Ο Ελληνάρας του 21ου αιώνα

Αντιγράφω όσα έγραψα σε φόρουμ. Αν στα αλήθεια δεν είστε ρατσιστές θα καθόσασταν ένα 5λεπτο να διαβάσετε τα όσα γράφω. Γιατί είναι όλα αλήθεια.

Μέσα στην τάξη μου, η πλειοψηφία, μην πω όλοι εκτός από 2-3 που δεν εκδήλωσαν άποψη, είναι τέρμα ρατσιστές. Μέχρι και η καθηγήτρια, αν και προσπαθεί να το κρύψει, με αυτό που θεωρεί αυτή "πλάκα" βγαίνουν και μερικές αλήθειες για το τι πιστεύει. Πόσο εκνευρίζομαι, πόσο θέλω να ξυπνήσω αυτούς που πιστεύουν πως το "Έξω οι μετανάστες από την Ελλάδα", είναι το καλύτερο σύνθημα που ειπώθηκε ποτέ. Και είναι τόσο κρίμα, είμαστε μόλις 15-16 χρονών, πως θα πάμε μπροστά έτσι;

"Μερικές φορές και να μην θέλεις να γίνεσαι ρατσιστής, αναγκάζεσαι. Γνωρίζω ένα περιστατικό στο οποίο δύο μαροκινοί ξυλοκόπησαν άσχημα μία γηραιά γυναίκα και την έστειλαν με πολλαπλά κατάγματα προσώπου στο νοσοκομείο απλά και μόνο για να της κλέψουν το κινητό. Δηλαδή ο σύντροφος αυτής της γυναίκας, δεν θα ήταν στο μέλλον αρνητικά προκατειλημμένος απέναντι στους Μαροκινούς;"
Και για να αλλάξω λιγάκι αυτή την ερώτηση. Αν ήταν Έλληνες δηλαδή θα την γλίτωναν; Έχει μήπως καμία διαφορά; Ό,τι έγινε, έγινε, αν δεν μπορεί να τιμωρηθεί όποιος το προκάλεσε, πρέπει δηλαδή να συμπεριφερθώ και εγώ άσχημα στους Μαροκινούς για να λύσω το πρόβλημα. Γιατί είστε όλοι τόσο ΤΥΦΛΟΙ;

"Συγνώμη ρε Ανθή, και 'γω Ρατσίστρια είμαι. Όχι με τους Γάλλους, Ιταλούς, κτλ, με τους άλλους. Και είμαι και περήφανη."
Εσύ κοπέλα μου που θα πας έτσι όπως σκέφτεσαι; Είσαι περήφανη που δεν εκτιμάς το διαφορετικό; Που τους κλείνεις την πόρτα για μια νέα ζωή στα μούτρα;
"Είναι σκ**οψυχοι οι περισσότεροι", μου λες. Γιατί κάθισες ποτέ να τους μιλήσεις, να τους πιάσεις το χέρι, να τους προσφέρεις ένα πιάτο φαί; Τους ρώτησες ποτέ πως νιώθουν ή μήπως το σκέφτηκες ποτέ; Έρχονται απελπισμένοι, απογοητευμένοι, αφήνουν ό,τι έχουν πίσω τους, σου φαίνεται τόσο γελοία εύκολο; Μήπως τους αρέσει κιόλας να αφήνουν την πατρίδα, νομίζεις; Μπράβο σου. Νιώσε περήφανη για τον υπέροχο χαρακτήρα σου και κοίτα να μην χάσεις ποτέ το ιδιοφυές μυαλό σου.
-Τους δίνουμε ποτέ μια ευκαιρία να ενταχθούν; Η απάντηση είναι όχι.
"Το σύστημα βρωμάει από παντού βρε Ανθούλα", μου απαντάς. Και αυτομάτως αυτό σημαίνει πως εμείς πρέπει να τα παρατήσουμε. Ε ρε μυαλά που κουβαλάμε!

-Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πως θα ήταν η χώρα μας αν ξαφνικά εξαφανιζόταν όλοι οι μετανάστες; Ας το δούμε από την οικονομική άποψη.. Εκείνοι κρατάνε τις μισές δουλειές που ένας Ελληνάρας -τρομάρα μας- δεν καταδέχεται να κάνει. Η οικονομία θα γκρεμιζόταν 3 φορές χειρότερα. Μέχρι και ο τάδε βουλευτής που είχε καλομάθει να έχει την εφημερίδα και τον καφέ του κάθε πρωί, θα παρακαλάει να γυρίσει πίσω η Αλβανίδα βοηθός του.
Και η απάντηση που δέχτηκα από ένα κορίτσι: "Τι θα γινόταν; Θα έπαιρναν οι Έλληνες τις θέσεις που έχουν πιάσει αυτοί και θα ήταν όλα καλύτερα."
Χα, χα, χα. Απαξιώ να ασχοληθώ ξανά μαζί σου κοριτσάκι μου. Εσύ η φοβερή Ελληνίδα, η καλοαναθρεμμένη, θα δεχόσουν ποτέ να καθαρίζεις τουαλέτες; Να ταπεινώνεσαι καθημερινά με έναν εξευτελιστικό μισθό; Όχι βέβαια. Αλλά είσαι Ελληνίδα εσύ και την εξυπνάδα την έχεις στην άκρη των χειλιών σου. ΠΟΣΟ τυφλή και εσύ.

"Να παρακαλάμε να μην βρεθούμε στην θέση τους."-Ελισάβετ
Άλλη έξυπνη: "Καλύτερα να παρακαλάμε να μην μας πάρουν τα σπίτια μας!"
Διαδραματίζεται κάποιος πόλεμος εδώ; Μήπως κηρύξαμε την εθνική μέρα βλακείας και δεν το θυμάμαι; Οι άνθρωποι δεν έχουν να φάνε, δεν έχουν μια κουβέρτα να μην παγώσουν από το κρύο, τα δικά μας σπίτια με τα λούξα θα κοιτάξουν; Στην γωνιά σου και 'συ τυφλό κοριτσάκι. Στην γωνιά σου και στα τζακούζι σου.

"Σύλησαν τάφους! Οι νεκροί τι χρωστάνε;" Και ένα παρατεταμένο μπλιαχ ακούστηκε από την αίθουσα.
Φτάσε εσύ στο σημείο να πεθαίνεις της πείνας και μετά έλα μίλα μου. Όχι πως οι νεκροί θα γυρίσουν και θα μας ζητήσουν τα ρέστα. Όχι πως είχαν άλλη επιλογή, ο αγώνας για την επιβίωση δεν τα κοιτάει αυτά γλυκιά μου. Πίσω στο στρωμένο τραπέζι σου πήγαινε, εκείνο σου αρμόζει.

"Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών. Καλύτερο από το Ελλάς Ελλήνων Αμερικάνων, ε;" και γελάτε.
Σας σιχαίνομαι. Όλους. Σε λάθος εποχή γεννηθήκατε. Είστε μια σπατάλη σάρκας.

Το Κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο

Πάντα ήμουν το κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο. Εξαρχής. Αυτό το κορίτσι πίσω απ' το κόκκινο αινιγματικό Βιβλίο με τις παράξενες λέξεις που κανείς άλλος δεν μπορούσε να αποκρυπτογραφήσει. Εκείνες τις μικροσκοπικές αμαρτίες που χόρευαν μπροστά στα μάτια μου πάνω στις σελίδες του...
Ας είμαι ειλικρινής, λίγοι ενδιαφέρθηκαν αρκετά για μένα ώστε να κάνουν μια προσπάθεια να το διαβάσουν, σε αυτή την άγνωστη γλώσσα - όχι πως τα κατάφεραν, όχι πως προσπάθησαν αρκετά. Κουράστηκαν γρήγορα και άρχισαν να κρατάνε μια απόσταση από αυτό, κι εμένα μαζί, γιατί εγώ κι αυτό πηγαίναμε πάντα πακέτο.


"Sin is whatever obscures the human soul."

