Τόσο παράξενα όμορφοι...

Μερικές φορές είναι λες και ζούμε στο κελί μιας μικρής και παράξενης φυλακής.Μπήκαμε εκεί μέσα μόνοι μας. Ποιο έγκλημα διαπράξαμε; Μισήσαμε και μισούμε τον εαυτό μας. Γιατί έχουμε μεγάλα χείλη, καστανά μάτια ή ίσως γιατί ίσως έχουμε μερικά στραβά δόντια ή επιπλέον κιλά.

Get over it. Look a little closer:

Οι άνθρωποι είναι τόσο παράξενοι και πολύπλοκοι... isn't that beautiful? Α ν ήμασταν τέλειοι θα μας είχαμε βαρεθεί...

People are beautiful. Possible even me. :)

Oh dear, i'm tagged. :P

Και εκεί που κάθεσαι ανήξερος και ήρεμος στην καρέκλα του πισί σου - που παρεπιπτόντως, τρίζει πιο πολύ και από κόκαλο γιαγιάς με οστεωπόρωση - και κάνεις log in στο blogger για να περάσει η ώρα... τι να δεις;;;
Το καταστροφικό tagging κατέφτασε και στην Μπλογκόσφαιρα! Άτιμο φάτσαμπουκ!
"Merde!" όπως θα λεγε και μια φίλη μου μισή Γαλλίδα. :Ρ

Προσωπικά η σωματική μου ακεραιότητα απειλήθηκε από τις ΣΙΑ Ρέα& Ειρήνη, πρέπει να γράψω 10 πράγματα που λατρεύω. Ναι, ναι, ξέρω τι θα πείτε. Είμαι dramaqueen ώρες ώρες. :Ρ

So...
1. Τον κινηματογράφο.
2. Τα βιβλία.
3. Να σιγοτραγουδάω κάτι οοόλη μέρα:Ρ
4. Τις βόλτες στην βροχή.
5. Τα δάση.
6. Τους μπερέδες.
7. Τα ηλιοτρόπια.
8. Τα πινέλα.
9. Τον ύπνο με πάπλωμα<3
10. Τις σοφίτες.

I tag everyoooneee!!!
Muahahaha!!! :D

Σόρρυ, άκυρη όπως πάντα, μην ξεχνάτε το μικρό Χ πάνω δεξιαααά!

Ένα αστέρι πέφτει...

Χτες μετά από τόσο καιρό ήταν πράγματι μια υπέροχη βραδιά.

Αστέρια να πέφτουν. Μικρές ουράνιες ψυχούλες να πέφτουν.
Όποιος δεν ξέρει να εκτιμάει τα αστέρια, δεν ξέρει να εκτιμάει την αξία της αρχής και του τέλους. Όλοι από κάπου ξεκινάμε και κάπου θα τελειώσουμε. Και δεν είναι καθόλου μακάβριο αυτό. Είναι απλά αληθινό και κάποτε στην ζωή μας, όλοι πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε
Το φως των αστεριών είναι αυτό που κρύβουμε μέσα μας, ο πολύτιμος εσωτερικός μας κόσμος.
Και αυτός είναι που μας κάνει να τους μοιάσουμε, έστω λίγο.




Όμως τα αστέρια έχουν άλλο μεγαλείο. Από το βασίλειο του ουρανού έρχεται η ώρα να δώσουν και λίγη μαγεία σε εμάς με τις φανταχτερές ουρές που αφήνουν πίσω τους.

Ο ουρανός είναι γεμάτος όνειρα. Όνειρα που δεν θα τολμούσες αλλιώς να κάνεις. Όνειρα άπιαστα, μα και εφικτά.

Για λίγο ξεχνάς και συ ό,τι σε ταλαιπωρεί και το μόνο που σκέφτεσαι και βλέπεις είναι τα ουράνια σώματα να πέφτουν, το ένα μετά το άλλο, άφοβα.


"Ίσως αυτό το μικρούλι να ήταν φίλος του μεγάλου που πέταξε πριν λίγο."

"Μήπως εκείνο δεν ήθελε να φύγει;"

"Λες να καταφέρω ποτέ να πιάσω ένα λίγο πριν πεθάνει;"

Οι απλές και παιδικές ερωτήσεις είναι αυτές που χρειάζονται απάντηση για να φωτίσει η ψυχή ενός ανθρώπου.




Θυμάμαι μικρή που τα βλέπαμε από την θάλασσα. Μια φορά είχε πέσει ένα πάνω στο αυτοκίνητό μας!Δυστυχώς δεν το θυμάμαι καλά, ήμουν γύρω στα 7 χρόνια τότε, μικρούλα.



