Mona Lisa

Mona Lisa. With the enigmatic smile. Like her, you can't read my mind...



She paints her fingers with a close precision
He starts to notice empty bottles of gin
And takes a moment to assess the sins she’s paid for

A lone speaker in a conversation
Her words are swimming through his ears again
There’s nothing wrong with just a taste of what you’ve paid for

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

He senses something, call it desperation
Another dollar, another day
And if she had the proper words to say, she would tell him
But she’d have nothing left to sell him

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

Mona Lisa

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

There’s nothing wrong with just a taste of what you’ve paid for

Somehow we keep marching on...

"Τι είναι η ουτοπία;", με ρώτησε.

"Κάτι που όταν το πλησιάζεις ένα βήμα απομακρύνεται δύο,
όταν το πλησιάζεις δύο, απομακρύνεται τέσσερα..."

"Και τότε, τι νόημα έχει;", απόρησε. Φαινόταν στεναχωρημένος.

Το σκέφτηκα για λίγο.
"Σε κάνει να προχωράς."

2011... μαζί σας :)

E: "40.5 για 5 ώρες. Φρίκη."
A: "Ξέρεις πως δεν μπορώ να καταπιώ ούτε το σάλιο μου." Και πραγματικά, εκείνη τη στιγμή πνίγομαι και ταυτόχρονα αρχίζω να γελάω τόσο που στοίχημα πως η φλεγμονή στον λαιμό μου κοκκίνησε κι άλλο. "Αουτς."
E: "Δεν θα 'ταν τέλειο να 'μασταν μαζί έξω και υγιέστατες;"
A: "Χμ, κοίτα, ναι. Αλλά και πάλι μαζί είμαστε τώρα, οπότε σαν εναλλακτική λύση μια χαρά μου φαίνεται. Τραβάμε πολλά ζόρια για παραμονή πρωτοχρονιάς. Είχες κανονίσει κάτι;"
E: "Ναι, για ρεβεγιόν στο σπίτι της Λ. Αλλά εδώ και 5 μέρες, είμαι έτσι."
A: "Περαστικά μας!"
E: "Πολύ φοβάμαι πως θα με πάρει ο ύπνος πριν της 12. Αν ζήσω μέχρι τότε." Χαμογελάω. Μου θυμίζει τα παλιά, που όλα τα αντιμετωπίζαμε με χιούμορ.
Σου πετάω το τηλεκοντρόλ και φυσικά πέφτει κάτω. Κυριολεκτικά σέρνεσαι για να το φτάσεις.
A: "Βάλε Patty! Στο υπόσχομαι, θα φτιάξη η διάθεσή μας. Η συνταγή της γελοιότητας. Θείος Τίτο και τα λοιπά." κουνάω τα δάχτυλά μου σαν εισαγωγικά.

***

Πράξη ένα: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη δύο: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη τρία: Το τηλέφωνο με αίμα. Τι έπαθε το τηλέφωνο; ΚΟΠΗΚΕ Η ΓΡΑΜΜΗ!

Βγάζεις την γλώσσα για το 'ανέκδοτο' και με κοιτάς με ένα κεφάτο ύφος.

E: "Θέλω και 'γω τέτοιον θείο! με σκούφο! ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΨΙΑ ΣΟΥ ΞΕΡΩ ΓΩ. "

Ξεσπάμε σε χαχανητά.

***

A:"[...] και έχει τα πιο όμορφα μάτια στον κόσμο!", αναστενάζω.

E: "Στο είπα, είδες; Τίποτα, τίποτα, δεν θα σας χωρίζει!" μου χαμογελάς τόσο όμορφα που μου 'ρχεται να κλάψω που προορίζεται για 'μένα αυτό το χαμόγελο, που μ' αγαπάς ακόμη μετά απ' όλον αυτόν τον καιρό.

