Rêves bleus

Κάποτε ήθελα να μιλήσω γι αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί μες στην ομίχλη, αλλά μου είναι απαγορευμένο να πω το τέλος μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ...

All the while you lit your streets for me,
I cursed the pavement that I walked
All the while you loaned your nights to me,
I was unable to forget.
So I didn’t kiss you like I should
Didn’t grace you like I meant.
Never once did I lay my eyes on you
And all along you saw me cry.

I’m Paris blue, I miss you
I’m not good enough for you Paris blue
I’m no good, I’m no good, I’m no good,
Paris blue.

All the while you shared your heart with me,
I was unfaithful in your bed.
My thoughts drift towards Malibu
Wishing he was by my side
So I blamed you for the rain,
Blamed you for my loss
Maybe once but never twice for you
Oh momon I did you wrong  

Είμαστε καταδικασμένοι να ελπίζουμε. Κάποιοι θα έλεγαν ευλογημένοι.

Δεν αισθάνομαι ευλογημένη. 

Τυλίγω γύρω μου εικόνες μιας πόλης γεμάτης φαντάσματα.

Περπατάω και ξέρω πως αυτό που με ακολουθεί δεν είναι μονάχα μια σκιά-

Είναι όλα τα what-ifs των μοναχικών ανθρώπων

Φώτα και σκόνη και άνθρωποι στριφογυρίζουν σαν τρελό καρουζέλ

και γω καταδικασμένη στην ζάλη

Σε κάθε πρώτο φιλί υπάρχει μια μυστική τελετουργία.

Παίρνεις ένα κρυστάλλινο γαλάζιο ποτήρι και πίνεις.

Το τελευταίο φιλί είναι η θανάσιμη γουλιά

και ερωτεύεσαι μέχρι να σε πνίξει το αίμα 

να φτάσει η καρδιά στο στόμα.

Και μετά ξέρεις τι γίνεται.

Την ξερνάς στο πλακόστρωτο

Όταν πια δεν την μαζεύει κανείς, την παρασέρνει μια αναπάντεχη βροχή...

drown with me...

Smother = Verb. kill (someone) by covering their nose and mouth so that they suffocate.


Oh love,
I'm sorry if I smothered you
I'm sorry if I smothered you.
I sometimes wish I'd stayed inside my mother
Never to come out.

Ίσως, όταν το ένα στόμα αγγίζει το άλλο,
το ένα από τα δύο ρουφάει πιο λαίμαργα οξυγόνο

Ίσως πάλι, μερικοί άνθρωποι γίνονται τοξικοί για τους άλλους άθελά τους

Και οι δυο κάπου στην πορεία θα πνιγούν με βεβαιότητα.
Ο ένας στον έρωτα, ο άλλος απ' τον έρωτα.

Ίσως μερικά χέρια να ταιριάζουν καλύτερα όταν κλειδώνουν με άλλα χέρια

Burned out flames should never re-ignite
But I thought you might...
take me, take me, home
Home.

Μπορεί μερικά αγγίγματα να μοιάζουν με χάδια αλλά να γίνονται από οίκτο
Σαν παρηγοριά σε πληγωμένα κουτάβια.

Είναι κι αυτή η μόνιμη αίσθηση ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, γιατί τα πνευμόνια σου κοντεύουν να σκάσουν σπρώχνοντας και τραβώντας οξυγόνο μέσα και έξω απ' το σώμα σου μονάχα τους.

Με μια καρδιά από καιρό χαμένη.

Oh nights so loveless, love
I hope it made you feel good
Knowing how much I adored you

Είναι παράξενο πως ξεκινάς προσπαθώντας να φτιάξεις κάποιον
και τελικά να καταλήγεις ο ίδιος σπασμένος.

It's funny you're the broken one
but I'm the only one who needed saving

Υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα στο να μην έχεις καρδιά. Να την έχεις παραχωρήσει
Θα μου πείτε φυσικά ότι όσοι δεν έχουν καρδιά είναι νεκροί.
Δεν είπα ποτέ το αντίθετο.