Κάθε αστέρι είναι μια ευχή. Μια ευχή χιλιοειπωμένη και βγαλμένη από την καρδιά εκατομμυρίων ανθρώπων.
Μια μικρή αγάπη.

Μια αγάπη που χάνεται, που πέφτει.
Μια χαμένη αγάπη.

Ακόμη και τότε όμως μας λούζει στο φως.
Μας θυμίζει πως ακόμη υπάρχουν δισεκατομμύρια αστέρια για να κλείσουμε μέσα τους την αγάπη μας!
Μας θυμίζει πως δεν είμαστε μόνοι - κάπου εκεί έξω κάποιος μπορεί να εύχεται το ίδιο πράγμα!
Μας θυμίζει να μην χάνουμε ποτέ, μα ποτέ τις ελπίδες μας!

Shh... A star is falling tonight. Don't forget to make a wish. :)

ΥΓ: Η ανάρτηση αφιερωμένη στον Λευτέρη και το Μαράκι.
Στον 1ο για να μην φοβάται πως θα χάσει την παιδική του πλευρά μεγαλώνοντας Όλα μέσα μας είναι. Όσο συνεχίζεις να τα κοιτάς, θα τα θυμάσαι και θα σε θυμούνται. :)
Και στο Μαράκι με την τόσο μαγική καρδιά της, που μου πρωτοείπε για τα πεφταστέρια. Μακάρι όλοι να ήταν έστω λίγο σαν εσένα.

Πότε φεύγουμε για Neverland??? :)

«Τα μικρά παιδιά δεν φτιάχνουν μύθους γιατί τα παιδιά ζουν απ’ ευθείας χωρίς διερμηνείς και μεσάζοντες. Η πραγματικότητα των παιδιών είναι τα παραμύθια μας και η παραμυθία μας για το χαμένο παράδεισο στην εξορία μας. Τα παιδιά από μόνα τους ξέρουν. Μπορούν ν’ αποκρυπτογραφούν τα μαγικά σημάδια του κόσμου γιατί την έχουν την καθαρή όραση που συλλαμβάνει τα άφαντα, ενώ εμείς τη χάσαμε με τα χρόνια και με τις γνώσεις. Τα παιδιά είναι σοβαρότερα και συνεπέστερα απ’ τους μεγάλους γι’ αυτό κι εγώ στο παλιό ζαρωμένο παιδί που απέμεινε μέσα μου προστρέχω όταν είναι να αισθανθώ τα πιο σπουδαία. Ένα παιδί από παλιά κι από βαθιά βγαίνει κι αποφασίζει στις εσχατιές της ζωής μας. Υπάρχει ένα παιδί μέσα μου που ξέμεινε, δεν την ξεχνά την ποίηση των πραγμάτων που χρόνια πριν αντίκρυσε και ζει με την αόριστη νοσταλγία της ανικανοποίητο πια και λυπημένο. Γιατί τίποτα δεν συγκρίνεται με την ποίηση των πράγματων στην παιδική ματιά, όλα είναι κατώτερά της από δω κι ύστερα.»
(Μαντέψτε. Μάρω Βαμβουνάκηηη/Απόσπασμα από το "Η μοναξιά είναι από χώμα"! <3 )

Πόσες φορές δεν παίξαμε με τον διακόπτη μεγάλος/μικρός άραγε;
Εκεί που μας συμφέρει είμαστε μικροί κι αλλού ξαφνικά μεγαλώνουμε...
Γίνεται να ξαναγυρίσω σε όλη αυτή την παιδική αθωότητα; Μερικές φορές θα ήθελα να μην καταλαβαίνω τίποτα ή απλά να κλείσω επιδεικτικά τα αυτιά μου σαν τα μικρά παιδάκια και να τραγουδήσω "νανανανααα στρουμφοτραγουδωωώ"! :Ρ
Ναι, το λένε ΚΑΙ ανωριμότητα ή παλιμπαιδισμό αυτό, το ξέρω... x_x

Απλά θυμάμαι που μικρή το μολύβι μου ήταν το μαγικό ραβδί μου και τίποτα δεν με σταματούσε με αυτό... Η ξυλομπογιά το ουράνιο τόξο!
Μεταξύ μας, μερικές φορές ακόμα κάνω κάτι τέτοια, όσο χαζό κι αν ακούγεται. :Ρ
Αλλά τα μαγικά δεν πιάνουν το ίδιο όπως τότε...

