The unpopular opinion: Το καλοκαιράκι

φοβερή φωτογραφία, δε διαφωνώ, αλλά...

Ποτέ δε μου άρεσε το καλοκαίρι.
Είναι η εποχή που όλα χαλαρώνουν. Ο χειμώνας αντιθέτως, συσφίγγει τις σχέσεις των ανθρώπων. Μόλις βγάλεις τον χειμώνα μετράς τις αλήθειες που σου έμειναν, τους ανθρώπους που το αποφάσισαν κι έμειναν. Δεν χωράνε οι κάλπες το χειμώνα. Τον χειμώνα χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουμε. Το καλοκαίρι απλά δοκιμάζουμε-πηδάμε σαν άλλες μέλισσες από άνθος σε άνθος. Literally.
 Το καλοκαίρι είναι για τους όμορφους, ξέγνοιαστους και ακομπλεξάριστους ανθρώπους που χωρίς ενδοιασμούς αποχωρίζονται ένα-ένα τα ρούχα τους και εκθέτουν το απαλό τους δέρμα στην χάρη του ζεστού, καλοκαιρινού ήλιου. Για τους υπόλοιπους, κάτι ανθρώπους σαν και μας το καλοκαίρι είναι υπερβολικά ζωηρό και φασαριόζικο. Θυμίζει ορδές από τουρίστες, Έλληνες και αλλοδαπούς, να κατεβαίνουν με τις σαγιονάρες τους στις παραλίες, να αραδιάζουν πετσέτες, ψάθες και κάθε λογής πλαστικό ή/και φουσκωτό αξεσουάρ και να βουτούν τα ξαναμμένα κορμιά τους στο αλμυρό νερό. Μας θυμίζει επίσης πολύ το φαινόμενο "ρακέτες"- δεν χρειάζεται να επεκταθώ. Μια λέξη θα πω σχετικά και θα καταλάβετε όλοι περί τίνος πρόκειται: "Συγγνώμη"!
 Το καλοκαιράκι είναι για εκείνους που είτε τα έχουν βρει με τον εαυτό τους, είτε αποφασίζουν να αφήσουν ό,τι αμφιβολία έχουν γι αυτόν, για τον ερχόμενο χειμώνα. Η εποχή αυτή προσφέρεται εξίσου για ταξίδια, άρα προϋποθέτει γερά νεύρα και πορτοφόλια. Με την εικόνα μου δεν έχω εξοικειωθεί, λεφτά δεν έχω, οπότε προτιμώ άλλες, όχι τόσο πολυδάπανες εποχές, πιο συγκροτημένες με ρούχα που δείχνουν λιγότερο δέρμα.
Η ιδέα αχαλίνωτων, εκτός ορίων, χύμα, θερινών διακοπών δεν με ελκύει μέχρι σήμερα. Δεν έχω μάθει πως είναι. Το καλοκαίρι με  πνίγει η μοναξιά, η ματαιότητα και φυσικά η μιζέρια ενός ατόμου με μικρό κομπόδεμα που γύρω του όλοι ταξιδεύουν σε διαφορετικά μέρη της Ελλάδας και ενίοτε του εξωτερικού.
 Το επιχείρημα του περισσότερου ελεύθερου χρόνου, είναι αληθές. Ωστόσο, δεν χρειάζομαι τις διακοπές σαν δικαιολογία για να ασχοληθώ με τις δραστηριότητες που με γεμίζουν. Αρνούμαι όμως να αυτοεπιβάλω στον εαυτό μου τον ψυχαναγκασμό της παραλίας. Δεν χρειάζεται να λιάζομαι σε μια παραλία για να περνάω καλά, αλλά δεν μπορώ να διαθέσω τα αντίστοιχα χρήματα για να περάσω εξίσου καλά σε μια πόλη.
Ποτέ δε μου άρεσε το καλοκαίρι, αλλά δε το μισούσα κιόλας.
Πλέον νιώθω μια κάποια αποστροφή προς αυτή την εποχή και έχω επιλέξει έναν ιδιόρρυθμο ρόλο για τον εαυτό μου: όπως στον πασίγνωστο μύθο του Αισώπου, έτσι και στην καλοκαιρινή μου ρουτίνα έχω αποφασίσει να είμαι ο μέρμηγκας που απρόσκοπτα εργάζεται και μαζεύει δυνάμεις για να επιβιώσει τον χειμώνα, ενώ ο απερίσκεπτος τζίτζικας γλεντάει και τραγουδάει.

