας: να τους καταπιώ ολόκληρους, για να μην μου φύγουν ποτέ. Ξέρω, έτσι είναι ζωή, πρέπει να προχωράς και πρέπει να αφήνεις αυτούς που αγαπάς να αποφασίζουν εκείνοι πως να προχωρήσουν... Μακάρι, μακάρι, μακάρι (κάνω χίλιες ευχές) να μπορούσα να τους κρατήσω λίγο ακόμα, να μην χρειαζόταν να τους κουβαλάω για πάντα στην καρδιά μου έτσι βαριά, να καταφέρω να τους θυμάμαι με χαρά, να μην πονάω που μου φεύγουν. Μακάρι να μπορούσα να τους ονειρευτώ σήμερα και αύριο και κάθε μέρα, χωρίς να με πονάει, γιατί είμαι εγωίστρια, σκέφτομαι μόνο τον εαυτό μου και πόσο με πονάει που φεύγουν μακριά μου. Απ' τη μια χαίρομαι και απ' την άλλη πονώ.
Οι αλήθειες μου ξεριζώνονται η μια πίσω απ' την άλλη...
Θα μου λείψετε τόσο πολύ.
Τόσο, μα τόσο γαμημένα πολύ.

Τίποτα δεν θα 'ναι το ίδιο. Θα 'χει χάσει κάτι απ' την λάμψη του το αύριο χωρίς εσάς.
Ψέμματα είπα πριν. Μου λείπετε ήδη.

ξεκινάμε

Και κάπως έτσι, στις 22 έχουμε πρεμιέρα για την μία και μοναδική παράσταση που θα δώσουμε.
Κάπου ανάμεσα στα νεύρα και στις πρόβες και στους καβγάδες και στα σκηνικά και στα καπέλα και στα ποτήρια και στις φωνές και  στα φυλλάδια και στην καζούρα και στο κάστινγκ και στη ζέστη τα μεσημέρια της Κυριακής, περάσαμε όμορφα. Οι σακούλες γεμάτες ρούχα και παλιούς δίσκους, τα κολονάτα ποτήρια, η λευκή ποδιά μου, η συνεχής επανάληψη των ίδιων ατάκων ξανά και ξανά μέχρι να γίνουν δεύτερη φύση μου, και οι πλεξούδες της κυρά Κατίνας και οι δικές μου πλεξούδες και το γέλιο στη σκηνή της δεξίωσης και οι επευφημίες στην σκηνή του καυγά και η πειστικότητα στα σοβαρά σημεία... και ο μικρός μας θίασος από γελαστά και οξύθυμα παιδιά και παιδιά ήρεμα κ ντροπαλά και παιδιά λαμπερά και σνομπ και απλά και σύνθετα.
Και σηκώνεται η αυλαία και ξεκινάμε.
Τα φώτα τυφλώνουν τα μάτια μας κ δεν βλέπουμε στην αρχή τα πρόσωπα που ψάχνουμε στο κοινό.
Μα τελικά, τι σημασία έχει;
Εμείς δεν υπάρχουμε πια, η .... που ψάχνει την κολλητή της δεν υπάρχει πια.
Μια βαθιά αναπνοή.
Και εμείς πλέον δεν υπάρχουμε, υπάρχει μόνο το σανίδι

Γράμμα σ' έναν(κ 2 κ 3) ρατσιστή(ες)