Φοβάμαι πως αν μεγαλώσω πολύ, θα ωριμάσω σαν τα φρούτα στα δέντρα και θα πέσω! :|
Οκ, μαζεύτε με γιατί θα πω και άλλες βλακείες.

Καληνύχτεεες από την Ανθή-που-με αυτα που γράφει-θα-σας-πέσουν-τα-μαλλιά. :Ρ

ΥΓ:Πάντως το ταξιδάκι στην Neverland θα το κάνω! Κανείς που να προσφέρει την παιδική του μαγεία για να κάνουμε τελετή έκκλησης στον Πήτερ Παν;;; :)

Get out of my head...

Anthi's Sentimental Mood = ON.

Όποιος δεν θέλει να δει γλυκανάλατες βλακείες μου σταματάει εδώ.
Προειδοποίησα!

Ο ουρανός... Τι μαγεία κρύβει τελικά... Πόσα πράγματα μπορείς να δεις μέσα του... Χρώματα, εικόνες, πρόσωπα, αναμνήσεις... Πρόσωπα... εικόνες... πρόσωπα. Για άλλη μια φορά σε θυμήθηκα όταν τον χάζευα τον ουρανό απόψε. Πάλι εδώ... Εσύ δεν το καταλαβαίνεις... Δεν θα το καταλάβεις ποτέ μάλλον... Πως είναι δυνατόν το πρόσωπό ενός ατόμου να μπλέκεται τόσο πολύ σε κάθε σου σκέψη... Σημαντική ή ανούσια... Απλά να πετάγεται εκεί, να αναβοσβήνει η εικόνα του στα μάτια του μυαλού σου, συνέχεια. Σαν χαλασμένος διακόπτης λειτουργείς, δεν μπορώ να σε κλείσω μόλις σε ανοίξω. Και θέλεις να μάθεις και το άλλο...; Ούτε που ξέρω πως σε πάτησα αρχικά...
Σας προειδοποίησα πως θα ακολουθήσουν βλακείες, είχατε την επιλογή να πατήσετε το ωραιότατο Χ που διακοσμεί την σελίδα μου.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι, εσύ τι σκέφτεσαι; έχεις σκεφτεί ποτέ ό,τι έχω σκεφτεί εγώ; Ό,τι συνεχίζω να σκέφτομαι καθημερινά... Αυτό που με βασανίζει τόσο να το βλέπω κι όμως πάλι, ούτε αυτό το ξέρεις... Και που να το ξέρεις δηλαδή; Όταν εσύ μιλούσες εγώ σε άκουγα... Μα εγώ δεν μιλούσα. Ντρεπόμουν; Πιθανόν. Κανένας δεν με ξέρει αληθινά... Δεν ανοίγομαι, δεν μιλάω ποτέ γι αυτά που νιώθω... Μήπως και γελάσουν. Μήπως και με ρωτήσουν κάτι και εγώ θα πρέπει να απαντήσω ενώ δεν θέλω να φτάσω ως εκεί... Ακόμα και τώρα ξεκάθαρα δεν γράφω. Το βλέπεις. Το ξέρεις από τον τρόπο που μιλούσα... Ίσως το μόνο που πραγματικά ξέρεις για μένα πέρα από αυτό που βγάζω προς τα έξω καθημερινά...
Ναι, είμαι και ρομαντική. Αλλά ούτε αυτό το ξέρεις... Μαντεύω πως κανείς δεν το ξέρει, σημάδια δεν δίνω. Θα μπορούσα να γράφω ολόκληρους τόμους με αυτά που σκέφτομαι και θεωρούνται "ρομαντικά"... Με αυτά που νιώθω, περιγραφές ολόκληρες... Μα φυσικά δεν το ξέρεις. Και εγώ δεν μπορώ να στο αναλύσω μέσα από ένα μπλογκ που δεν ξέρεις - για άλλη μια φορά- πως υπάρχει... Όχι ότι φταις, εγώ το επιδίωξα αυτό... Να μην ξέρεις εσύ, για να μην δεθώ εγώ...
Ναι, γράφω και ζωγραφίζω. Αλήθεια. Και για σένα γράφω... και μετά σβήνω και πετάω. Και προσπαθώ να απεικονίσω αυτό που νιώθω... μάταια. Μουτζούρες καταλήγουν. Ούτε αυτό το ξέρεις. Χτες έγραφα το όνομά σου με κάτι μικρές μπίλιες που σκόρπισαν από ένα χαλασμένο μου βραχιόλι... Όχι, δεν μου άρεσε. Δεν έδειχνε πόσο όμορφο ήταν το όνομά σου στ' αλήθεια... Ούτε οι δικές μου καλλικαντζούρες που θεωρούνται γράμματα, μπορούν να δείξουν πόσα πολλά σημαίνει αυτό το όνομα για μένα... Μια απλή λέξη είναι κι όμως αρκεί για να με βυθίζει πάλι στις σκέψεις μου...
Πολλά αποσιωπητικά έβαλα... Χα, να τα πάλι! Αλλά ξέρεις κάτι; Δεν με νοιάζει. Γιατί έτσι νιώθω... Σαν μια τεράστια σειρά από ατελείωτα αποσιωπητικά που δεν λένε να βρουν μια σταθερή τελεία ή ένα ενθουσιασμένο θαυμαστικό για να τους μιλήσει. Να τους πει ότι ναι, επιτέλους μπορούν να μην ανησυχούν, επιτέλους θα 'ναι ευτυχισμένα...
Και ας επιστρέψω πάλι στον ουρανό... Πόσο μελιστάλαχτο μπορεί να ακουστεί αυτό. Και πόσο ηλίθιο και κοινότοπο.
Πώς θα 'ταν άραγε αν τα χαζεύαμε μαζί αυτά τα αστέρια; Αν έπιανα το χέρι σου;
Τι χαζή που είμαι... Λες και δεν ξέρω πως θα ήταν για μένα...
Καληνύχτα τώρα, να προσέχεις, για μένα... :)