Ένιωθα ξεχωριστή που ήξερα μόνο εγώ την γλώσσα της αμαρτίας- ή καλύτερα, την γλώσσα που μιλούσαν οι δικές μου αμαρτίες. Το σαγηνευτικό τραγούδι τους, το έντονο χρώμα τους.
Με τον καιρό, άρχισα να χάνομαι όλο και πιο βαθιά μέσα στο Kόκκινο Bιβλίο μου, αργούσα να επιστρέψω στον πραγματικό κόσμο, μου άρεσε εκεί που ήμουν. Μέσα στις πιο βαθιές μου επιθυμίες, πράγματα που ούτε τολμούσα να προφέρω μήπως και διαλυθούν μόλις ειπωθούν και εξαφανιστούν σαν τον καπνό. Φοβόμουν την καταστροφική δύναμή τους, τόσο μεγάλη που μπορεί η πραγματικότητα να μου τις έκλεβε γιατί θα μπορούσαν να βλάψουν κάποιον. Δεν ήθελα να τις γκρεμίσει.

Και έτσι απλά, με βρήκες και μπήκες πίσω από το Bιβλίο. Δεν ξέρω πως το έκανες, αλλά άρχισες να καταλαβαίνεις την γλώσσα που μου είχε μάθει, χωρίς όμως απαραίτητα να μιλάω. Είπες πως σου αρέσει αυτή η γλώσσα, αυτό το Κόκκινο Βιβλίο, μα πιο πολύ το Κορίτσι που κρυβόταν πίσω του.

Ξαφνιάστηκα. Δεν υπήρχε Κορίτσι στο μυαλό μου, απλά το Bιβλίο. Εσύ επέμενες, κάθε φορά δίπλα μου. Εσύ κοιτούσες εμένα και εγώ το βιβλίο. Ποτέ μου δεν σε έβλεπα, απλά άκουγα τις ίδιες λέξεις "Το κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο, το Κορίτσι πίσω απ' το Βιβλίο..." Αυτό γινόταν για πολύ καιρό. Εγώ συνέχιζα να περιπλανιέμαι μέσα στις υπέροχες αμαρτίες μου.

Μια μέρα έφυγες. Όταν όλοι οι άλλοι έφευγαν, δεν το πρόσεχα καθόλου, μονάχα μήνες αργότερα όταν κάποια θολή εικόνα της ανούσιας παρελθοντικής παρουσίας τους περνούσε μέσα απ' το μυαλό μου κι έπειτα το γνωστό "Πάει κι αυτός/ή..."
Αυτή τη φορά ήταν διαφορετικό, υπήρχε πόνος, υπήρχε απώλεια της γνώριμης φωνής σου στο κεφάλι μου, υπήρχε ένα κενό. Ήθελα να έρθεις πάλι δίπλα μου, με αυτόν τον διακριτικό σου τρόπο...

Εσύ με κοιτούσες και εγώ όχι!
Αυτή ήταν η αληθινή Αμαρτία.
Έκλεισα το Βιβλίο για πρώτη φορά.

***

Εγκαταλείπω το Bιβλίο μου πολύ συχνά τελευταία, δεν φαίνεται τόσο συναρπαστικό πια, όσο υπάρχεις εσύ γύρω μου... Δύσκολο να το αποχωριστώ τελείως ακόμη βέβαια, αλλά...“The knowledge of sin is the beginning of salvation”, right?

Το Κορίτσι και Εσύ, κανένα "βιβλίο" να παρεμβάλλει.

Do stars gaze back?

Ένας φιλόσοφος κάποτε ρώτησε:

"Είμαστε άνθρωποι επειδή κοιτάμε τα αστέρια, ή κοιτάμε τα αστέρια επειδή είμαστε άνθρωποι;"

Ανούσιο πράγματι...

***

"Εμάς, μας κοιτάζουν ποτέ τα αστέρια;"

Well now, that's a really good question. ;)

Mona Lisa

Mona Lisa. With the enigmatic smile. Like her, you can't read my mind...