Αγαπητοί μου συμμαθητές,

...ανίδεοι και ρατσιστές,
πόσο επιπόλαια βγάζετε συμπεράσματα για το διαφορετικό, για αυτό που φοβάστε ν' αγγίξετε!
πόσο άσχημα σας ανέθρεψαν οι γονείς σας!
Ανόητοι, στενόμυαλοι συμμαθητές μου, πώς θα γίνετε άνθρωποι ή μάλλον, ανθρώπινα άνθρωποι; Πως μπορείτε και μιλάτε τόσο άσχημα για άτομα που δεν γνωρίζετε κι ούτε έχετε πρόθεση να το κάνετε; Ντρέπομαι. Ντρέπομαι που ζω ανάμεσά σας 7 ώρες την ημέρα. Ανάμεσα σας και ανάμεσα σε άλλα τόσο εκατομμύρια μικρά, λιλιπούτεια άτομα στην Ελλάδα. Μικρά όπως το πεδίο αντίληψής τους. Μικροσκοπικά, ξύλινα ανθρωπάκια...  Ζείτε μέσα στην άγνοια που καλλιέργησε για σας η κοινωνία, η μαμά, ο μπαμπάς, εκείνος ο απαράδεκτος καθηγητής που είχατε κάποτε. Είστε περίπου σαν... φυτά θερμοκηπίου. Φοβάστε να απλώσετε τα κλαδιά σας πέρα από τον προστατευμένο κ ζεστό σας χώρο. Μιλάτε εκ του ασφαλούς: δεν αναλογιστήκατε ΠΟΤΕ πως θα νιώθατε αν ήσασταν εσείς εκείνος ο Πακιστανός (κωλοπακιστανός, για ν' ακριβολογούμε). Ναι, έχετε δίκιο, ανόητοι συμμαθητές μου, έχετε δίκιο - ήρθαν στην Ελλάδα για να την κατακτήσουν, για να μας πάρουν τις δουλειές, για να μας πάρουν τα σπίτια, για να...(!) Όχι απλώς για να βγάλουν το ψωμί τους, λέω 'γω τώρα... Όχι απλώς για να ταϊσουν τα παιδιά τους... (ΝΑΙ, ΕΛΛΗΝΑ, ΚΑΝΟΥΝ Κ ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΜΟΡΦΑ ΜΩΡΑΚΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ζ Ω Α!) Ανόητε συμμαθητή, μου λες πως μισείς τους Αλβανούς και καθώς σε ρωτάω "πες μου έναν λόγο", μου απαντάς "Είναι κωλοφάρα". Ποιός είσαι εσύ ρε φίλε, ο Κριτής; Ένας νεοναζί στο ξεκίνημά του; Γιατί πιστεύεις πώς όλοι οι Αλβανοί είναι κλέφτες; Γαμώτο, γιατί Τηλεόραση, δεν προβάλλεις ποτέ τις ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ληστείες που γίνονται καθημερινά από Έλληνες; Ανόητο, άχρηστο, χαζο-κούτι! Κι εσύ, ανόητε συμμαθητή, γιατί απλά δεν δίνεις μια ευκαιρία σε εκείνο το σκουρόχρωμο άτομο που βλέπεις να πεινάει κ συ το φτύνεις;
Ωωω κ τώρα η σειρά σου, λατρευτό κ αξιαγάπητο ελληνικό κράτος!
Ντρέπομαι που είμαι μέλος σου. Επιχείρηση "σκούπα" για τους λαθρομετανάστες; Μμμ, σαν να μου μυρίζει κάτι από Χίτλερ μαζί με εκλογές γύρω στον Μάιο. Γελοίε Χρυσοχοϊδη. Γελοίε! Εσύ, ήρωα, ευτυχώς που θα μας προστατεύσεις από τον κακόμοιρο τον έγχρωμο που δεν έχει ούτε κουβέρτα για τις βραδιές στου στα παγκάκια της Αθήνας. Αφού όλα τ' άλλα τα λύσαμε, ας λύσουμε κ αυτό το "πρόβλημα", με σωστό τρόπο βεβαίως-βεβαίως!Όχι να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν και να 'χουν μια καθως πρέπει ζωή, αλλά να τους γκετοποιήσουμε, σε δήθεν "ξενώνες" που θα καλύπτουν τις ανάγκες τους. Ας τους στείλουμε πίσω στην χώρα τους κιόλας. Δεν θυμόμαστε νομίζεις, Κράτος, της θαλασσοπνίχτρες που επέβαιναν παλιά Έλληνες για Αμερική.(ΕΛΛΗΝΑ, ΞΕΧΝΑΣ! ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ!) Φαντάζομαι την άνεση του αεροπορικού τους ταξιδιού πίσω στην χώρα τους. Φαντάζομαι πόσο όμορφα θα νιώθουν, που γυρίζουν σε παιδιά κ συγγενείς άφραγκοι, ένα ψυχοσωματικό ράκος- αποτυχίες, παρίες.
Μαλάκα Χρυσοχοϊδη, παραιτήσου σε παρακαλώ, η βρώμα του σάπιου κεφαλιού σου έφτασε ως τα Τρίκαλα.

"Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους."

-Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Τι θα κάνουμε αύριο;

Push the play button.

Κι έτσι κρύβω καλά, στο μπουφάν το τσεκούρι μου 
και νερό της φωτιάς, έχω μες το παγούρι μου 
όλα γύρω στεγνά, σιωπηλά και απρόσωπα δεν αντέχω άλλο πια, τα χλωμά σας τα πρόσωπα...

Mόνη παρηγοριά, η μικρή ινδιάνα μου

και όταν πέφτει το φως, ένα μπλουζ στην κιθάρα μου! 

Κυριακή βράδυ και δεν στεναχωριέμαι που αύριο θα πάω για μάθημα. Έχω μια γλυκιά διάθεση, κάπως παράξενη, μα όμορφη. Χαίρομαι που αύριο
-θα γελάσω με τα αστεία του Γ.
-θα γκρινιάξω με τα παρανοϊκά σενάρια της Ε.
-θα αγκαλιάσω την Α. που θα της λείπει κάποιος που έφυγε
-θα πάω αδιάβαστη(ξανά) στα Αρχαία! Επιτέλους, κάτι γίνεται παράδοση. :Ρ
-θα γίνει ο κακός χαμός στα Αγγλικά με την κύρια Κ. "Good morning, children!" <3
-θα εκνευριστώ με την Φ. και την τελειότητά της(χα, άλλη μια παράδοση φαίνεται να καθιερώνεται).
-θα λύσω βιαστικά ασκήσει ΧΚ, γιατί δεν τις πρόλαβα όλες στο Σαβ/κο.
-θα πλακωθώ με τον Ζ. και θα τον ζαλίσω να έρθει στην εκδρομή Αθήνα.
-θα πω για άλλη μια φορά "Καλλλλημέρα παιδιά. Θα μιλλλλήσουμε για...." (δεν συνεχίζω, γιατί αν διαβαστεί αυτό το μπλογκ ποτέ από καθηγητή μου, είμαι νεκρή.- :Ρ )
-θα ακούσω το τρομερα σατανικό-αστείο γέλιο του Γ.
-θα κάνω χλαπ-χλαπ το κεφάλι της Β.
-θα τραγουδήσω ρεμπέτικα με τον ΓΝ. Κανείς άλλος δεν θα μπορεί να τραγουδήσει μαζί μας.
-θα φωνάξω την Ρ. "ΕΠ, ΜΑΝΑΡΙ;"
-θα γελάσω με τα "Κουμπάρε!" που εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση στο τμήμα μας.
-θα πάω Έκθεση και θα δώσω το χαντράκι με το αρχικό "Α" σε έναν φίλο.
-θα στέλνω φιλάκια στην Θ.
-θα μιλάω κ θα μιλάω κ θα μιλάω με άλλον ένα φίλο.
-θα "πλακώνομαι" με τον φιλόλογό μου για τον καπιταλισμό :Ρ
-θα λέω υποτιθέμενα αστεία: "Κόπρος. Επιτρέπεται να βάλω οποιοδήποτε συνώνυμο θέλω; :Ρ"
-θα γελάει μόνο ο ένας με τα "αστεία" μου
-θα λέει πως τον ενοχλώ. Μετά θα μου μιλάει. Μετά θα τον ενοχλώ (.....)
-θα στέλνω γλυκές καληνύχτες
-θα στριφογυρνάω
-θα σε ονειρεύομαι.

Μέσα στο σκοτάδι είμαστε όλοι ΜΑΥΡΟΙ.

Έτσι είναι η καρδιά μας:




Έτσι είναι οι άνθρωποι στο φως:






Έτσι είναι οι άνθρωποι στο σκοτάδι:




Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
Σε κάνει μαύρο
μαύρο σαν την νυχτα,
μαύρο σαν τον σκοτεινό ουρανό-
ΜΑΥΡΟ.
Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
σε κάνει αυτό που ολότελα μισείς:
ΜΑΥΡΟ!
Το σκοτάδι είναι πιο σοφό από εσένα
δεν έχει μάτια ή αυτιά
"Το Μαύρο" έχει καρδιά
ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΤΙ! αγαπητέ μου φίλε!

