Για κείνα τα παιδιά, για τούτα τα παιδιά

Ελπίδα είναι

το μοναχικό παιδί στις διαδηλώσεις

Ελπίδα είναι,

ένα δάκρυ στις γιορτές

Ελπίδα είναι 

το μαύρο μπλουζάκι σου-

εκείνο το παλιό-

και ο μικρός του θρήνος

Ελπίδα είναι

να θυμάσαι.

Όχι στ' άσπρα πουκάμισα

και στους φτιαχτούς γιακάδες!

έλα

Φώτα, καπνός, μουσική

να η μυστική συνταγή!

(για να δω το πρόσωπό σου)

Σάββατο βράδυ 

-------------------Κυριακή πρωί

--------------------------------------------------------------(για να δω το πρόσωπό σου)

------ΕΛΑ.

Μέσα στο σκοτάδι είμαστε όλοι ΜΑΥΡΟΙ.

Έτσι είναι η καρδιά μας:




Έτσι είναι οι άνθρωποι στο φως:






Έτσι είναι οι άνθρωποι στο σκοτάδι:




Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
Σε κάνει μαύρο
μαύρο σαν την νυχτα,
μαύρο σαν τον σκοτεινό ουρανό-
ΜΑΥΡΟ.
Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
σε κάνει αυτό που ολότελα μισείς:
ΜΑΥΡΟ!
Το σκοτάδι είναι πιο σοφό από εσένα
δεν έχει μάτια ή αυτιά
"Το Μαύρο" έχει καρδιά
ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΤΙ! αγαπητέ μου φίλε!

Κλείσε τα μάτια σου...
Πιάσε τους γύρω σου
Ανασαίνουν
οι καρδιές τους χτυπούν
Και είναι όλοι μ α ύ ρ ο ι...

It would destroy us

This stuff is AMAZING. JACE AND CLARY OVERDOSEEEE

Ξύλινες λέξεις, μέσα σε σε ξύλινες εκθέσεις από ξύλινες ιδέες, ξύλινων ανθρώπων

Θέλω να εκφραστώ. Να νιώσω αυτό που γράφω, να πιέσω το γραπτό μου και να μου απαντήσει:

"Ναι, είμαι δικό σου.
Ναι αυτά τα τσαπατσούλικα γράμματα, είναι κι αυτά ολόδικά σου, σου ανήκουν, δείχνουν σαν εσένα
Ναι, αυτές οι ιδέες, είναι αποκλειστικά δικές σου.
Τις πιστεύεις, τις μυρίζεις, τις νιώθεις εκεί μέσα.
Ναι, είμαι δικό σου δημιούργημα.
Έχω τα δικά σου λάθη.
Τις δικές σου αξίες.
Είμαι εσύ.
Είμαι οι σκέψεις σου.
Είμαι ΕΣΥ."

Ξύλινα, όλα γίνονται ξύλινα.
Ξύλινα μαθαίνεις τι να γράψεις, ξύλινα να το εκφράσεις στο γραπτό.
Ξύλινο γίνεται το μυαλό σου, ξύλινοι μπαίνουν οι βαθμοί.
Το ξύλινο γραπτό σου δεν είναι αρκετά ξύλινο;
Ξύλινοι άνθρωποι σου φτιάχνουν ένα ακόμη πιο ξύλινο μέλλον.

Που να βρεις στις μέρες μας έναν λιγότερο ξύλινο άνθρωπο, έναν "ανοιχτόμυαλο διορθωτή"! Ξύλινες εποχές!

"Κλείστε τα μάτια σας. Μαζοποιηθείτε. Αυτό επιβάλει μια ξύλινη Παιδεία για να μην γίνουν ξύλινα τα όνειρά σας.
Απαγορεύονται οι πρωτοβουλίες, οι απόψεις!
Όλοι να 'μαστε το ίδιο ξύλινοι, μέσα από ξύλινες διαδικασίες.
Βραβεία για τον πιο ξύλινο! Βαθμός! Μπράβο!"

Ξύλινες καρδιές μας φτιάχνουν.
(Ξύλινα τα φέρετρα, για ξύλινους ανθρώπους)
Όχι
οχι
όχι

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!

"But mother, I don't want to grow up!"

Neither do I!

Καταλαβαίνω κ γω πως τα χρόνια περνάνε και αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Κανείς μας δεν μπορεί- μεγαλώνουμε.
Μερικοί μεγαλώνουν και άλλοι "μεγαλώνουν". ;)

Μπορείς να είσαι όσο χρονών χωράει ο νους σου, χωρίς να έχεις μεγαλώσει. Μπορείς να είσαι απλά "μεγάλος".
Μεγάλος από έξω και "μεγάλος" από μέσα.
"Μεγάλος" από μέσα και παιδί από ακόμη πιο μέσα και αυτό σε κάνει πιο μεγάλο απ' όλους.

Γέλα δυνατά, τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς, δες παλαβά όνειρα- πάντα θα υπάρχει χρόνος για αυτά. Μην ξεχνάς να επισκέπτεσαι συχνά την Χώρα του Ποτέ και αν σε κοροϊδέψουν για αυτό, γέλα ακόμη πιο δυνατά και πέτα πέτα ψηλά!
All you need is faith and trust....
and a little bit of pixie dust!


