...ανίδεοι και ρατσιστές,
πόσο επιπόλαια βγάζετε συμπεράσματα για το διαφορετικό, για αυτό που φοβάστε ν' αγγίξετε!
πόσο άσχημα σας ανέθρεψαν οι γονείς σας!
Ανόητοι, στενόμυαλοι συμμαθητές μου, πώς θα γίνετε άνθρωποι ή μάλλον, ανθρώπινα άνθρωποι; Πως μπορείτε και μιλάτε τόσο άσχημα για άτομα που δεν γνωρίζετε κι ούτε έχετε πρόθεση να το κάνετε; Ντρέπομαι. Ντρέπομαι που ζω ανάμεσά σας 7 ώρες την ημέρα. Ανάμεσα σας και ανάμεσα σε άλλα τόσο εκατομμύρια μικρά, λιλιπούτεια άτομα στην Ελλάδα. Μικρά όπως το πεδίο αντίληψής τους. Μικροσκοπικά, ξύλινα ανθρωπάκια... Ζείτε μέσα στην άγνοια που καλλιέργησε για σας η κοινωνία, η μαμά, ο μπαμπάς, εκείνος ο απαράδεκτος καθηγητής που είχατε κάποτε. Είστε περίπου σαν... φυτά θερμοκηπίου. Φοβάστε να απλώσετε τα κλαδιά σας πέρα από τον προστατευμένο κ ζεστό σας χώρο. Μιλάτε εκ του ασφαλούς: δεν αναλογιστήκατε ΠΟΤΕ πως θα νιώθατε αν ήσασταν εσείς εκείνος ο Πακιστανός (κωλοπακιστανός, για ν' ακριβολογούμε). Ναι, έχετε δίκιο, ανόητοι συμμαθητές μου, έχετε δίκιο - ήρθαν στην Ελλάδα για να την κατακτήσουν, για να μας πάρουν τις δουλειές, για να μας πάρουν τα σπίτια, για να...(!) Όχι απλώς για να βγάλουν το ψωμί τους, λέω 'γω τώρα... Όχι απλώς για να ταϊσουν τα παιδιά τους... (ΝΑΙ, ΕΛΛΗΝΑ, ΚΑΝΟΥΝ Κ ΑΥΤΟΙ ΠΑΙΔΙΑ, ΟΜΟΡΦΑ ΜΩΡΑΚΙΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ζ Ω Α!) Ανόητε συμμαθητή, μου λες πως μισείς τους Αλβανούς και καθώς σε ρωτάω "πες μου έναν λόγο", μου απαντάς "Είναι κωλοφάρα". Ποιός είσαι εσύ ρε φίλε, ο Κριτής; Ένας νεοναζί στο ξεκίνημά του; Γιατί πιστεύεις πώς όλοι οι Αλβανοί είναι κλέφτες; Γαμώτο, γιατί Τηλεόραση, δεν προβάλλεις ποτέ τις ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ληστείες που γίνονται καθημερινά από Έλληνες; Ανόητο, άχρηστο, χαζο-κούτι! Κι εσύ, ανόητε συμμαθητή, γιατί απλά δεν δίνεις μια ευκαιρία σε εκείνο το σκουρόχρωμο άτομο που βλέπεις να πεινάει κ συ το φτύνεις;
Ωωω κ τώρα η σειρά σου, λατρευτό κ αξιαγάπητο ελληνικό κράτος!