She paints her fingers with a close precision
He starts to notice empty bottles of gin
And takes a moment to assess the sins she’s paid for

A lone speaker in a conversation
Her words are swimming through his ears again
There’s nothing wrong with just a taste of what you’ve paid for

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

He senses something, call it desperation
Another dollar, another day
And if she had the proper words to say, she would tell him
But she’d have nothing left to sell him

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

Mona Lisa

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

Woah, Mona Lisa
You’re guaranteed to run this town
Woah, Mona Lisa
I’d pay to see you frown

Say what you mean, tell me I’m right
And let the sun rain down on me
Give me a sign, I wanna believe

There’s nothing wrong with just a taste of what you’ve paid for

Somehow we keep marching on...

"Τι είναι η ουτοπία;", με ρώτησε.

"Κάτι που όταν το πλησιάζεις ένα βήμα απομακρύνεται δύο,
όταν το πλησιάζεις δύο, απομακρύνεται τέσσερα..."

"Και τότε, τι νόημα έχει;", απόρησε. Φαινόταν στεναχωρημένος.

Το σκέφτηκα για λίγο.
"Σε κάνει να προχωράς."

2011... μαζί σας :)

E: "40.5 για 5 ώρες. Φρίκη."
A: "Ξέρεις πως δεν μπορώ να καταπιώ ούτε το σάλιο μου." Και πραγματικά, εκείνη τη στιγμή πνίγομαι και ταυτόχρονα αρχίζω να γελάω τόσο που στοίχημα πως η φλεγμονή στον λαιμό μου κοκκίνησε κι άλλο. "Αουτς."
E: "Δεν θα 'ταν τέλειο να 'μασταν μαζί έξω και υγιέστατες;"
A: "Χμ, κοίτα, ναι. Αλλά και πάλι μαζί είμαστε τώρα, οπότε σαν εναλλακτική λύση μια χαρά μου φαίνεται. Τραβάμε πολλά ζόρια για παραμονή πρωτοχρονιάς. Είχες κανονίσει κάτι;"
E: "Ναι, για ρεβεγιόν στο σπίτι της Λ. Αλλά εδώ και 5 μέρες, είμαι έτσι."
A: "Περαστικά μας!"
E: "Πολύ φοβάμαι πως θα με πάρει ο ύπνος πριν της 12. Αν ζήσω μέχρι τότε." Χαμογελάω. Μου θυμίζει τα παλιά, που όλα τα αντιμετωπίζαμε με χιούμορ.
Σου πετάω το τηλεκοντρόλ και φυσικά πέφτει κάτω. Κυριολεκτικά σέρνεσαι για να το φτάσεις.
A: "Βάλε Patty! Στο υπόσχομαι, θα φτιάξη η διάθεσή μας. Η συνταγή της γελοιότητας. Θείος Τίτο και τα λοιπά." κουνάω τα δάχτυλά μου σαν εισαγωγικά.

***

Πράξη ένα: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη δύο: το τηλέφωνο με αίμα. Πράξη τρία: Το τηλέφωνο με αίμα. Τι έπαθε το τηλέφωνο; ΚΟΠΗΚΕ Η ΓΡΑΜΜΗ!

Βγάζεις την γλώσσα για το 'ανέκδοτο' και με κοιτάς με ένα κεφάτο ύφος.

E: "Θέλω και 'γω τέτοιον θείο! με σκούφο! ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΨΙΑ ΣΟΥ ΞΕΡΩ ΓΩ. "

Ξεσπάμε σε χαχανητά.

***

A:"[...] και έχει τα πιο όμορφα μάτια στον κόσμο!", αναστενάζω.

E: "Στο είπα, είδες; Τίποτα, τίποτα, δεν θα σας χωρίζει!" μου χαμογελάς τόσο όμορφα που μου 'ρχεται να κλάψω που προορίζεται για 'μένα αυτό το χαμόγελο, που μ' αγαπάς ακόμη μετά απ' όλον αυτόν τον καιρό.