Οκ, κάηκε το μηχάνημα.

Βαρεμάρα. Μια λέξη, 4 συλλαβές. Και εγώ βαριέμαι. Απίστευτα πολύ. Καλοκαίρι θα μου πεις, δεν βρίσκεις τι να κάνεις; Όοοχι. Γιατί είμαι γκαντέμω. Όλη η πόλη έχει αδειάσει και η πλειοψηφία της παρέας έχει πάρει τα μπογαλάκια για νησιά - χωριά. Και εγώ ΒΑΡΙΕΜΑΙ. Τρομερά πολύ. Πέρα από το να λιώνω στον ύπνο (καλά εδώ το κακό έχει παραγίνει, ειλικρινά :Ρ), να διαβάζω του κόσμου τα μυθιστορήματα (εγώ να διαβάζω Υπερηφάνεια & Προκατάληψη, jesus christ! ) και για μαντέψτε... να κοιμάμαι(!) δεν έχω τίποτα απολύτως να κάνω. Επίσης έχω πάρει ό,τι ταινία μπορείτε να φανταστείτε και έχω δει περισσότερες από ότι είδα 2 χρόνια μαζί. Έλεγα να πάω κανένα σινεμά που το λατρεύω, αλλά πουυυύ! "Στην Αίθουσα 1, προβάλλεται Ο Βασιλιάς της Μυκόνου, η ελληνική κωμωδία μπλα μπλα μπλα.." Ούτε να ακούσω παρακάτω θέλω. Άλλη μια ποιοτική ταινία να συμπληρώσει τη συλλογή των ποιοτικών ταινιών της τελευταίας ελληνικής 5ετίας. :Ρ
Λιώνω - σβήνω, χάνομαι :Ρ- από την ζέστη η οποία είναι πραγματικά ανυπόφορη και με αναγκάζει τη μισή νύχτα ή μέρα ανάλογα να την περνάω μπαινοβγαίνοντας στο ντουζ.
Ευτυχώς που υπάρχει και το ίντερνετ γιατί θα είχα πέσει σε καλοκαιρινή νάρκη προ πολλού. :Ρ Και οι καμμένες συζητήσεις ως τα ξημερώματα βεβαίως, βεβαίως! (βλέπε Ρέα, Ρέα, Ρέα :Ρ, Φλο, Μερ, Ντιμ) Να 'ναι καλά τα παιδιά που ανέχονται τις βλακείες μου δηλαδή! ^_^
Έχω φτάσει σε σημείο η μάνα μου να με ρωτάει αν θα βγω και εγώ να της απαντάω "Όχι, πριν μπήκα στο ντουζ." Δηλαδή, ντάξει, πόσα εγκεφαλικά κύτταρα να μου έχουν απομείνει...;
Επίσης, προσπαθώ να ακούσω καταθλιπτικά τραγούδια και ούτε αυτό δεν μπορώ να κάνω. Ο διπλανός μας λατρεμένος γείτονας, φαν του Έμινεμ, του ποδοσφαίρου και των "hits" βάζει όσο πιο τέρμα μπορεί τα αγαπημένα του εκτρώματα που θεωρούνται τραγούδια. -.- Όσο για το Μουντιάλ... ασχολίαστο! Ηρεμήστε, όλο θα πάνε καλά, θα ζήσετε και μετά την ήττα της ομάδας σας! Ναι, αλήθεια σας λέω! :|
Calm down you people...

