Μια νέα παρτίδα σκάκι...

"Η απόσταση είναι περίεργο πράγμα.Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά.κ άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.Από την αρχή του κόσμου οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και
ενώνονται με γραμμές:γραμμές τηλεφώνου,γραμμές σιδηροδρομικές,ακτοπλοϊκές,από την αρχή του κόσμου καλύπτουμε αποστάσεις, τις καλύπτουμε με ένα
άγγιγμα,ένα φιλί,ένα ταξίδι..."
S1ngles

Ο αιώνιος αγώνας του ανθρώπου με την απόσταση. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Η ακατάπαυστη μάχη να αγγίξεις το ανέφικτο, έστω για λίγο... Να νιώσεις την γλυκιά αυτή ευχαρίστηση, την ζεστασιά που εκπέμπει, το χρώμα του που βλέπεις από μίλια μακριά.


Τι γίνεται όμως όταν έχεις μάθει να παίζεις το σκάκι της ζωής σου πάντα με σπασμένα πιόνια; Με μια χαλασμένη σκακιέρα που σε εμποδίζει να τα μετακινήσεις συνεχώς;
ή ίσως, με ένα προβληματικό φίλμ ταινίας που έχει κολλήσει και παίζει συνεχώς την ίδια σκηνή χωρίς να προχωράει;

Μπορείς να αντέξεις την ταλαιπωρία; Να νικήσεις την Απόσταση; Γιατί αυτή είναι γνωστό πως παίζει βρώμικα, πως δεν διστάζει πουθενά. Ακόμα και αν το άτομο που σου παίρνει μακριά είναι ζωτικής σημασίας για σένα, δεν την νοιάζει.

Μερικές φορές, όταν απελπίζομαι, αναρωτιέμαι αν αξίζει καν να δέχομαι την πρόκληση και να παίζω μια νέα παρτίδα μαζί της, κι έπειτα κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη... όλες με το ίδιο αποτέλεσμα - εμένα χαμένη κι εκείνη με το τεράστιο και σαρδόνιο χαμόγελο της.

***

"Θα είμαστε πάντα ένα. 5 φίλες με μια ψυχή. Πάντα."

***

Είμαι ξεροκέφαλη.
Λοιπόν, Απόσταση, πιάσε την σκακιέρα μου... Και ας παίξουμε. Ξανά.

Τέλος.-

"Ξέρεις κάτι; Με κούρασες. Όλες σας με κουράσατε.
Όλες σας με το δήθεν ευγενικό βλέμμα, με το καλά τοποθετημένο χαμόγελο στα χείλη που φωνάζει "Είμαι χαρούμενη και διαθέσιμη να σε ακούσω! Εγώ όλους σας λατρεύω!" FAKE FAKE FAKE BITCHES.
Εσάς με το δήθεν στύλ, που ντύνεστε και καλά σικάτα, που μιλάτε για vintage ή indie ντυσίματα χωρίς καν να ξέρετε από που προήρθε η ονομασία τους.
Εσάς με την "ποιοτική" μουσική που ακούτε, επειδή τυχαία βρήκατε στο youtube 2-3 κομμάτια Ιωαννίδη ή Oasis.
Εσάς που αγκαλιάζετε οοοοοόλες τις συμμαθήτριές σας, χωρίς καν να έχετε περάσει μια δύσκολη στιγμή μαζί. Χωρίς τα δάκρυα σας να 'χουν γίνει ένα. Sorry, αυτοί που θα αγκαλιάσω θα 'ναι άνθρωποι που σημαίνουν κάτι για μένα. Δεν γουστάρω να το παίζω καλή. Δεν γουστάρω αυτή την υποκρισία σας.
Επίσης δεν γουστάρω το όλο γλύκα "Δεν πειράζει, αγάπη μου." όταν ζητάω ένα τυπικό συγγνώμη επειδή σας σκούντησα καθώς περνούσα. ΔΕΝ είμαι η αγάπη κανενός, αντιλαβού; Σε ξέρω κι από χτες; Με ποιο δικαίωμα με λες αγάπη σου;
Δεν γουστάρω να περνάω κάθε μέρα από τα λείζερ-βλέμματα σας για την εντόπιση ή όχι κάποιας μάρκας στα ρούχα μου. Θα αγοράσω αυτό που μου αρέσει, αυτό που το φοράω και δεν με φοράει, αυτό που μπορώ να αγοράσω με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ λεφτά. Πληρώστε εσείς σαν τις ηλίθιες το ταμπελάκι του σχεδιαστή.
Δεν γουστάρω να παστώνομαι με 5 κιλά μέικ-απ καθημερινώς, να έχω τα μαλλιά μου στην εντέλεια,(μετάφραση: να τα ισιώνω μέχρι να τα κάψω ) , να βάφομαι σαν την λατέρνα πρωινιάτικα.
Οκ; Κάτι που δεν καταλάβατε;

