Το τραγούδι της κάμπιας

Α: Ωχ... Μεγάλο ζόρι. Περαστικά.

Ι:  Ευχαριστώ :)

Α: Και πάλι περαστικά.

Περαστικά λοιπόν... για τις υποσχέσεις που ανταλλάξαμε και χάθηκαν.
Περαστικά λοιπόν... για τα σ'αγαπώ που δεν είπαμε.
Περαστικά λοιπόν... για τον καπνό τις νύχτες του Σαββάτου.

Περαστικά τα βλέμματά σου, περαστικές οι κουβέντες, περαστικά τ' αγγίγματα.
Περαστικός ο χρόνος που δεν έφτασε... τα μαύρα σου μάτια, τα διαπεραστικά, είναι πια περαστικά.
Περαστικά τα τρεμάμενα χέρια μου, τα ηλεκτροφόρα χέρια σου, οι μισές κουβέντες, οι σχεδόν αγκαλιές.

Περαστικά στο κομμάτι μου που άφησες μόνο.

Θα σας πω ένα τραγούδι για μια κάμπια

που έχει φύγει μακριά...

Για κείνα τα παιδιά, για τούτα τα παιδιά

Ελπίδα είναι

το μοναχικό παιδί στις διαδηλώσεις

Ελπίδα είναι,

ένα δάκρυ στις γιορτές

Ελπίδα είναι 

το μαύρο μπλουζάκι σου-

εκείνο το παλιό-

και ο μικρός του θρήνος

Ελπίδα είναι

να θυμάσαι.

Όχι στ' άσπρα πουκάμισα

και στους φτιαχτούς γιακάδες!

έλα

Φώτα, καπνός, μουσική

να η μυστική συνταγή!

(για να δω το πρόσωπό σου)

Σάββατο βράδυ 

-------------------Κυριακή πρωί

--------------------------------------------------------------(για να δω το πρόσωπό σου)

------ΕΛΑ.

Μέσα στο σκοτάδι είμαστε όλοι ΜΑΥΡΟΙ.

Έτσι είναι η καρδιά μας:




Έτσι είναι οι άνθρωποι στο φως:






Έτσι είναι οι άνθρωποι στο σκοτάδι:




Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
Σε κάνει μαύρο
μαύρο σαν την νυχτα,
μαύρο σαν τον σκοτεινό ουρανό-
ΜΑΥΡΟ.
Το σκοτάδι δεν κάνει διακρίσεις, φίλε,
σε κάνει αυτό που ολότελα μισείς:
ΜΑΥΡΟ!
Το σκοτάδι είναι πιο σοφό από εσένα
δεν έχει μάτια ή αυτιά
"Το Μαύρο" έχει καρδιά
ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΤΙ! αγαπητέ μου φίλε!

Κλείσε τα μάτια σου...
Πιάσε τους γύρω σου
Ανασαίνουν
οι καρδιές τους χτυπούν
Και είναι όλοι μ α ύ ρ ο ι...

It would destroy us

This stuff is AMAZING. JACE AND CLARY OVERDOSEEEE

Ξύλινες λέξεις, μέσα σε σε ξύλινες εκθέσεις από ξύλινες ιδέες, ξύλινων ανθρώπων

Θέλω να εκφραστώ. Να νιώσω αυτό που γράφω, να πιέσω το γραπτό μου και να μου απαντήσει:

"Ναι, είμαι δικό σου.
Ναι αυτά τα τσαπατσούλικα γράμματα, είναι κι αυτά ολόδικά σου, σου ανήκουν, δείχνουν σαν εσένα
Ναι, αυτές οι ιδέες, είναι αποκλειστικά δικές σου.
Τις πιστεύεις, τις μυρίζεις, τις νιώθεις εκεί μέσα.
Ναι, είμαι δικό σου δημιούργημα.
Έχω τα δικά σου λάθη.
Τις δικές σου αξίες.
Είμαι εσύ.
Είμαι οι σκέψεις σου.
Είμαι ΕΣΥ."

Ξύλινα, όλα γίνονται ξύλινα.
Ξύλινα μαθαίνεις τι να γράψεις, ξύλινα να το εκφράσεις στο γραπτό.
Ξύλινο γίνεται το μυαλό σου, ξύλινοι μπαίνουν οι βαθμοί.
Το ξύλινο γραπτό σου δεν είναι αρκετά ξύλινο;
Ξύλινοι άνθρωποι σου φτιάχνουν ένα ακόμη πιο ξύλινο μέλλον.

Που να βρεις στις μέρες μας έναν λιγότερο ξύλινο άνθρωπο, έναν "ανοιχτόμυαλο διορθωτή"! Ξύλινες εποχές!

"Κλείστε τα μάτια σας. Μαζοποιηθείτε. Αυτό επιβάλει μια ξύλινη Παιδεία για να μην γίνουν ξύλινα τα όνειρά σας.
Απαγορεύονται οι πρωτοβουλίες, οι απόψεις!
Όλοι να 'μαστε το ίδιο ξύλινοι, μέσα από ξύλινες διαδικασίες.
Βραβεία για τον πιο ξύλινο! Βαθμός! Μπράβο!"

Ξύλινες καρδιές μας φτιάχνουν.
(Ξύλινα τα φέρετρα, για ξύλινους ανθρώπους)
Όχι
οχι
όχι

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ!

"But mother, I don't want to grow up!"

Neither do I!

Καταλαβαίνω κ γω πως τα χρόνια περνάνε και αυτή είναι μια διαδικασία που δεν μπορούμε να αλλάξουμε. Κανείς μας δεν μπορεί- μεγαλώνουμε.
Μερικοί μεγαλώνουν και άλλοι "μεγαλώνουν". ;)

Μπορείς να είσαι όσο χρονών χωράει ο νους σου, χωρίς να έχεις μεγαλώσει. Μπορείς να είσαι απλά "μεγάλος".
Μεγάλος από έξω και "μεγάλος" από μέσα.
"Μεγάλος" από μέσα και παιδί από ακόμη πιο μέσα και αυτό σε κάνει πιο μεγάλο απ' όλους.

Γέλα δυνατά, τρέξε όσο πιο γρήγορα μπορείς, δες παλαβά όνειρα- πάντα θα υπάρχει χρόνος για αυτά. Μην ξεχνάς να επισκέπτεσαι συχνά την Χώρα του Ποτέ και αν σε κοροϊδέψουν για αυτό, γέλα ακόμη πιο δυνατά και πέτα πέτα ψηλά!
All you need is faith and trust....
and a little bit of pixie dust!


Αυτοί είναι οι χαμένοι, αυτοί είναι μεγάλοι.

Kαι το βασικότερο... μην πεις ποτέ πως δεν πιστεύεις στις... ουπς, δεν μπορώ να το πω! Θα πεθάνει μια νεράιδα!


I do believe in fairies, I do, I DO!