Κλείσε τα μάτια σου...
Πιάσε τους γύρω σου
Ανασαίνουν
οι καρδιές τους χτυπούν
Και είναι όλοι μ α ύ ρ ο ι...

Ξύλινες λέξεις, μέσα σε σε ξύλινες εκθέσεις από ξύλινες ιδέες, ξύλινων ανθρώπων

Θέλω να εκφραστώ. Να νιώσω αυτό που γράφω, να πιέσω το γραπτό μου και να μου απαντήσει:

"Ναι, είμαι δικό σου.
Ναι αυτά τα τσαπατσούλικα γράμματα, είναι κι αυτά ολόδικά σου, σου ανήκουν, δείχνουν σαν εσένα
Ναι, αυτές οι ιδέες, είναι αποκλειστικά δικές σου.
Τις πιστεύεις, τις μυρίζεις, τις νιώθεις εκεί μέσα.
Ναι, είμαι δικό σου δημιούργημα.
Έχω τα δικά σου λάθη.
Τις δικές σου αξίες.
Είμαι εσύ.
Είμαι οι σκέψεις σου.
Είμαι ΕΣΥ."

Ξύλινα, όλα γίνονται ξύλινα.
Ξύλινα μαθαίνεις τι να γράψεις, ξύλινα να το εκφράσεις στο γραπτό.
Ξύλινο γίνεται το μυαλό σου, ξύλινοι μπαίνουν οι βαθμοί.
Το ξύλινο γραπτό σου δεν είναι αρκετά ξύλινο;
Ξύλινοι άνθρωποι σου φτιάχνουν ένα ακόμη πιο ξύλινο μέλλον.

Που να βρεις στις μέρες μας έναν λιγότερο ξύλινο άνθρωπο, έναν "ανοιχτόμυαλο διορθωτή"! Ξύλινες εποχές!

"Κλείστε τα μάτια σας. Μαζοποιηθείτε. Αυτό επιβάλει μια ξύλινη Παιδεία για να μην γίνουν ξύλινα τα όνειρά σας.
Απαγορεύονται οι πρωτοβουλίες, οι απόψεις!
Όλοι να 'μαστε το ίδιο ξύλινοι, μέσα από ξύλινες διαδικασίες.
Βραβεία για τον πιο ξύλινο! Βαθμός! Μπράβο!"

Ξύλινες καρδιές μας φτιάχνουν.
(Ξύλινα τα φέρετρα, για ξύλινους ανθρώπους)
Όχι
οχι
όχι

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!

Ο Ελληνάρας του 21ου αιώνα

Αντιγράφω όσα έγραψα σε φόρουμ. Αν στα αλήθεια δεν είστε ρατσιστές θα καθόσασταν ένα 5λεπτο να διαβάσετε τα όσα γράφω. Γιατί είναι όλα αλήθεια.

Μέσα στην τάξη μου, η πλειοψηφία, μην πω όλοι εκτός από 2-3 που δεν εκδήλωσαν άποψη, είναι τέρμα ρατσιστές. Μέχρι και η καθηγήτρια, αν και προσπαθεί να το κρύψει, με αυτό που θεωρεί αυτή "πλάκα" βγαίνουν και μερικές αλήθειες για το τι πιστεύει. Πόσο εκνευρίζομαι, πόσο θέλω να ξυπνήσω αυτούς που πιστεύουν πως το "Έξω οι μετανάστες από την Ελλάδα", είναι το καλύτερο σύνθημα που ειπώθηκε ποτέ. Και είναι τόσο κρίμα, είμαστε μόλις 15-16 χρονών, πως θα πάμε μπροστά έτσι;