***

Τέλος δεν γουστάρω να παίζεις μαζί μου γιατί έτσι σου κάπνισε. Εγώ να σου δίνω κομμάτια της ψυχής μου και συ να τα πετάς εδώ και 'κει. Κουράστηκα να πληγώνομαι. Κουράστηκα απ' το άρρωστο παιχνίδι σου. Βρες άλλη κούκλα να παίξεις, οκ αγοράκι μου;

Τέλος.-

Με μεγάλα και σκούρα γράμματα.

Το πιο αληθινό παραμύθι.

Σας το παραθέτω:
"Σε μια μαγική χώρα, ζούσαν δύο αδερφές. Η Θλίψη και η Οργή. Αυτές οι δύο αδερφές, είχαν γυρίσει όλη την χώρα, μα υπήρχε ένα μέρος που φοβόντουσαν να πάνε όσο κι αν τις έλκυε η ιδέα. Υπήρχε μια λίμνη, που τους έκανε όλους να μαλώνουν. Αυτές δεν το πίστευαν και αποφάσισαν να πάνε να δουν μόνοι τους. Έφτασαν στην λίμνη, έβγαλαν τα ρούχα τους και τα άφησαν έξω. Μπήκαν στην λίμνη, και φυσικά μάλωσαν. Τότε η Θλίψη έπνιξε την Οργή μέσα στο νερό και χωρίς καμία τύψη βγήκε έξω, και φόρεσε τα ρούχα της Οργής και γύρισε πίσω εκεί που έμενε. Και εφόσον φορούσε τα ρούχα της Οργής, κανείς δεν κατάλαβε πως ήταν η Θλίψη και όλοι πίστευαν ότι ήταν η Οργή."

Δείχνουμε τόσο οργισμένοι στους γύρω μας, έτσι; Τόσο θυμωμένοι που τσακωθήκαμε, που μας παράτησαν, που σπάσανε τις υποσχέσεις αγάπης που μας δίνανε κάθε φορά... Αλήθεια, είμαστε τελικά οργισμένοι; Όχι. Θλιμμένοι είμαστε, κρύβουμε την τεράστια θλίψη μας, την ντύνουμε με τα ρούχα της οργής. Η θλίψη μέσα μας έχει πνίξει ήδη την οργή μας... υπάρχει μόνο πόνος. H Θλίψη.

Επιτέλους μπορώ να αγγίξω την μάσκα με την οποία κρύβομαι τόσο καιρό. Μπορώ να δω το ψεύτικο πρόσωπό της στον καθρέφτη.

Κατηγορούμε τους άλλους, προσπαθούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στις πλάτες τους, για να νιώσουμε καλύτερα. Προσπαθούμε να φέρουμε στην ζωή την νεκρή Οργή μας, μα είναι πολύ αργά πια για εκείνη.

Έχουμε φορέσει την μάσκα της οργής, για να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας.

Η ειρωνεία είναι ότι μισώ τα παιχνίδια με τις μάσκες και τελικά φοράω και 'γω μια. So lame once again.

People always leave.