Συνεχίζεις: "[...]γαλαζοπράσινες ματάρες..." αυτή η παύση με κάνει να καταλάβω πως πονάς. Είναι τόσο εύκολο να καταλάβω τι νιώθεις, λες και το γράφεις στο μέτωπο. Πάντα έτσι ήταν, απ' την αρχή. Ήξερα τι ακριβώς χρειαζόσουν και στο έδινα, ήθελα πάντα να λάμπουν τα μελί σου μάτια.
A: "Δεν βλέπω τον λόγο οποιοσδήποτε να αγνοήσει ένα τέτοιο διαμάντι. Μην το αφήσεις να σε πονάει, δεν θέλω."
E: "Μια χαρά είμαιιι..." Το παλιό μας ανέκδοτο- Πάλι γέλια.

***

A: "Με την κουβέρτα νιώθω σαν ταλαίπωρη μεσήλικη γυναίκα. Και με το τσάι."
Εσύ ψήνεσαι στον πυρετό και δεν μου απαντάς. Πέφτεις πάνω μου και με αγκαλιάζεις σφιχτά.
A: "Σταμάτα, σοβαρά, μην με πιέζεις πολύ, νομίζω ότι θα τα βγάλω! ΕΙ! ΕΙΠΑΜΕ ΟΧΙ ΓΑΡΓΑΛΗΤΑ!" Κυλιόμαστε για λίγο στον καναπέ σε έναν ξέφρενο μαραθώνιο γαργαλητού και μετά...*Κρατς!*
E: "Νομίζω πως αυτό ήταν το θερμόμετρο", λες και χώνεσαι κάτω απ' την κουβέρτα αγγελικά.
A: "Στην μάνα σου το 'πες;" Κουκουλωνόμαστε και οι δύο μέχρι το κεφάλι και χαμογελάμε κάτω απ' τα σκεπάσματα συνωμοτικά.

***
E: "Καλή χρονιαααά![...] Θα το στείλω και στις άλλες! Μου λείπουν τόσο πολύ."
A: "[...]Σ'αγαπάω, μικρή. Από 'δω και πέρα θα 'ναι οι χρονιές μας."
E: "Και 'γω. Το ξέρω." Μετά με κοιτάς, κοιταζόμαστε βαθιά στα μάτια και δεν με πονάει τίποτα πια, γιατί είμαστε και πάλι μαζί, πιο κοντά από ποτέ, τόσο κοντά όσο τότε. Και αγαπάμε η μία την άλλη.
***
'07-2011.
Κι όμως είσαι ακόμα εδώ!
Κι όμως όλες είστε ακόμα εδώ, με τον έναν τρόπο ή τον άλλο.
5 as 1.

Καλή Χρονιά σε όλους, με τα σωστά άτομα δίπλα σας.

"Όταν κάνεις καλό, σου γυρίζει διπλό" and other bullshit!

Έτσι λένε... ναι, αλήθεια;

Όταν χαρίζεις απλόχερα χρόνο, πόσο μάλλον χρόνια απ' την ζωή σου σε κάποιον για να είναι καλά και αυτός τα πετάει στα σκουπίδια, εσύ τι κάνεις μετά απ' αυτό; Καλό; Και που είναι το καλό που "σου γυρίζει διπλό";

Περίμενα πολύ για 'σένα και επίσης πόνεσα πολύ για 'σένα.Ακόμα πονάω και θα περάσει κάμποσος καιρός μέχρι να σταματήσω να πονάω, μα θα περάσει. Ξέρει ο χρόνος να καλύπτει πληγές... Έλεγα θα τελειώσουν όλα αυτά σύντομα, κάνε υπομονή, όλα θα πάνε καλά. Hello! REALITY!

Πως μπορείς να μετά απ' όλα όσα περάσαμε, να με αφήνεις έτσι και να περιμένεις να το πάρω ελαφρά; Πως μπορείς να το κάνεις αυτό μετά από όλα αυτά που με άφησες να πιστεύω;

Σκότωσέ με άλλη μια φορά, θα το αντέξω. Το τίποτα δεν θα το αντέξω μόνο.

Κάτι τελευταίο, για σένα:
Δεν φτάνει να θέλεις ν' αγαπήσεις, πρέπει και να μπορείς.