Την έδωσα πρόθυμα μερικά χρόνια πριν.
Για εκείνον που την χρειαζόταν περισσότερο από εμένα

Give me touch
cause I've been missing it
I'm dreaming of strangers
Kissing me in the night
Just so I, just so I
can feel something...

Είναι σαν να μπορείς να νιώσεις κάθε ανθρώπινο συναίσθημα αλλά τίποτα δεν μπορεί να σε αγγίξει. Παρακολουθείς, καταλαβαίνεις και δε μιλάς. Απλά γράφεις κάπου, σαν κάποιος άλλος. Σαν να το έζησες. Για να νιώσεις ότι το έζησες. Να προσποιηθείς ότι κάτι ένιωσες.

And if you're still breathing
you're the lucky ones
cause most of us are heaving 
through corrupted lungs

Παγιδευμένα μέσα στα πνευμόνια μου πουλιά. Πολύχρωμα.
Με τα ράμφη τους ραγίζουν ένα ένα τα κόκαλα από μέσα.
Βγαίνει που και που κάποιο φτερό το βράδυ όταν κοιμάμαι.
Όταν σπάσουν το στέρνο μου θα 'ναι αργά--  θα τους έχει τελειώσει η ανάσα.

Setting fire to our insides for fun
Collecting names of the lovers that went wrong.

Σε εκείνο το τσαλακωμένο μπλοκάκι. Απλά γράφω το επόμενο όνομα όσες φορές χρειάζεται να σβήσει από το δέρμα μου.

And we were in flames
I needed, I needed you
to run through my veins
like disease, disease.
And now we are strange, 
Strangers.

- - -



If you leave,
When I go...
You'll find me,
in the shallows. 

Όταν όμως γεννηθούν νέα πουλιά...  και μάθουν να πετάνε, μετά τον φοβερό χειμώνα
 Και ανοίξουν τα νέα τους κατάλευκα φτερά...

When the time comes,
on the last day...
when they start to come down,
will you just,
will you run away?
will you run away?

Let it all rain down,
from the blood stained clouds.

Και τότε, όλες οι μέρες και τα τραγούδια θα ναι δικά μας.

Την άνοιξη λοιπόν, που γυρνάνε τα πουλιά...

που χτίζουν φωλιές...

που ελπίζουν ξανά οι άνθρωποι

Θα περιμένω...

Come out, come out, to the sea,

 my love

and just,

drown with me

drown with me

....

Ό,τι και να γίνει;

ερωτευτείτε. ό,τι και να γίνει.

2:50 πμ
love is the only solution
it can start a revolution...
Όταν φτάνει η μέρα που μοιάζουν όλα μάταια κι ο κόσμος σκληρός...
Όταν πολεμικές επιχειρήσεις στερούν τη ζωή και το μέλλον ενός ολόκληρου έθνους...
Όταν τα λεφτά είναι λίγα και η βιοπάλη αμείλικτη...

Οι άνθρωποι ερωτεύονται.
Ακούνε όμορφες μουσικές.
Περνάνε τα βράδια μιλώντας, ξεδιπλώνοντας φύλλα της καρδιάς τους.
Ξενυχτάνε πάνε από ένα κινητό, περιμένοντας ένα μήνυμα.
Μεθούν από φιλιά, ψιθυρίζουν γλυκιές λέξεις σε κορμιά που ανατριχιάζουν.
Χάνονται σε δρόμους που καίνε.

Είναι μια μεγάλη νίκη της ανθρωπότητας ο έρωτας.
Όπως έχει πει και η τεράστια Άννα Φρανκ,
  ''κόντρα σε όλα όσα συμβαίνουν κ έχουν συμβεί, 
εξακολουθώ να πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν καλή καρδιά.''

Κόντρα σε κάθε πικρή μου σκέψη. Κόντρα στη μοναξιά. Κόντρα στην απογοήτευση.
Εκεί που πάω να γλιστρήσω στον κυνισμό. Εκεί που χάνω την πίστη. Εκεί που μου στερεύει η αγάπη...

Έρχονται έρωτες που με εμπνέουν.

