Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2014

derniere danse



2014

Ήταν όμορφα…

Εκτός από το σημείο που έχασα εσένα

Κι αυτή τη μαγική στιγμή που θα βρισκόμαστε στο μεταίχμιο-

Τη στιγμή που ο χρόνος θα ‘ναι σχεδόν ο ίδιος, μα τόσο κοντά στην αλλαγή

και με ρωτήσει κανείς αν πιστεύω στα θαύματα,

θα του πω «όχι απόψε».

Κυριακή 2 Νοεμβρίου 2014

Οι μέρες των ανώφελων συναισθημάτων




"Κάτσε εδώ", μου λέει και απλώνει το χέρι του δείχνοντας ένα συγκεκριμένο σημείο της σκάλας. "Ξέρω ποια σκαλιά είναι πιο πλατιά και πιο άνετα. Ξέρω αυτό το μέρος σαν την παλάμη του χεριού μου", συνεχίζει χαμογελώντας ενθαρρυντικά. Τον εμπιστεύομαι. Πάντα θα τον εμπιστεύομαι.
Κάθομαι στο ύψος της σκάλας που μου δείχνει και πράγματι το παγωμένο σκαλοπάτι μοιάζει μεγαλύτερο εκείνο που είχα διαλέξει μερικά λεπτά πιο πριν. Πλησιάζει κοντά μου, ένα σκαλί χαμηλότερα και στρέφει το σώμα του προς το μέρος μου. Ξαφνικά θυμάμαι ότι τόση ώρα μασουλάω μια σοκολάτα. Κοιτάω τα χέρια μου και έχουν μείνει 4 κομμάτια. Του προσφέρω τα 3 - "Θέλεις;"
"Όχι τώρα. Ίσως αργότερα.", μου απαντάει και τον βλέπω που ανάβει τσιγάρο.
Ξαφνιάζομαι. Περίμενα να δεχτεί την προσφορά μου και πληγώνομαι, μα προσπαθώ να μην το δείξω και ανακάθομαι κάπως πιο απότομα απ' ότι υπολόγιζα. Τα κομμάτια της σοκολάτας πέφτουν απ τα χέρια μου και μου μένει μονάχα το ένα που κράταγα για τον εαυτό μου. Το σφίγγω στη χούφτα μου. Το σφίγγω τόσο πολύ που αρχίζει να λιώνει και να κολλάει στο χέρι μου, μα δε με νοιάζει. Θα του το δώσω αργότερα. Είπε ίσως αργότερα. Πρέπει να του το δώσω. Πρέπει να του δώσω κάτι όμορφο. Ξέρω ότι δεν θα τον πειράξει που είναι στραπατσαρισμένο. Πάντα μπορούσε να δει πέρα από τα ραγίσματα, τις μελανιές.
"Όπως όταν γίναμε φίλοι. Θυμάσαι;", μου λέει.
Μου έρχεται να βάλω τα κλάματα, αλλά έχω παγώσει από τη συνειδητοποίηση. Σοκολάτα - ήταν το πρώτο όμορφο πράγμα που ανταλλάξαμε. Η πρώτη κοινή εκτίμηση: η σοκολάτα είναι κάτι όμορφο. Δεν μπορώ πια να μιλήσω. Τα δάκρυα καίνε το πίσω μέρος των ματιών μου. Τώρα δεν με κοιτάει στα μάτια. Βγάζει μια τελευταία τολύπα καπνού και την παρατηρεί απορροφημένος. "Ό,τι χάνουμε βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιστρέφει σε μας. Κομμάτι κομμάτι. Θυμάσαι που στο υποσχέθηκα;"
"Ελπίζω να είσαι όντως καλά", συμπληρώνει και κατεβαίνει τα σκαλιά για να ψάξει μέρος να σβήσει το τσιγάρο του. Τον παρατηρώ καθώς απομακρύνεται και τα μαλλιά του μοιάζουν πιο πυκνά και πιο ανοιχτό ξανθό απ ότι παλιότερα.

Δεν κάπνιζες ποτέ μπροστά μου. Μου είχες πει κάποτε ότι ανάβεις τσιγάρο όταν η ομορφιά γύρω σου είναι πολύ μεγάλη για να την αντέξεις. Και μένα μου λείπεις. Και ευχαριστώ, μα η ομορφιά σου μου είναι τόσο πολύτιμη που δεν θα άντεχα να την αποβάλλω με τον καπνό από μέσα μου.

 

*
Muriel Rukeyser — 'The universe is made of stories, not of atoms.'

Τετάρτη 8 Οκτωβρίου 2014

Rêves bleus

Κάποτε ήθελα να μιλήσω γι αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί μες στην ομίχλη, αλλά μου είναι απαγορευμένο να πω το τέλος μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ...

All the while you lit your streets for me,
I cursed the pavement that I walked
All the while you loaned your nights to me,
I was unable to forget.
So I didn’t kiss you like I should
Didn’t grace you like I meant.
Never once did I lay my eyes on you
And all along you saw me cry.

I’m Paris blue, I miss you
I’m not good enough for you Paris blue
I’m no good, I’m no good, I’m no good,
Paris blue.