Μπορεί κανείς βέβαια απλά να υποθέσει πως έχω θέματα ψυχολογικής φύσεως.
Either way, τα λέμε μόλις ξεκινήσω να μετράω αντίστροφα για το φθινόπωρο. ή όταν αποφασίσω πως το καλοκαίρι δεν είναι η πιο υπερεκτιμημένη εποχή του χρόνου και κλέβει δόξα από τις υπόλοιπες.
Μαντέψτε πιο από τα δύο είναι πιο πιθανό.

Μεθυσμένη από ομορφιά

Δεν είμαι έξυπνη. Δεν περιμένω κανέναν να μου πει πως είμαι έξυπνη, ενώ δεν νιώθω έξυπνη. Δεν περιμένω από κανέναν να μου κάνει τέτοια φιλοφρόνηση, όταν ακόμη και η ίδια δεν μπορώ να την βασίσω σε κάτι.
 Είμαι ένα απλό κορίτσι με απλό μυαλό. Μου αρέσει να βλέπω ταινίες, σειρές, να διαβάζω βιβλία. Να ταυτίζομαι και να συμπονώ φανταστικούς χαρακτήρες που δεν υπήρξαν πουθενά αλλού, πέρα απ την φαντασία μου. Μου αρέσει να τους αισθάνομαι κομμάτι μου, σαν καλούς φίλους. Στα δύσκολα, στα εύκολα, στα αλλόκοτα, να πράττω αναλόγως με το πως θα έπραττε ο τάδε χαρακτήρας, που πέρασε κάτι παρόμοιο και το διαχειρίστηκε με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Να, σου λέω είμαι τόσο απλή, που αμφιβάλλω αν κάποια πράξη μου είναι αποκλειστικά δική μου. Είμαι ένα κράμα ανθρώπων που δεν υπήρξαν ποτέ, είμαι ένα συλλογικό αποκύημα φαντασίας. Μια σιλουέτα που διαγράφεται σε φωτισμένο τοίχο, μια κουρτίνα που τρεμοπαίζει απ' τον άνεμο. Τόσο μεταβλητή είμαι- δεν είμαι εγώ, είμαι αυτή που μου αρέσει να είμαι, πολλά αποσπάσματα από σενάρια και βιβλία, είμαι αυτή που με έκαναν εκείνα να θέλω να είμαι. Αυτό ώρες-ώρες με τρομάζει, αλλά το 'χω αποδεχτεί.
 Είμαι ένα κορίτσι πίσω από ένα βιβλίο. Μερικοί βλέπουν ένα κορίτσι, άλλοι ένα βιβλίο. Ελάχιστοι ποτέ προσπάθησαν να συλλάβουν και τα δυο. Δεν τους κατηγορώ... Άντε να σηκώσεις το βάρος τόσων ανθρώπων που ζούνε μέσα μου. Ούτε να το συλλάβεις δεν μπορείς, όσο απλό κι αν είναι- δεν είμαι εγώ. Δεν είμαι μόνο εγώ. Τόσο απλό.
Μου αρέσει να χορεύω όταν δεν με βλέπει κανείς, να προσποιούμαι πως έχω υπέροχη φωνή και να τραγουδάω τα αγαπημένα μου κομμάτια. Μου αρέσει το swing, η jazz. Το καλό κρασί. Η ιστορία. Η γοητεία του παρελθόντος. Τα πολύτιμα παλιά πράγματα. Η τέχνη. Η ποίηση. Το μακιγιάζ. Όλα αυτά που εξημερώνουν το πνεύμα. 
Όλη αυτή η ομορφιά. 
Κατάλαβέ το, είναι απλό, δεν είμαι μόνο εγώ. Μόνο εγώ δεν θα άντεχα την τόση ομορφιά γύρω μου, γύρω απ' όλη μας την ύπαρξη. Το γκρίζο-πορτοκαλί φως που βλέπω μέσα απ' τα σκονισμένα παράθυρα του λεωφορείου στις επτά κάθε απόγευμα, είναι όμορφο. Οι παράταιρες πολυκατοικίες με τις απλωμένες μπουγάδες στα γερμένα μπαλκόνια είναι όμορφες. Ο τρόπος που αναπηδούν τα σγουρά μαλλιά των κοριτσιών όταν περπατάνε, είναι όμορφος. Οι πέρλες, τα κομψά φορέματα, τα βράδια γεμάτα καπνό, η αιθέρια μουσική, ω θεέ μου, είναι όλα τους όμορφα. Τα παιδάκια που γελάνε και φωνάζουν ακόμα στις γειτονιές, τόσο όμορφα...
Δεν είμαι έξυπνη. Αν ήμουν έξυπνη, θα σταματούσα καιρό τώρα να μιλάω για ομορφιά.
Αλλά βλέπεις... δεν είμαι μόνο εγώ. Εκατοντάδες πρόσωπα, εκατοντάδες ζωές που έζησα μου λένε πως όλη η ομορφιά είναι μεγαλύτερη από μένα, σημαντικότερη. Πρέπει να την δείξω και σε άλλους, μέχρι εκεί που αντέχουν.
Δεν είμαι μόνο εγώ-
Είναι ένας κόσμος παγιδευμένος μέσα μου και αστράφτει από ομορφιά.
Και ξέρω, μια μέρα, θα με τυφλώσει. Όμως τα πάμε,... δεν είμαι μόνο εγώ.