"Μερικές φορές και να μην θέλεις να γίνεσαι ρατσιστής, αναγκάζεσαι. Γνωρίζω ένα περιστατικό στο οποίο δύο μαροκινοί ξυλοκόπησαν άσχημα μία γηραιά γυναίκα και την έστειλαν με πολλαπλά κατάγματα προσώπου στο νοσοκομείο απλά και μόνο για να της κλέψουν το κινητό. Δηλαδή ο σύντροφος αυτής της γυναίκας, δεν θα ήταν στο μέλλον αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στους Μαροκινούς;"
Και για να αλλάξω λιγάκι αυτή την ερώτηση. Αν ήταν Έλληνες δηλαδή θα την γλίτωναν; Έχει μήπως καμία διαφορά; Ό,τι έγινε, έγινε, αν δεν μπορεί να τιμωρηθεί όποιος το προκάλεσε, πρέπει δηλαδή να συμπεριφερθώ και εγώ άσχημα στους Μαροκινούς για να λύσω το πρόβλημα. Γιατί είστε όλοι τόσο ΤΥΦΛΟΙ;

"Συγνώμη ρε Ανθή, και 'γω Ρατσίστρια είμαι. Όχι με τους Γάλλους, Ιταλούς, κτλ, με τους άλλους. Και είμαι και περήφανη."
Εσύ κοπέλα μου που θα πας έτσι όπως σκέφτεσαι; Είσαι περήφανη που δεν εκτιμάς το διαφορετικό; Που τους κλείνεις την πόρτα για μια νέα ζωή στα μούτρα;
"Είναι σκ**οψυχοι οι περισσότεροι", μου λες. Γιατί κάθισες ποτέ να τους μιλήσεις, να τους πιάσεις το χέρι, να τους προσφέρεις ένα πιάτο φαί; Τους ρώτησες ποτέ πως νιώθουν ή μήπως το σκέφτηκες ποτέ; Έρχονται απελπισμένοι, απογοητευμένοι, αφήνουν ό,τι έχουν πίσω τους, σου φαίνεται τόσο γελοία εύκολο; Μήπως τους αρέσει κιόλας να αφήνουν την πατρίδα, νομίζεις; Μπράβο σου. Νιώσε περήφανη για τον υπέροχο χαρακτήρα σου και κοίτα να μην χάσεις ποτέ το ιδιοφυές μυαλό σου.
-Τους δίνουμε ποτέ μια ευκαιρία να ενταχθούν; Η απάντηση είναι όχι.
"Το σύστημα βρωμάει από παντού βρε Ανθούλα", μου απαντάς. Και αυτομάτως αυτό σημαίνει πως εμείς πρέπει να τα παρατήσουμε. Ε ρε μυαλά που κουβαλάμε!

-Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως θα ήταν η χώρα μας αν ξαφνικά εξαφανιζόταν όλοι οι μετανάστες; Ας το δούμε από την οικονομική άποψη.. Εκείνοι κρατάνε τις μισές δουλειές που ένας Ελληνάρας -τρομάρα μας- δεν καταδέχεται να κάνει. Η οικονομία θα γκρεμιζόταν 3 φορές χειρότερα. Μέχρι και ο τάδε βουλευτής που είχε καλομάθει να έχει την εφημερίδα και τον καφέ του κάθε πρωί, θα παρακαλάει να γυρίσει πίσω η Αλβανίδα βοηθός του.
Και η απάντηση που δέχτηκα από ένα κορίτσι: "Τι θα γινόταν; Θα έπαιρναν οι Έλληνες τις θέσεις που έχουν πιάσει αυτοί και θα ήταν όλα καλύτερα."
Χα, χα, χα. Απαξιώ να ασχοληθώ ξανά μαζί σου κοριτσάκι μου. Εσύ η φοβερή Ελληνίδα, η καλοαναθρεμμένη, θα δεχόσουν ποτέ να καθαρίζεις τουαλέτες; Να ταπεινώνεσαι καθημερινά με έναν εξευτελιστικό μισθό; Όχι βέβαια. Αλλά είσαι Ελληνίδα εσύ και την εξυπνάδα την έχεις στην άκρη των χειλιών σου. ΠΟΣΟ τυφλή και εσύ.

"Να παρακαλάμε να μην βρεθούμε στην θέση τους."-Ελισάβετ
Άλλη έξυπνη: "Καλύτερα να παρακαλάμε να μην μας πάρουν τα σπίτια μας!"
Διαδραματίζεται κάποιος πόλεμος εδώ; Μήπως κηρύξαμε την εθνική μέρα βλακείας και δεν το θυμάμαι; Οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν μια κουβέρτα να μην παγώσουν από το κρύο, τα δικά μας σπίτια με τα λούξα θα κοιτάξουν; Στην γωνιά σου και 'συ τυφλό κοριτσάκι. Στην γωνιά σου και στα τζακούζι σου.