Ντρέπομαι που είμαι μέλος σου. Επιχείρηση "σκούπα" για τους λαθρομετανάστες; Μμμ, σαν να μου μυρίζει κάτι από Χίτλερ μαζί με εκλογές γύρω στον Μάιο. Γελοίε Χρυσοχοϊδη. Γελοίε! Εσύ, ήρωα, ευτυχώς που θα μας προστατεύσεις από τον κακόμοιρο τον έγχρωμο που δεν έχει ούτε κουβέρτα για τις βραδιές στου στα παγκάκια της Αθήνας. Αφού όλα τ' άλλα τα λύσαμε, ας λύσουμε κ αυτό το "πρόβλημα", με σωστό τρόπο βεβαίως-βεβαίως!Όχι να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν και να 'χουν μια καθως πρέπει ζωή, αλλά να τους γκετοποιήσουμε, σε δήθεν "ξενώνες" που θα καλύπτουν τις ανάγκες τους. Ας τους στείλουμε πίσω στην χώρα τους κιόλας. Δεν θυμόμαστε νομίζεις, Κράτος, της θαλασσοπνίχτρες που επέβαιναν παλιά Έλληνες για Αμερική.(ΕΛΛΗΝΑ, ΞΕΧΝΑΣ! ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ ΗΣΟΥΝ ΚΑΠΟΤΕ!) Φαντάζομαι την άνεση του αεροπορικού τους ταξιδιού πίσω στην χώρα τους. Φαντάζομαι πόσο όμορφα θα νιώθουν, που γυρίζουν σε παιδιά κ συγγενείς άφραγκοι, ένα ψυχοσωματικό ράκος- αποτυχίες, παρίες.
Μαλάκα Χρυσοχοϊδη, παραιτήσου σε παρακαλώ, η βρώμα του σάπιου κεφαλιού σου έφτασε ως τα Τρίκαλα.
"Έχω ένα όνειρο, ότι τα τέσσερα μικρά παιδιά μου θα ζήσουν μια μέρα σ’ ένα έθνος όπου δεν θα κρίνονται από το χρώμα του δέρματός τους, αλλά από το χαρακτήρα τους."
Κι έτσι κρύβω καλά, στο μπουφάν το τσεκούρι μου και νερό της φωτιάς, έχω μες τοπαγούριμου όλα γύρω στεγνά, σιωπηλά και απρόσωπα δεν αντέχω άλλο πια, τα χλωμά σας τα πρόσωπα...
Mόνη παρηγοριά, η μικρή ινδιάνα μου
και όταν πέφτει το φως, ένα μπλουζ στην κιθάρα μου!
Κυριακή βράδυ και δεν στεναχωριέμαι που αύριο θα πάω για μάθημα. Έχω μια γλυκιά διάθεση, κάπως παράξενη, μα όμορφη. Χαίρομαι που αύριο
-θα γελάσω με τα αστεία του Γ.
-θα γκρινιάξω με τα παρανοϊκά σενάρια της Ε.
-θα αγκαλιάσω την Α. που θα της λείπει κάποιος που έφυγε
-θα πάω αδιάβαστη(ξανά) στα Αρχαία! Επιτέλους, κάτι γίνεται παράδοση. :Ρ
-θα γίνει ο κακός χαμός στα Αγγλικά με την κύρια Κ. "Good morning, children!" <3
-θα εκνευριστώ με την Φ. και την τελειότητά της(χα, άλλη μια παράδοση φαίνεται να καθιερώνεται).
-θα λύσω βιαστικά ασκήσει ΧΚ, γιατί δεν τις πρόλαβα όλες στο Σαβ/κο.
-θα πλακωθώ με τον Ζ. και θα τον ζαλίσω να έρθει στην εκδρομή Αθήνα.
-θα πω για άλλη μια φορά "Καλλλλημέρα παιδιά. Θα μιλλλλήσουμε για...." (δεν συνεχίζω, γιατί αν διαβαστεί αυτό το μπλογκ ποτέ από καθηγητή μου, είμαι νεκρή.- :Ρ )
-θα ακούσω το τρομερα σατανικό-αστείο γέλιο του Γ.
-θα κάνω χλαπ-χλαπ το κεφάλι της Β.
-θα τραγουδήσω ρεμπέτικα με τον ΓΝ. Κανείς άλλος δεν θα μπορεί να τραγουδήσει μαζί μας.