All the while you shared your heart with me,
I was unfaithful in your bed.
My thoughts drift towards Malibu
Wishing he was by my side
So I blamed you for the rain,
Blamed you for my loss
Maybe once but never twice for you
Oh momon I did you wrong  


Είμαστε καταδικασμένοι να ελπίζουμε. Κάποιοι θα έλεγαν ευλογημένοι.
Δεν αισθάνομαι ευλογημένη. 
Τυλίγω γύρω μου εικόνες μιας πόλης γεμάτης φαντάσματα.
Περπατάω και ξέρω πως αυτό που με ακολουθεί δεν είναι μονάχα μια σκιά-
Είναι όλα τα what-ifs των μοναχικών ανθρώπων
Φώτα και σκόνη και άνθρωποι στριφογυρίζουν σαν τρελό καρουζέλ
και γω καταδικασμένη στην ζάλη

Σε κάθε πρώτο φιλί υπάρχει μια μυστική τελετουργία.
Παίρνεις ένα κρυστάλλινο γαλάζιο ποτήρι και πίνεις.
Το τελευταίο φιλί είναι η θανάσιμη γουλιά
και ερωτεύεσαι μέχρι να σε πνίξει το αίμα 
να φτάσει η καρδιά στο στόμα.
Και μετά ξέρεις τι γίνεται.
Την ξερνάς στο πλακόστρωτο

Όταν πια δεν την μαζεύει κανείς, την παρασέρνει μια αναπάντεχη βροχή...

Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου 2014

drown with me...



Smother = Verb. kill (someone) by covering their nose and mouth so that they suffocate.


Oh love,
I'm sorry if I smothered you
I'm sorry if I smothered you.
I sometimes wish I'd stayed inside my mother
Never to come out.

Ίσως, όταν το ένα στόμα αγγίζει το άλλο,
το ένα από τα δύο ρουφάει πιο λαίμαργα οξυγόνο

Ίσως πάλι, μερικοί άνθρωποι γίνονται τοξικοί για τους άλλους άθελά τους

Και οι δυο κάπου στην πορεία θα πνιγούν με βεβαιότητα.
Ο ένας στον έρωτα, ο άλλος απ' τον έρωτα.

Ίσως μερικά χέρια να ταιριάζουν καλύτερα όταν κλειδώνουν με άλλα χέρια

Burned out flames should never re-ignite
But I thought you might...
take me, take me, home
Home.

Μπορεί μερικά αγγίγματα να μοιάζουν με χάδια αλλά να γίνονται από οίκτο
Σαν παρηγοριά σε πληγωμένα κουτάβια.

Είναι κι αυτή η μόνιμη αίσθηση ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, γιατί τα πνευμόνια σου κοντεύουν να σκάσουν σπρώχνοντας και τραβώντας οξυγόνο μέσα και έξω απ' το σώμα σου μονάχα τους.

Με μια καρδιά από καιρό χαμένη.

Oh nights so loveless, love
I hope it made you feel good
Knowing how much I adored you

Είναι παράξενο πως ξεκινάς προσπαθώντας να φτιάξεις κάποιον
και τελικά να καταλήγεις ο ίδιος σπασμένος.

It's funny you're the broken one
but I'm the only one who needed saving

Υπάρχουν πολλά πλεονεκτήματα στο να μην έχεις καρδιά. Να την έχεις παραχωρήσει
Θα μου πείτε φυσικά ότι όσοι δεν έχουν καρδιά είναι νεκροί.
Δεν είπα ποτέ το αντίθετο.

Την έδωσα πρόθυμα μερικά χρόνια πριν.
Για εκείνον που την χρειαζόταν περισσότερο από εμένα

Give me touch
cause I've been missing it
I'm dreaming of strangers
Kissing me in the night
Just so I, just so I
can feel something...

Είναι σαν να μπορείς να νιώσεις κάθε ανθρώπινο συναίσθημα αλλά τίποτα δεν μπορεί να σε αγγίξει. Παρακολουθείς, καταλαβαίνεις και δε μιλάς. Απλά γράφεις κάπου, σαν κάποιος άλλος. Σαν να το έζησες. Για να νιώσεις ότι το έζησες. Να προσποιηθείς ότι κάτι ένιωσες.

And if you're still breathing
you're the lucky ones
cause most of us are heaving 
through corrupted lungs

Παγιδευμένα μέσα στα πνευμόνια μου πουλιά. Πολύχρωμα.
Με τα ράμφη τους ραγίζουν ένα ένα τα κόκαλα από μέσα.
Βγαίνει που και που κάποιο φτερό το βράδυ όταν κοιμάμαι.
Όταν σπάσουν το στέρνο μου θα 'ναι αργά--  θα τους έχει τελειώσει η ανάσα.

Setting fire to our insides for fun
Collecting names of the lovers that went wrong.

Σε εκείνο το τσαλακωμένο μπλοκάκι. Απλά γράφω το επόμενο όνομα όσες φορές χρειάζεται να σβήσει από το δέρμα μου.

And we were in flames
I needed, I needed you
to run through my veins
like disease, disease.
And now we are strange, 
Strangers.

- - -



If you leave,
When I go...
You'll find me,
in the shallows. 


Όταν όμως γεννηθούν νέα πουλιά...  και μάθουν να πετάνε, μετά τον φοβερό χειμώνα
 Και ανοίξουν τα νέα τους κατάλευκα φτερά...

When the time comes,
on the last day...
when they start to come down,
will you just,
will you run away?
will you run away?


Let it all rain down,
from the blood stained clouds.


Και τότε, όλες οι μέρες και τα τραγούδια θα ναι δικά μας.
Την άνοιξη λοιπόν, που γυρνάνε τα πουλιά...
που χτίζουν φωλιές...
που ελπίζουν ξανά οι άνθρωποι
Θα περιμένω...
Come out, come out, to the sea,
 my love
and just,
drown with me
drown with me
....