Συνεχίζεις: "[...]γαλαζοπράσινες ματάρες..." αυτή η παύση με κάνει να καταλάβω πως πονάς. Είναι τόσο εύκολο να καταλάβω τι νιώθεις, λες και το γράφεις στο μέτωπο. Πάντα έτσι ήταν, απ' την αρχή. Ήξερα τι ακριβώς χρειαζόσουν και στο έδινα, ήθελα πάντα να λάμπουν τα μελί σου μάτια.
A: "Δεν βλέπω τον λόγο οποιοσδήποτε να αγνοήσει ένα τέτοιο διαμάντι. Μην το αφήσεις να σε πονάει, δεν θέλω."
E: "Μια χαρά είμαιιι..." Το παλιό μας ανέκδοτο- Πάλι γέλια.

***

A: "Με την κουβέρτα νιώθω σαν ταλαίπωρη μεσήλικη γυναίκα. Και με το τσάι."
Εσύ ψήνεσαι στον πυρετό και δεν μου απαντάς. Πέφτεις πάνω μου και με αγκαλιάζεις σφιχτά.
A: "Σταμάτα, σοβαρά, μην με πιέζεις πολύ, νομίζω ότι θα τα βγάλω! ΕΙ! ΕΙΠΑΜΕ ΟΧΙ ΓΑΡΓΑΛΗΤΑ!" Κυλιόμαστε για λίγο στον καναπέ σε έναν ξέφρενο μαραθώνιο γαργαλητού και μετά...*Κρατς!*
E: "Νομίζω πως αυτό ήταν το θερμόμετρο", λες και χώνεσαι κάτω απ' την κουβέρτα αγγελικά.
A: "Στην μάνα σου το 'πες;" Κουκουλωνόμαστε και οι δύο μέχρι το κεφάλι και χαμογελάμε κάτω απ' τα σκεπάσματα συνωμοτικά.

***
E: "Καλή χρονιαααά![...] Θα το στείλω και στις άλλες! Μου λείπουν τόσο πολύ."
A: "[...]Σ'αγαπάω, μικρή. Από 'δω και πέρα θα 'ναι οι χρονιές μας."
E: "Και 'γω. Το ξέρω." Μετά με κοιτάς, κοιταζόμαστε βαθιά στα μάτια και δεν με πονάει τίποτα πια, γιατί είμαστε και πάλι μαζί, πιο κοντά από ποτέ, τόσο κοντά όσο τότε. Και αγαπάμε η μία την άλλη.
***
'07-2011.
Κι όμως είσαι ακόμα εδώ!
Κι όμως όλες είστε ακόμα εδώ, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο.
5 as 1.

Καλή Χρονιά σε όλους, με τα σωστά άτομα δίπλα σας.

"Όταν κάνεις καλό, σου γυρίζει διπλό" and other bullshit!

Έτσι λένε... ναι, αλήθεια;

Όταν χαρίζεις απλόχερα χρόνο, πόσο μάλλον χρόνια απ' την ζωή σου σε κάποιον για να είναι καλά και αυτός τα πετάει στα σκουπίδια, εσύ τι κάνεις μετά απ' αυτό; Καλό; Και που είναι το καλό που "σου γυρίζει διπλό";

Περίμενα πολύ για 'σένα και επίσης πόνεσα πολύ για 'σένα.Ακόμα πονάω και θα περάσει κάμποσος καιρός μέχρι να σταματήσω να πονάω, μα θα περάσει. Ξέρει ο χρόνος να καλύπτει πληγές... Έλεγα θα τελειώσουν όλα αυτά σύντομα, κάνε υπομονή, όλα θα πάνε καλά. Hello! REALITY!

Πως μπορείς να μετά απ' όλα όσα περάσαμε, να με αφήνεις έτσι και να περιμένεις να το πάρω ελαφρά; Πως μπορείς να το κάνεις αυτό μετά από όλα αυτά που με άφησες να πιστεύω;

Σκότωσέ με άλλη μια φορά, θα το αντέξω. Το τίποτα δεν θα το αντέξω μόνο.

Κάτι τελευταίο, για σένα:
Δεν φτάνει να θέλεις ν' αγαπήσεις, πρέπει και να μπορείς.

Μια νέα παρτίδα σκάκι...