Οι άνθρωποι πάντα έφευγαν, πάντα φεύγουν πάντα θα συνεχίζουν να φεύγουν.
Αναρωτιέμαι αν θα ήταν εφικτό να κλειδώσουμε κάποιον μέσα σε έναν τέλειο γυάλινο κόσμο, σε ένα μικρό ροζ σύννεφο, τι θα γινόταν; Σίγουρα η τέλεια ζωούλα του δεν θα τον συνάρπαζε για πάντα και θα έφευγε, ψάχνοντας λίγο πόνο, ενώ εμείς φεύγουμε για να τον γλιτώσουμε...

Μέσα σε ένα τρένο είμαστε όλοι ίδιοι, όλοι ξένοι. Ξένοι ανάμεσα σε ξένους, ξένοι που φεύγουν. Ίσως αυτό να 'ναι που σε βοηθάει όταν φεύγεις μακριά... Εκείνους δεν τους νοιάζει, γιατί είναι ξένοι, εσένα δεν σε νοιάζει γιατί όταν πονάς ο ίδιος σου ο εαυτός σου φαίνεται ξένος. Απλά θέλεις να σε αφήσουν ήσυχο, να μην ασχολούνται μαζί σου, να ξεχάσεις... Και αυτό το τρένο που σε τραβάει κάπου αλλού, σου τα δίνει όλα αυτά, σε αφήνει να παλέψεις με τα κύματα στην μαύρη άβυσσο της ψυχή σου.

Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του. Θέλεις να μείνεις εκεί για πάντα. Σε αυτό το τέλος. Σου φαίνεται αδύνατο να υπάρχει κάτι παρακάτω, όλοι ξέρουμε πως αυτό επιζητούσες από την αρχή... ένα τέλος. Θες αυτή γραμμή να τελειώνει εκεί, τίποτα άλλο μόνο το τέλος... Δεν βλέπεις το νόημα να υπάρχει κάτι μετά. Αλήθεια υπάρχει; Το ταξίδι τελείωσε, έτσι μου 'πανε, σκέφτεσαι.

Δυστυχώς για σένα, αυτό το ταξίδι τελείωσε.

Ευτυχώς όμως που πάντα υπάρχει ένα νέο τρένο να σε πάει παρακάτω... ίσως να 'χεις και παρέα πια. :)

People always leave. But sometimes, they choose to leave together.

Ψιτ, εσύ, με ακούς εκεί πέρα;
Κάθε τέλος και μια νέα αρχή...

Βαρέθηκα

Βαρέθηκα κάθε τι που επαναλαμβάνεται
ηλιθιωδώς και ανούσια
Βαρέθηκα τους κουφούς με τα τεράστια κι ανώφελα
αυτιά τα περιούσια
Βαρέθηκα τη σταθερότητα των σπιτιών, των δρόμων, των απόψεων
Σιχάθηκα τους φίλους
που σιχαίνεται ο ένας τον άλλο
αλλά σταυρωτά φιλιούνται
Σιχάθηκα τα στεγανά κυκλώματα
που σε προτιμούν μουγκό και τραυλό
για να αρέσεις στους καθώς πρέπει θαμώνες
[...]