Αυτοί είναι οι χαμένοι, αυτοί είναι μεγάλοι.

Kαι το βασικότερο... μην πεις ποτέ πως δεν πιστεύεις στις... ουπς, δεν μπορώ να το πω! Θα πεθάνει μια νεράιδα!


I do believe in fairies, I do, I DO!

ΕΓΩ δεν θα γίνω σαν και σας.

Γιατί να γίνω σαν και σας άλλωστε; Είμαι εσύ, μητέρα,πατέρα ή Χ ενήλικα; Είμαι ΕΓΩ. Είμαι η Ανθή, μια ξεχωριστή προσωπικότητα, διαφορετική από εσάς. Δεν είμαι ΕΣΕΙΣ. Δεν είστε ΕΓΩ. ΕΓΩ είμαι ΕΓΩ.
ΕΓΩ δεν θα κυλήσω στα τσιγάρα γιατί απλά μου λετε πως θα έρθει η ώρα που θα κυλήσω και γω. Αυτά τα 'εγώ' δεν είναι ΕΓΩ. Αν δεν γουστάρω να κυλήσω, απλά δεν θα το κάνω.
ΕΓΩ δεν θα μείνω άνεργη, αγαπητέ μου Κύριε Χ. ΕΓΩ θα παλέψω, ΕΓΩ δεν θα τα παρατήσω όπως ΕΣΥ και το μικρό εγώ σου. Θα γυαλίσω παράθυρα, θα μου πιαστεί η μέση, αλλά ΕΓΩ θα τα καταφέρω.
ΕΣΥ, ξαδέρφη που μου λεγες πως εγώ θα κρύβομαι, θα μπλέκω με πολλούς γκόμενους, θα φοράω διχτυωτά καλσόν, δεν έγινα εσύ. Δεν έγινα αυτό το μικροσκοπικό, λιλιπούτειο εσύ σου. ΕΓΩ ερωτεύτηκα, πόνεσα, έκλαψα, πειραματίστηκα, αλλά παρέμεινα ΕΓΩ.
Σταμάτα να μου λες πως με περιμένει δύσκολο αύριο. Το αύριο είναι δικό μου, ΕΓΩ το φτιάχνω, ΕΓΩ φτιάχνω την ζωή μου. Γουστάρω να 'ναι δύσκολη, γιατί μου μαθαίνει να ΞΥΠΝΑΩ, να ΖΩ και να ΦΕΥΓΩ πάντα τις κατάλληλες στιγμές.
ΕΓΩ χρειάζομαι ένας μεγάλο ΕΜΕΙΣ, για να αλλάξω τον κόσμο.
ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε ΑΥΤΟΙ. Δεν είμαστε οι γονείς μας. Δεν είμαστε οι πρόγονοι μας. Είμαστε ΕΜΕΙΣ.
Μπορείς να μας χτυπήσεις από εκατό διαφορετικές πλευρές, μπορείς να νομίσεις πως κατάφερες να μας ξεριζώσεις κάθε ελπίδα, αλλά ΕΜΕΙΣ δεν είμαστε ΕΣΕΙΣ.
Ξέρεις κάτι; Δεν μας νοιάζουν τα λεφτά. Θα προτιμούσαμε να μην υπήρχαν. Θα προτιμούσαμε εκείνο το φτωχό παιδί να ζητάει ένα ψωμί και να του δίνουν 10 και το χαμόγελο του να 'ναι η ανταμοιβή. Θα προτιμούσαμε νοσοκομεία να χτίζονται και ας έκλειναν όλες οι εκκλησίες. ΕΜΕΙΣ ξέρουμε πως αν πιστεύεις στον Θεό, αυτός το ξέρει, ακόμα και αν του το λες 200 χιλιόμετρα μακριά από μια εκκλησία. Επίσης ξέρουμε πως δεν 'θα καούμε στην κόλαση' αν δεν πιστεύουμε σε αυτόν, αν δεν είμαστε σίγουροι πως υπάρχει. Ξέρουμε πως ΑΥΤΟΙ άλλαξαν τις αγκαλιές του και τις κάνανε τιμωρίες. ΑΥΤΟΣ δίνει αγκαλιές. ΑΥΤΟΣ (δεν) υπάρχει -ΕΣΥ διαλέγεις- μα αυτό που μας νοιάζει ΕΜΑΣ είναι αν χτυπούν οι καρδιές μας, αν αγαπούν.
Γιατί ΕΜΕΙΣ να γίνουμε το χαζό εσείς σας;
ΕΜΕΙΣ είμαστε αυτό το σπουδαίο ΕΣΕΙΣ που αφήσατε στην άκρη πριν από πολλά-πολλά χρόνια.

ΕΓΩ είμαστε ΕΜΕΙΣ. ΕΣΥ είσαι ΕΜΕΙΣ.
ΕΜΕΙΣ είμαστε ΜΑΖΙ.
εσύ;