waking up

Then we kiss and his lips turn into sand
And the whole of him cascades through my hands
Making a castle on the floor
Then I'm alone again.















"and in the morning/she shook her pillow/violently, 
hoping/all the dreams she lost that night/ would tumble out"

This is a poem: him, him, him...

i meant to kiss you
but your lips are paper
your lips are ink

i meant to hug you
but your arms are paper
your arms are smoke.

Your lips are paper
your lips are ink
your lips-they are.
your arms-they are.
embrace me.

ερωτεύσου τον άνθρωπο...

Τι με τραβάει στους ανθρώπους;
Κάτι πολύ απλό, που όλοι έχουμε ξεχάσει: η ανθρωπιά.
Το ίδιο και όλες οι προεκτάσεις της.
Η καλοσύνη, η αυθόρμητη τάση για βοήθεια στον συνάνθρωπο, η ηθική, το ενδιαφέρον, η θέληση, η ανάγκη για προστασία της δικαιοσύνης.
Μην προσπαθείς να το παίξεις Δικαιοσύνη
Με έχασες όταν το είπες αυτό. Η Δικαιοσύνη και η Ηθική είναι το σημαντικότερο πράγμα που έχω μέσα μου. Δεν μπορεί κανείς να το παίξει Δικαιοσύνη, ούτε να το παίξει Καλοσύνη. Μόνο να ζει και να φέρεται έχοντας ως κύριο άξονα αυτές τις αρετές. Δεν μπορείς να το παίξεις δίκαιος-μονάχα να είσαι ή να μην είσαι. Που να χωρέσω την υποκρισία, όταν μέσα μου υπάρχει μόνο αγάπη για τον απέναντι;
Πως να σε ερωτευτώ όταν αδιαφορείς; Όταν απλά κουνάς το δάχτυλο στα προβλήματα του κόσμου, απλά για να τα υποδείξεις;
Καταντάει κουραστικό όταν το παίζεις Δικαιοσύνη
Αφού σου αρέσει τόσο αυτή η φράση, προσπάθησε και συ μια φορά να το παίξεις Δικαιοσύνη. Και θα δεις ότι ουδεμία σχέση έχει με παιχνίδι- είναι κουραστικό, σε γεμίζει άγχος τις μισές φορές και τις άλλες μισές αγαλλίαση. Ξέρεις, εγώ θέλω να πεθάνω ήσυχη: βέβαιη δηλαδή, πως ανησυχήσα για όλες τις αδικίες. Πως προσπάθησα να δικαιώσω όσους αδικήθηκαν κι ας μην τα κατάφερα όλες τις φορές. Καθόλου διασκεδαστικό, ε;

Προχωρούσα στον δρόμο. Μετά από 10 λεπτάκια, έφτασα στο μικρό μαγαζάκι.
-σ' ευχαριστώ ρε φίλε. Κλαίω από την λύπη μου, αλλά πιο πολύ από τη χαρά μου.
-Εδώ θα είμαι, μην ανησυχείς Γιωργάκη, εντάξει; Πάω μέσα τώρα γιατί έχω δουλίτσα. Εδώ θα είμαι.
Ο πρώτος, ήταν ναρκομανής. Ο δεύτερος, ενάς απλός ταμίας σε ένα μαγαζί. Αγκαλιάζονταν σαν αδέρφια. Δεν έμαθα τον λόγο-μου αρκεί που σε αυτήν την πόλη γεμάτη αδιάφορα ανθρωποειδή, κάποιος νοιάστηκε.