Δυο αγόρια. Πότε άντρες- πότε αγόρια, αγοράκια.
 (ευχαριστώ πανέμορφε γκέι αναρχοκουίρ ακτιβιστή < inside joke)
Ερωτεύονται. Μοιράζονται στιγμές, σκέψεις. Γλυκά, σαν το χάδι εραστή. Τρυφερά. Αχόρταγα.
Θα θελα να χω εδώ μπροστά μου εκείνον που άκουγε τις κουβέντες που ανταλλάσσουν και θα λέγε πως η αγάπη αυτή είναι λάθος. Η αγάπη δεν είναι ποτέ λάθος... όταν κρύβει τέτοια δύναμη, τέτοια επιμονή. Δυο αγόρια, ερωτεύονται. Και μου κουνούν το δάχτυλο- ξ ύ π ν α. Α γ ά π η σ ε.

Να ξέρατε πόσο είχα ανάγκη αυτή την παρότρυνση.
Άθελά σας, σαν να πήρατε τον μοχλό της καρδιάς και την κάνατε να γυρίσει πάλι. Μεγάλοι χτύποι, πνιγμένοι στο αίμα. Ένα φως μες στη μαυρίλα. Ένα χέρι απλωμένο στον βυθό.

Ξεθόλωσα.
Να σε ερωτευτώ θέλω. Το έχω ανάγκη. Το χρωστάω στον εαυτό μου.
Να αφεθώ. Μαλλιά και χέρια λυτά. Αλυσίδες σπασμένες. Άσπρο φτερό.
εκδίκηση, χολή, αδιαφορία, κενός

Έρωτας. 

Η λύση που δεν μας πρότεινε κανείς.

Η απάντηση που έρχεται όταν έχουμε από καιρό ξεχάσει την ερώτηση.

Καπνός που μυρίζει κανέλα ένα εφηβικό δωμάτιο.

Κλείνω το παράθυρο- 

παγιδεύω τον έρωτα και μεθώ.

The unpopular opinion: Το καλοκαιράκι

φοβερή φωτογραφία, δε διαφωνώ, αλλά...