"Σύλησαν τάφους! Οι νεκροί τι χρωστάνε;" Και ένα παρατεταμένο μπλιαχ ακούστηκε από την αίθουσα.
Φτάσε εσύ στο σημείο να πεθαίνεις της πείνας και μετά έλα μίλα μου. Όχι πως οι νεκροί θα γυρίσουν και θα μας ζητήσουν τα ρέστα. Όχι πως είχαν άλλη επιλογή, ο αγώνας για την επιβίωση δεν τα κοιτάει αυτά γλυκιά μου. Πίσω στο στρωμένο τραπέζι σου πήγαινε, εκείνο σου αρμόζει.

"Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Καλύτερο από το Ελλάς Ελλήνων Αμερικάνων, ε;" και γελάτε.
Σας σιχαίνομαι. Όλους. Σε λάθος εποχή γεννηθήκατε. Είστε μια σπατάλη σάρκας.

Τέλος.-

"Ξέρεις κάτι; Με κούρασες. Όλες σας με κουράσατε.
Όλες σας με το δήθεν ευγενικό βλέμμα, με το καλά τοποθετημένο χαμόγελο στα χείλη που φωνάζει "Είμαι χαρούμενη και διαθέσιμη να σε ακούσω! Εγώ όλους σας λατρεύω!" FAKE FAKE FAKE BITCHES.
Εσάς με το δήθεν στύλ, που ντύνεστε και καλά σικάτα, που μιλάτε για vintage ή indie ντυσίματα χωρίς καν να ξέρετε από που προήρθε η ονομασία τους.
Εσάς με την "ποιοτική" μουσική που ακούτε, επειδή τυχαία βρήκατε στο youtube 2-3 κομμάτια Ιωαννίδη ή Oasis.
Εσάς που αγκαλιάζετε οοοοοόλες τις συμμαθήτριές σας, χωρίς καν να έχετε περάσει μια δύσκολη στιγμή μαζί. Χωρίς τα δάκρυα σας να 'χουν γίνει ένα. Sorry, αυτοί που θα αγκαλιάσω θα 'ναι άνθρωποι που σημαίνουν κάτι για μένα. Δεν γουστάρω να το παίζω καλή. Δεν γουστάρω αυτή την υποκρισία σας.
Επίσης δεν γουστάρω το όλο γλύκα "Δεν πειράζει, αγάπη μου." όταν ζητάω ένα τυπικό συγγνώμη επειδή σας σκούντησα καθώς περνούσα. ΔΕΝ είμαι η αγάπη κανενός, αντιλαβού; Σε ξέρω κι από χτες; Με ποιο δικαίωμα με λες αγάπη σου;
Δεν γουστάρω να περνάω κάθε μέρα από τα λείζερ-βλέμματα σας για την εντόπιση ή όχι κάποιας μάρκας στα ρούχα μου. Θα αγοράσω αυτό που μου αρέσει, αυτό που το φοράω και δεν με φοράει, αυτό που μπορώ να αγοράσω με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ λεφτά. Πληρώστε εσείς σαν τις ηλίθιες το ταμπελάκι του σχεδιαστή.
Δεν γουστάρω να παστώνομαι με 5 κιλά μέικ-απ καθημερινώς, να έχω τα μαλλιά μου στην εντέλεια,(μετάφραση: να τα ισιώνω μέχρι να τα κάψω ) , να βάφομαι σαν την λατέρνα πρωινιάτικα.
Οκ; Κάτι που δεν καταλάβατε;

***

Τέλος δεν γουστάρω να παίζεις μαζί μου γιατί έτσι σου κάπνισε. Εγώ να σου δίνω κομμάτια της ψυχής μου και συ να τα πετάς εδώ και 'κει. Κουράστηκα να πληγώνομαι. Κουράστηκα απ' το άρρωστο παιχνίδι σου. Βρες άλλη κούκλα να παίξεις, οκ αγοράκι μου;

Τέλος.-

Με μεγάλα και σκούρα γράμματα.