Σε μια πόλη που γουστάρει μόνο το γκρίζο
όλοι "δεν ξερω/δεν γνωρίζω"...

Προχωρούσα στον δρόμο-ξανά. Γυρνούσα σπίτι. Μια συνηθισμένη διάβαση, εντελώς συνηθισμένα φανάρια. Ένας άνδρας ξαπλωμένος στο έδαφος, ακίνητος. Μάλλον από υπερβολική δόση. Στα 20μ, νοσοκομείο. Πεζοί άφθονοι. Κανένας δε σταμάτησε. Κανένας δεν είχε στο βλέμμα του φρίκη-την συνηθίσαμε. Συνηθίσαμε το τέρας. Αρχίσαμε να του μοιάζουμε.
"Συνηθίσαμε πια να πιστεύουμε ότι τα πράγματα συμβαίνουν έτσι από μόνα τους.
Συνηθίσαμε πια την άνιση οργάνωση του κόσμου που εξευτελίζει την ανθρώπινη ζωή. [...]"
Πατάω τους αριθμούς. 1 6 6. Τόσο δύσκολο.



Εκτιμώ την ειλικρίνεια
"Δεν ξέρω αν θα σταματούσα να βοηθήσω", μου είπε ο άλλος.
Αυτό μπορώ να το δεχτώ. Είναι ανθρώπινο να παραδέχεσαι πως μπορείς ή δεν μπορείς να κάνεις κάτι.

Αυτό που με εξοργίζει είναι η δική σου σιγουριά πως η ανθρωπότητα είναι καμένο χαρτί, είναι στη ρίζα της κακή, είναι μάταιη κάθε προσπάθεια, γιατί ο άνθρωπος είναι εγωιστής. Δεν είναι έτσι. Το έχω δει, το εφαρμόζω.

Για να σε ερωτευτώ θέλω να δω μέχρι που φτάνει η ανθρωπιά σου. Είσαι άνθρωπος ή ανθρωπάκι;
Είσαι πρόθυμος να μην σταματήσεις να αγωνίζεσαι; Όχι μόνο για την καρδιά μου, αλλά για εκείνους που δεν αγωνίζεται κανείς...

Αν όχι, μη μου ζητάς να σε ερωτευτώ.

Μπορείς να ερωτευτείς μια ιδέα; Μια ιδέα για ένα καλύτερο αύριο; μπορείς να ερωτευτείς τον άνθρωπο;
Τότε γουστάρω να ερωτευτώ την πιο τρελή σου επιθυμία...

Αποχαιρετισμοί: ή αλλιώς Πόσο Μισώ τα Αντίο

Και οι άνθρωποι φεύγουν
και 'μεις δεν αντιδράμε...

Πως ν' αντιδράσεις όταν έχει παγώσει η έκφραση στο πρόσωπό σου; Όταν το στόμα σου σφιγμένο σε μια παράξενη γκριμάτσα, αρνείται να δεχτεί την πραγματικότητα, εσύ παραμένεις ένας απλός θεατής. Και το fast-forward του τηλεκοντρόλ έχει κολλήσει και σου 'ρχεται να το σπάσεις στο κεφάλι κάποιου. Κατά βάθος θέλεις να το σπάσεις στο δικό σου το κεφάλι, γιατί πονάει να μην κάνεις τίποτα, πονάει να μην μπορείς να κάνεις τίποτα. Ας το σπάσεις τουλάχιστον το πούστικο.

Πως να πεις αντίο σε κάποιον που αγαπάς 2 χρόνια;
Που τον λατρεύεις με κάθε κύτταρό σου, με κάθε σου ανάσα, όποτε θυμάσαι να αναπνεύσεις όταν βρίσκεσαι γύρω του δηλαδή. Που σε έμαθε να θες να δίνεις αγάπη, χωρίς να περιμένεις τίποτα για αντάλλαγμα. Που σε άλλαξε, σε έκανε να νιώσεις ξανά αθώο παιδί, που τα ξεχνούσες όλα τα προβλήματα, όλες τις υποχρεώσεις κ όλες σου τις έγνοιες με μια αγκαλιά; Πείτε μου πως. Βρείτε μου τον τρόπο. Τα πράγματα που έκανες κάθε μέρα, χάνουν όλα το νόημά τους. Δεν προχωράει η πουτάνα η μέρα, δεν έχεις τίποτα να περιμένεις. Το μόνο πράγμα που συνεχίζει να προχωράει είναι ο ρυθμός με τον οποίο αδειάζεις, από μέσα, γιατί η απόσταση όλο και μεγαλώνει: πραγματική και μη.