"Η απόσταση είναι περίεργο πράγμα.Άλλοι άνθρωποι είναι δίπλα μας και ταυτόχρονα κόσμους μακριά.κ άλλους τους κουβαλάμε μέσα μας ακόμα κι αν μας χωρίζουν χιλιάδες χιλιόμετρα.Από την αρχή του κόσμου οι άνθρωποι χωρίζονται από αποστάσεις και
ενώνονται με γραμμές:γραμμές τηλεφώνου,γραμμές σιδηροδρομικές,ακτοπλοϊκές,από την αρχή του κόσμου καλύπτουμε αποστάσεις, τις καλύπτουμε με ένα
άγγιγμα,ένα φιλί,ένα ταξίδι..."
S1ngles

Ο αιώνιος αγώνας του ανθρώπου με την απόσταση. Μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Η ακατάπαυστη μάχη να αγγίξεις το ανέφικτο, έστω για λίγο... Να νιώσεις την γλυκιά αυτή ευχαρίστηση, την ζεστασιά που εκπέμπει, το χρώμα του που βλέπεις από μίλια μακριά.


Τι γίνεται όμως όταν έχεις μάθει να παίζεις το σκάκι της ζωής σου πάντα με σπασμένα πιόνια; Με μια χαλασμένη σκακιέρα που σε εμποδίζει να τα μετακινήσεις συνεχώς;
ή ίσως, με ένα προβληματικό φίλμ ταινίας που έχει κολλήσει και παίζει συνεχώς την ίδια σκηνή χωρίς να προχωράει;

Μπορείς να αντέξεις την ταλαιπωρία; Να νικήσεις την Απόσταση; Γιατί αυτή είναι γνωστό πως παίζει βρώμικα, πως δεν διστάζει πουθενά. Ακόμα και αν το άτομο που σου παίρνει μακριά είναι ζωτικής σημασίας για σένα, δεν την νοιάζει.

Μερικές φορές, όταν απελπίζομαι, αναρωτιέμαι αν αξίζει καν να δέχομαι την πρόκληση και να παίζω μια νέα παρτίδα μαζί της, κι έπειτα κι άλλη, κι άλλη, κι άλλη... όλες με το ίδιο αποτέλεσμα - εμένα χαμένη κι εκείνη με το τεράστιο και σαρδόνιο χαμόγελο της.

***

"Θα είμαστε πάντα ένα. 5 φίλες με μια ψυχή. Πάντα."

***

Είμαι ξεροκέφαλη.
Λοιπόν, Απόσταση, πιάσε την σκακιέρα μου... Και ας παίξουμε. Ξανά.

Τέλος.-

"Ξέρεις κάτι; Με κούρασες. Όλες σας με κουράσατε.
Όλες σας με το δήθεν ευγενικό βλέμμα, με το καλά τοποθετημένο χαμόγελο στα χείλη που φωνάζει "Είμαι χαρούμενη και διαθέσιμη να σε ακούσω! Εγώ όλους σας λατρεύω!" FAKE FAKE FAKE BITCHES.
Εσάς με το δήθεν στύλ, που ντύνεστε και καλά σικάτα, που μιλάτε για vintage ή indie ντυσίματα χωρίς καν να ξέρετε από που προήρθε η ονομασία τους.
Εσάς με την "ποιοτική" μουσική που ακούτε, επειδή τυχαία βρήκατε στο youtube 2-3 κομμάτια Ιωαννίδη ή Oasis.
Εσάς που αγκαλιάζετε οοοοοόλες τις συμμαθήτριές σας, χωρίς καν να έχετε περάσει μια δύσκολη στιγμή μαζί. Χωρίς τα δάκρυα σας να 'χουν γίνει ένα. Sorry, αυτοί που θα αγκαλιάσω θα 'ναι άνθρωποι που σημαίνουν κάτι για μένα. Δεν γουστάρω να το παίζω καλή. Δεν γουστάρω αυτή την υποκρισία σας.
Επίσης δεν γουστάρω το όλο γλύκα "Δεν πειράζει, αγάπη μου." όταν ζητάω ένα τυπικό συγγνώμη επειδή σας σκούντησα καθώς περνούσα. ΔΕΝ είμαι η αγάπη κανενός, αντιλαβού; Σε ξέρω κι από χτες; Με ποιο δικαίωμα με λες αγάπη σου;
Δεν γουστάρω να περνάω κάθε μέρα από τα λείζερ-βλέμματα σας για την εντόπιση ή όχι κάποιας μάρκας στα ρούχα μου. Θα αγοράσω αυτό που μου αρέσει, αυτό που το φοράω και δεν με φοράει, αυτό που μπορώ να αγοράσω με τα ΔΙΚΑ ΜΟΥ λεφτά. Πληρώστε εσείς σαν τις ηλίθιες το ταμπελάκι του σχεδιαστή.
Δεν γουστάρω να παστώνομαι με 5 κιλά μέικ-απ καθημερινώς, να έχω τα μαλλιά μου στην εντέλεια,(μετάφραση: να τα ισιώνω μέχρι να τα κάψω ) , να βάφομαι σαν την λατέρνα πρωινιάτικα.
Οκ; Κάτι που δεν καταλάβατε;