Ποτέ δε μου άρεσε το καλοκαίρι.
Είναι η εποχή που όλα χαλαρώνουν. Ο χειμώνας αντιθέτως, συσφίγγει τις σχέσεις των ανθρώπων. Μόλις βγάλεις τον χειμώνα μετράς τις αλήθειες που σου έμειναν, τους ανθρώπους που το αποφάσισαν κι έμειναν. Δεν χωράνε οι κάλπες το χειμώνα. Τον χειμώνα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουμε. Το καλοκαίρι απλά δοκιμάζουμε-πηδάμε σαν άλλες μέλισσες από άνθος σε άνθος. Literally.
 Το καλοκαίρι είναι για τους όμορφους, ξέγνοιαστους και ακομπλεξάριστους ανθρώπους που χωρίς ενδοιασμούς αποχωρίζονται ένα-ένα τα ρούχα τους και εκθέτουν το απαλό τους δέρμα στην χάρη του ζεστού, καλοκαιρινού ήλιου. Για τους υπόλοιπους, κάτι ανθρώπους σαν και μας το καλοκαίρι είναι υπερβολικά ζωηρό και φασαριόζικο. Θυμίζει ορδές από τουρίστες, Έλληνες και αλλοδαπούς, να κατεβαίνουν με τις σαγιονάρες τους στις παραλίες, να αραδιάζουν πετσέτες, ψάθες και κάθε λογής πλαστικό ή/και φουσκωτό αξεσουάρ και να βουτούν τα ξαναμμένα κορμιά τους στο αλμυρό νερό. Μας θυμίζει επίσης πολύ το φαινόμενο "ρακέτες"- δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Μια λέξη θα πω σχετικά και θα καταλάβετε όλοι περί τίνος πρόκειται: "Συγγνώμη"!
 Το καλοκαιράκι είναι για εκείνους που είτε τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, είτε αποφασίζουν να αφήσουν ό,τι αμφιβολία έχουν γι αυτόν, για τον ερχόμενο χειμώνα. Η εποχή αυτή προσφέρεται εξίσου για ταξίδια, άρα προϋποθέτει γερά νεύρα και πορτοφόλια. Με την εικόνα μου δεν έχω εξοικειωθεί, λεφτά δεν έχω, οπότε προτιμώ άλλες, όχι τόσο πολυδάπανες εποχές, πιο συγκροτημένες με ρούχα που δείχνουν λιγότερο δέρμα.
Η ιδέα αχαλίνωτων, εκτός ορίων, χύμα, θερινών διακοπών δεν με ελκύει μέχρι σήμερα. Δεν έχω μάθει πως είναι. Το καλοκαίρι με  πνίγει η μοναξιά, η ματαιότητα και φυσικά η μιζέρια ενός ατόμου με μικρό κομπόδεμα που γύρω του όλοι ταξιδεύουν σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και ενίοτε του εξωτερικού.
 Το επιχείρημα του περισσότερου ελεύθερου χρόνου, είναι αληθές. Ωστόσο, δεν χρειάζομαι τις διακοπές σαν δικαιολογία για να ασχοληθώ με τις δραστηριότητες που με γεμίζουν. Αρνούμαι όμως να αυτοεπιβάλω στον εαυτό μου τον ψυχαναγκασμό της παραλίας. Δεν χρειάζεται να λιάζομαι σε μια παραλία για να περνάω καλά, αλλά δεν μπορώ να διαθέσω τα αντίστοιχα χρήματα για να περάσω εξίσου καλά σε μια πόλη.
Ποτέ δε μου άρεσε το καλοκαίρι, αλλά δε το μισούσα κιόλας.
Πλέον νιώθω μια κάποια αποστροφή προς αυτή την εποχή και έχω επιλέξει έναν ιδιόρρυθμο ρόλο για τον εαυτό μου: όπως στον πασίγνωστο μύθο του Αισώπου, έτσι και στην καλοκαιρινή μου ρουτίνα έχω αποφασίσει να είμαι ο μέρμηγκας που απρόσκοπτα εργάζεται και μαζεύει δυνάμεις για να επιβιώσει τον χειμώνα, ενώ ο απερίσκεπτος τζίτζικας γλεντάει και τραγουδάει.

Μπορεί κανείς βέβαια απλά να υποθέσει πως έχω θέματα ψυχολογικής φύσεως.
Either way, τα λέμε μόλις ξεκινήσω να μετράω αντίστροφα για το φθινόπωρο. ή όταν αποφασίσω πως το καλοκαίρι δεν είναι η πιο υπερεκτιμημένη εποχή του χρόνου και κλέβει δόξα από τις υπόλοιπες.
Μαντέψτε πιο από τα δύο είναι πιο πιθανό.