Βαρέθηκα το τυπικο,
"-Γεια σας τι κάνετε;
-Καλά ευχαριστώ εσείς;"
Και δεν περιμένει ν΄ακούσει τι κάνεις,
Φεύγει.
Βαρέθηκα τους ηλίθιους
Βαρέθηκα τους εξυπνάκηδες
Βαρέθηκα τις φουντωτές πουλάδες
Το κακάρισμα
[...]
Σιχάθηκα τους κολλητούς
σε κυκλώματα δήθεν
Βαρέθηκα στα κόμματα
τα ζωντανά πτώματα
Σιχάθηκα τα λευκά
που μου φρενάρουν τη φαντασία
Σιχάθηκα των λέξεων τη φρικτή επανάληψη
Βαρέθηκα του έρωτα το κόλλημα
και την εγκατάλειψη
Σιχάθηκα της δήθεν αγάπης τη μιζέρια
Βαρέθηκα τους χειμώνες
να ζεσταίνομαι
και να κρυώνω τα καλοκαίρια
[...]
Βαρέθηκα τα σπίτια
που μοιάζουν με κοιμητήρια
Σιχάθηκα τους καθαρούς
που μου βρομίζουν τ' όνειρο
Σιχάθηκα τη βρόμα
των άκαμπτων δικαστών
στους ενόχους να δίνουν συγχαρητήρια
Και σιχάθηκα, σιχάθηκα, σιχάθηκα
τα ανθρωποειδή στων τηλεοράσεων τα παράθυρα
Σιχάθηκα τις κούκλες στα γλοιώδικα πρωινάδικα
[...]
Βαρέθηκα να πέφτω στο ράδιο
καταλάθος σε σκυλάδικο
Βαρέθηκα τους Βέλτσους
και τα δυσκοίλια γραφήματα
Σιχάθηκα τους χριστόδουλους
Να σβήνουν του Χριστού τα χνάρια
από τα βήματα
Σιχάθηκα τα σφυροδρέπανα
που αποκεφαλίζουν την αριστερά
Σιχάθηκα τους καραμανλικούς
να συνδικαλίζονται με χαρά
Σιχάθηκα τους Αμερικανούς
Να αυνανίζονται ρίχνοτας πυραύλους στα φανερά
Βαρέθηκα τους Ευρωπαίους
να σιγοντάρουν την αποφορά
Σιχάθηκα στην Επίδαυρο
να φοράνε κουστούμια στον Ευριπίδη
[...]
Και γενικά βαρέθηκα να βαριέμαι
Και σιχάθηκα ν' ακούω μαλακίες
Να κονταροχτυπιέμαι και μετά να χασμουριέμαι.

-Σταυρούλα Λιναρά.

Πόσο δίκιο έχει...

Τόσο παράξενα όμορφοι...

Μερικές φορές είναι λες και ζούμε στο κελί μιας μικρής και παράξενης φυλακής.Μπήκαμε εκεί μέσα μόνοι μας. Ποιο έγκλημα διαπράξαμε; Μισήσαμε και μισούμε τον εαυτό μας. Γιατί έχουμε μεγάλα χείλη, καστανά μάτια ή ίσως γιατί ίσως έχουμε μερικά στραβά δόντια ή επιπλέον κιλά.

Get over it. Look a little closer:

Οι άνθρωποι είναι τόσο παράξενοι και πολύπλοκοι... isn't that beautiful? Α ν ήμασταν τέλειοι θα μας είχαμε βαρεθεί...

People are beautiful. Possible even me. :)

Oh dear, i'm tagged. :P

Και εκεί που κάθεσαι ανήξερος και ήρεμος στην καρέκλα του πισί σου - που παρεπιπτόντως, τρίζει πιο πολύ και από κόκαλο γιαγιάς με οστεωπόρωση - και κάνεις log in στο blogger για να περάσει η ώρα... τι να δεις;;;
Το καταστροφικό tagging κατέφτασε και στην Μπλογκόσφαιρα! Άτιμο φάτσαμπουκ!
"Merde!" όπως θα λεγε και μια φίλη μου μισή Γαλλίδα. :Ρ

Προσωπικά η σωματική μου ακεραιότητα απειλήθηκε από τις ΣΙΑ Ρέα& Ειρήνη, πρέπει να γράψω 10 πράγματα που λατρεύω. Ναι, ναι, ξέρω τι θα πείτε. Είμαι dramaqueen ώρες ώρες. :Ρ

So...
1. Τον κινηματογράφο.
2. Τα βιβλία.
3. Να σιγοτραγουδάω κάτι οοόλη μέρα:Ρ
4. Τις βόλτες στην βροχή.
5. Τα δάση.
6. Τους μπερέδες.
7. Τα ηλιοτρόπια.
8. Τα πινέλα.
9. Τον ύπνο με πάπλωμα<3
10. Τις σοφίτες.

I tag everyoooneee!!!
Muahahaha!!! :D

Σόρρυ, άκυρη όπως πάντα, μην ξεχνάτε το μικρό Χ πάνω δεξιαααά!