***

Τέλος δεν γουστάρω να παίζεις μαζί μου γιατί έτσι σου κάπνισε. Εγώ να σου δίνω κομμάτια της ψυχής μου και συ να τα πετάς εδώ και 'κει. Κουράστηκα να πληγώνομαι. Κουράστηκα απ' το άρρωστο παιχνίδι σου. Βρες άλλη κούκλα να παίξεις, οκ αγοράκι μου;

Τέλος.-

Με μεγάλα και σκούρα γράμματα.

Το πιο αληθινό παραμύθι.

Σας το παραθέτω:
"Σε μια μαγική χώρα, ζούσαν δύο αδερφές. Η Θλίψη και η Οργή. Αυτές οι δύο αδερφές, είχαν γυρίσει όλη την χώρα, μα υπήρχε ένα μέρος που φοβόντουσαν να πάνε όσο κι αν τις έλκυε η ιδέα. Υπήρχε μια λίμνη, που τους έκανε όλους να μαλώνουν. Αυτές δεν το πίστευαν και αποφάσισαν να πάνε να δουν μόνοι τους. Έφτασαν στην λίμνη, έβγαλαν τα ρούχα τους και τα άφησαν έξω. Μπήκαν στην λίμνη, και φυσικά μάλωσαν. Τότε η Θλίψη έπνιξε την Οργή μέσα στο νερό και χωρίς καμία τύψη βγήκε έξω, και φόρεσε τα ρούχα της Οργής και γύρισε πίσω εκεί που έμενε. Και εφόσον φορούσε τα ρούχα της Οργής, κανείς δεν κατάλαβε πως ήταν η Θλίψη και όλοι πίστευαν ότι ήταν η Οργή."

Δείχνουμε τόσο οργισμένοι στους γύρω μας, έτσι; Τόσο θυμωμένοι που τσακωθήκαμε, που μας παράτησαν, που σπάσανε τις υποσχέσεις αγάπης που μας δίνανε κάθε φορά... Αλήθεια, είμαστε τελικά οργισμένοι; Όχι. Θλιμμένοι είμαστε, κρύβουμε την τεράστια θλίψη μας, την ντύνουμε με τα ρούχα της οργής. Η θλίψη μέσα μας έχει πνίξει ήδη την οργή μας... υπάρχει μόνο πόνος. H Θλίψη.

Επιτέλους μπορώ να αγγίξω την μάσκα με την οποία κρύβομαι τόσο καιρό. Μπορώ να δω το ψεύτικο πρόσωπό της στον καθρέφτη.

Κατηγορούμε τους άλλους, προσπαθούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στις πλάτες τους, για να νιώσουμε καλύτερα. Προσπαθούμε να φέρουμε στην ζωή την νεκρή Οργή μας, μα είναι πολύ αργά πια για εκείνη.

Έχουμε φορέσει την μάσκα της οργής, για να ξεγελάσουμε τον εαυτό μας.

Η ειρωνεία είναι ότι μισώ τα παιχνίδια με τις μάσκες και τελικά φοράω και 'γω μια. So lame once again.