Μεθυσμένη από ομορφιά

Δεν είμαι έξυπνη. Δεν περιμένω κανέναν να μου πει πως είμαι έξυπνη, ενώ δεν νιώθω έξυπνη. Δεν περιμένω από κανέναν να μου κάνει τέτοια φιλοφρόνηση, όταν ακόμη και η ίδια δεν μπορώ να την βασίσω σε κάτι.
 Είμαι ένα απλό κορίτσι με απλό μυαλό. Μου αρέσει να βλέπω ταινίες, σειρές, να διαβάζω βιβλία. Να ταυτίζομαι και να συμπονώ φανταστικούς χαρακτήρες που δεν υπήρξαν πουθενά αλλού, πέρα απ την φαντασία μου. Μου αρέσει να τους αισθάνομαι κομμάτι μου, σαν καλούς φίλους. Στα δύσκολα, στα εύκολα, στα αλλόκοτα, να πράττω αναλόγως με το πως θα έπραττε ο τάδε χαρακτήρας, που πέρασε κάτι παρόμοιο και το διαχειρίστηκε με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Να, σου λέω είμαι τόσο απλή, που αμφιβάλλω αν κάποια πράξη μου είναι αποκλειστικά δική μου. Είμαι ένα κράμα ανθρώπων που δεν υπήρξαν ποτέ, είμαι ένα συλλογικό αποκύημα φαντασίας. Μια σιλουέτα που διαγράφεται σε φωτισμένο τοίχο, μια κουρτίνα που τρεμοπαίζει απ' τον άνεμο. Τόσο μεταβλητή είμαι- δεν είμαι εγώ, είμαι αυτή που μου αρέσει να είμαι, πολλά αποσπάσματα από σενάρια και βιβλία, είμαι αυτή που με έκαναν εκείνα να θέλω να είμαι. Αυτό ώρες-ώρες με τρομάζει, αλλά το 'χω αποδεχτεί.
 Είμαι ένα κορίτσι πίσω από ένα βιβλίο. Μερικοί βλέπουν ένα κορίτσι, άλλοι ένα βιβλίο. Ελάχιστοι ποτέ προσπάθησαν να συλλάβουν και τα δυο. Δεν τους κατηγορώ... Άντε να σηκώσεις το βάρος τόσων ανθρώπων που ζούνε μέσα μου. Ούτε να το συλλάβεις δεν μπορείς, όσο απλό κι αν είναι- δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι μόνο εγώ. Τόσο απλό.
Μου αρέσει να χορεύω όταν δεν με βλέπει κανείς, να προσποιούμαι πως έχω υπέροχη φωνή και να τραγουδάω τα αγαπημένα μου κομμάτια. Μου αρέσει το swing, η jazz. Το καλό κρασί. Η ιστορία. Η γοητεία του παρελθόντος. Τα πολύτιμα παλιά πράγματα. Η τέχνη. Η ποίηση. Το μακιγιάζ. Όλα αυτά που εξημερώνουν το πνεύμα. 
Όλη αυτή η ομορφιά. 
Κατάλαβέ το, είναι απλό, δεν είμαι μόνο εγώ. Μόνο εγώ δεν θα άντεχα την τόση ομορφιά γύρω μου, γύρω απ' όλη μας την ύπαρξη. Το γκρίζο-πορτοκαλί φως που βλέπω μέσα απ' τα σκονισμένα παράθυρα του λεωφορείου στις επτά κάθε απόγευμα, είναι όμορφο. Οι παράταιρες πολυκατοικίες με τις απλωμένες μπουγάδες στα γερμένα μπαλκόνια είναι όμορφες. Ο τρόπος που αναπηδούν τα σγουρά μαλλιά των κοριτσιών όταν περπατάνε, είναι όμορφος. Οι πέρλες, τα κομψά φορέματα, τα βράδια γεμάτα καπνό, η αιθέρια μουσική, ω θεέ μου, είναι όλα τους όμορφα. Τα παιδάκια που γελάνε και φωνάζουν ακόμα στις γειτονιές, τόσο όμορφα...
Δεν είμαι έξυπνη. Αν ήμουν έξυπνη, θα σταματούσα καιρό τώρα να μιλάω για ομορφιά.
Αλλά βλέπεις... δεν είμαι μόνο εγώ. Εκατοντάδες πρόσωπα, εκατοντάδες ζωές που έζησα μου λένε πως όλη η ομορφιά είναι μεγαλύτερη από μένα, σημαντικότερη. Πρέπει να την δείξω και σε άλλους, μέχρι εκεί που αντέχουν.
Δεν είμαι μόνο εγώ-
Είναι ένας κόσμος παγιδευμένος μέσα μου και αστράφτει από ομορφιά.
Και ξέρω, μια μέρα, θα με τυφλώσει. Όμως τα πάμε,... δεν είμαι μόνο εγώ.

waking up

Then we kiss and his lips turn into sand
And the whole of him cascades through my hands
Making a castle on the floor
Then I'm alone again.















"and in the morning/she shook her pillow/violently, 
hoping/all the dreams she lost that night/ would tumble out"

This is a poem: him, him, him...

i meant to kiss you
but your lips are paper
your lips are ink

i meant to hug you
but your arms are paper
your arms are smoke.

Your lips are paper
your lips are ink
your lips-they are.
your arms-they are.
embrace me.