Γενικό συμπέρασμα;
Πρέπει επειγόντως να φύγω , γιατί η Ανθή θα μας τελειώσει. Ειλικρινά. =.=
Η βαρεμάρα φέρνει καταστροφικά αποτελέσματα όπως καταλάβατε και πιο πάνω. :Ρ

Το ταξίδι...

Πάντα ήθελα να έχω φτερά ή έστω να μπορώ να πετάξω... Το μεγαλύτερο όνειρο μου ίσως και το πιο ακατόρθωτο απ' όλα όσα ζητάω. Παράξενο; Κουλό; Μπορεί. Αλλά όνειρο.
Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερο σύμβολο ελευθερίας από το να πετάς... Από μια πεταλούδα, που ανοίγει το πολύχρωμο κορμάκι της κόντρα στον άνεμο και προσπαθεί, παλεύει να ζήσει, ελεύθερη, να ξεφύγει, να πάει στο αγαπημένο της λουλούδι. Τι υπέροχο αίσθημα, πράγματι...

Κάποιοι πετάνε χαρούμενοι, λυτρωμένοι... Πετάνε γιατί πιστεύουνε στην δύναμη της αγάπης, στις δυνατότητες ενός απλού χαμόγελου, σε μια ακτίνα μέσα από την καταθλιπτική συννεφιά της γκρίζας πόλης, στο άγγιγμα ενός αγαπημένου φίλου... Αυτοί ναι, είναι οι πιο ελεύθεροι απ' όλους. Αγγίζουν τον "ουρανό", την κατάδικη τους ευτυχία. Ακόμα και όταν δεν μπορούν να δούνε το φως, συνεχίζουν να πετάνε ψάχνοντας, δακρύζοντας, μα πετάνε... Το μεγαλύτερο όπλο τους είναι και το να παίρνουν χαρά από τα απλά, τα καθημερινά... Μα ναι, χάνονται και αυτοί στην μελαγχολία τους, στην λύπη τους. Ώρες ώρες δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους. "Γιατί;" αναρωτιούνται, όλα είναι ένα τεράστιο ερωτηματικό, μια ματαιότητα. Πονάνε τα φτερά τους, λένε πως θα πέσουν πια, πως δεν θ' αντέξουν άλλο. Μα εκείνα δεν τους προδίδουν, πονάνε, πονάνε πολύ, ματώνουν... Kinda supehero stuff, right? Δεν είναι τίποτα παραπάνω από απλά ανθρωπάκια, τελίτσες μέσα στην υδρόγειο πια... Αλλά επιζούν, βγαίνουν, μόνοι τους από το μεγάλο λευκό τοίχο. Γιατί ο τοίχος είναι λευκός και τους πνίγει. Σαν μια μεγάλη ξερή έρημος με την άμμο της, πάει να τους πνίξει. Αλλά το όνειρο είναι πάντα εκεί και τους σώζει... Ναι, τις πιο πολλές φορές παγώνουν. Αν και οι ίδιοι θέλουν να αναλύουν τα πάντα, δεν αντέχουν τις γενικότητες, το ξερό "θα δούμε". Θα δούμε, θα δούμε, όλο το μέλλον μια τυχαία γραμμή από το μολύβι ενός νηπίου, το μπλε απέραντο, άγνωστο... Η ζωή ένας κύκλος που δεν κλείνει ποτέ, δεν θα συναντηθεί ποτέ, απλά συνεχίζει να μεγαλώνει με τον καιρό και ποτέ σου δεν ξέρεις τι θα σε βρει... Ποιο κρύο ρεύμα αγέρα θα προσπαθήσει να σε γκρεμίσει. Έχουν μάθει να ζουν και στην παγωνιά, περιμένοντας, ελπίζοντας, ακόμα και όταν πνίγονται στα δάκρυα... Προσμένουν, κάτι καλύτερο... Ίσως, λένε, το αύριο να 'ναι καλύτερο και το ταξίδι μου να συνεχίσει... Και όταν αυτό το απέραντο ταξίδι στις αποχρώσεις του μωβ, του πορφυρού κόκκινου και του γαλάζιου φτάσει στο τέλος του σκέφτονται:

"Τελικά ο κόσμος είναι όμορφος... Ομορφιά υπάρχει παντού μα και μάτια που δεν την βλέπουν..."

Μην ξεχνάς, μάτια που δεν την βλέπουν, μάτια που δεν την βλέπουν...