-θα φωνάξω την Ρ. "ΕΠ, ΜΑΝΑΡΙ;"
-θα γελάσω με τα "Κουμπάρε!" που εκτοξεύονται προς κάθε κατεύθυνση στο τμήμα μας.
-θα πάω Έκθεση και θα δώσω το χαντράκι με το αρχικό "Α" σε έναν φίλο.
-θα στέλνω φιλάκια στην Θ.
-θα μιλάω κ θα μιλάω κ θα μιλάω με άλλον ένα φίλο.
-θα "πλακώνομαι" με τον φιλόλογό μου για τον καπιταλισμό :Ρ
-θα λέω υποτιθέμενα αστεία: "Κόπρος. Επιτρέπεται να βάλω οποιοδήποτε συνώνυμο θέλω; :Ρ"
-θα γελάει μόνο ο ένας με τα "αστεία" μου
-θα λέει πως τον ενοχλώ. Μετά θα μου μιλάει. Μετά θα τον ενοχλώ (.....)
-θα στέλνω γλυκές καληνύχτες
-θα στριφογυρνάω -θα σε ονειρεύομαι.
Έχεις ιδέα πόσο λυπηρό είναι να σου λείπει κάποιος και να γυρνάς στην πόλη την νύχτα σαν χαμένος, να ψάχνεις να τον βρεις παντού; Προχωράω πιο μπροστά απ' όλους με το αρκουδάκι στο χέρι. Ξέρεις, πάω κάπως σαν μεθυσμένη κι ας μην έχω πιει τίποτα. ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ; Να σε δω, για λίγο, να σ' αγκαλιάσω... Σε παρακαλώ.Μόνο αυτό. Θέλω να κλάψω, αλλά δεν μπορώ να μου το επιτρέψω αυτό. Είμαι δυνατή. Δεν σημαίνουν τίποτα τα μάτια σου για μένα, ούτε τα μαλλιά σου που πέφτουν στο πρόσωπό σου. Φωνάζω κ γελάω δυνατά μαζί με τον Χ για να δείξω πόσο χαρούμενη είμαι, πόσο ελεύθερη είμαι απο σένα, πόσο δεν σε σκέφτομαι. ΨΕΜΑΤΑ. Μάλλον μοιάζω με τον Τζακ Σπάρροου, λιγάκι, στο περπάτημα. Περνάω απέναντι, στη γέφυρα και βλέπω 2 φίλους και βλέπω ΕΣΕΝΑ ΕΣΕΝΑ ΕΣΕΝΑ να φεύγεις από δίπλα τους. ---Ε Σ Υ--- Υποσχέθηκα να κάνω τόσα πράγματα όταν παρακαλούσα να σε δω, έστω μια στιγμή. Τα υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Μα φεύγω, περνάω απέναντι από τη γέφυρα με τα παιδιά και φεύγω. Και το μόνο που μου μένει από σένα είναι τα μακριά μαλλιά σου να ανεμίζουν καθώς έπαιρνες την στροφή, το βιαστικό "ευχαριστώ" σου και το μακρύ σου παλτό. Νομίζω σε άκουσα να γελάς. Δεν με είδες.
Νομίζω σε άκουσα να γελάς.
Περαστικά λοιπόν... για τις υποσχέσεις που ανταλλάξαμε και χάθηκαν.
Περαστικά λοιπόν... για τα σ'αγαπώ που δεν είπαμε.
Περαστικά λοιπόν... για τον καπνό τις νύχτες του Σαββάτου.
Περαστικά τα βλέμματά σου, περαστικές οι κουβέντες, περαστικά τ' αγγίγματα.
Περαστικός ο χρόνος που δεν έφτασε... τα μαύρα σου μάτια, τα διαπεραστικά, είναι πια περαστικά.
Περαστικά τα τρεμάμενα χέρια μου, τα ηλεκτροφόρα χέρια σου, οι μισές κουβέντες, οι σχεδόν αγκαλιές.