Πως να αφήσεις πίσω σου κάποιον που κρύβεις μέσα στην καρδιά σου 3 ολόκληρα χρόνια;
Που είναι ο κρυφός σου πόθος, ο λόγος που σηκώνεσαι κάθε πρωί και ετοιμάζεσαι με τόση σπουδή. Που σε νευριάζει, που τον σιχαίνεσαι, τον μισείς και μετά θες απλά να τον αρπάξεις και να του πεις "ό,τι και να κάνεις, εγώ σε αγαπάω, σε παρακαλώ, άγαπησέ με κ συ. Δωσ' μου λίγη αγάπη..." Αυτός που μαζί του ωρίμασες. Έκλαψες πολλές φορές. Αναστατώθηκες. Ερωτεύτηκες ξανά και ξανά και ξανά. Έλιωσες μέσα στην μορφή του. Διατήρησες ελπίδα, την ξαναέχασες... Μα, μάρτυς σου ο Θεός, μεγάλωσες. Άτιμο πράγμα ο χρόνος ε; Τελειώνει κ συ παρακαλάς το τίποτα για "μια ακόμα μέρα"...

Πως να προχωρήσεις, ενώ εκείνος που αγαπάς από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου να μαθαίνει το "άλφα' και το "βήτα", μένει πίσω;
Που να το βρεις το κουράγιο, από που να μαζέψεις τον εγωισμό; Σας έλεγα συνέχεια "αφήστε τους εγωισμούς", αλλά σε μια ιστορία σαν κ αυτή ποτέ δεν υπήρξαν περιθώρια για εγωισμούς, το ξερα μέσα μου. Και συ το ξερες. Στα σιωπηλά βλέμματα που ανταλλάξατε, στις μισές κουβέντες, στις καλημέρες: η σιωπή σας έλεγε πάντα πιο πολλά πράγματα απ' ότι εσείς. Φοβόσταν μην φέρετε την αγάπη σας στο φως και αποδειχτεί λίγη. Γιατί μέσα σας, καλλιεργούσατε και ποτίζατε εκείνο το τριαντάφυλλο που άνθισε από την πρώτη μέρα της γνωριμίας σας και είχε φουντώσει, είχε θεριέψει μέσα σας η τριανταφυλλιά, είχε απλώσει τα αγκάθια της η πραγματικότητα και σας πλήγωνε. Πνιγήκατε στην ίδια σας την αγάπη, ή μάλλον, ποιος ξέρει; , η ίδια η αγάπη έπνιξε τα λόγια σας... Που να πάτε χωρίς ο ένας τον άλλο; Χρόνια και χρόνια, στιγμές και στιγμές, αμέτρητες και όμως τελείωσαν. ΓΙΑΤΙ;

Χρόνος. Στιγμές. Τελειώνει. Γρήγορα.
Χρόνος. Γιατρεύει. Αργά. Πολύ.

Αν κοιτάξω πίσω είμαι χαμένη

   Πρέπει επιτέλους να μάθουμε να αφήνουμε πίσω ό,τι μας αρρωσταίνει την ψυχή, γιατί αν δεν το κάνουμε, ποτέ, μα ποτέ δεν θα 'μαστε πραγματικά ελεύθεροι. Οι ορίζοντές μας δεν θα 'ναι ποτέ πραγματικά ανοιχτοί. Οι κάρδιες μας θα 'ναι κλειδωμένες στις νέες χαρές, στις νέες λύπες, στα νέα αγγίγματα. Θα αγαπάμε από συνήθεια και θα δίνουμε το χέρι μας στις γνωριμίες βιαστικά.

Αν κοιτάξω πίσω είμαι χαμένη
   Όταν ο ήλιος ή η βροχή ή ο αγέρας χτυπάει με τόση δύναμη τα πραθυρόφυλλά σου, απαγορεύεται να διστάσεις να τα ανοίξεις. Η ασφάλεια του δωματίου σου μια μέρα δεν θα αρκεί. Και αν κυνηγάς την ασφάλεια  δεν αξίζεις την ελευθερία. Η ασφάλεια θα γίνει ρουτίνα, ρουφώντας λίγο-λίγο όλη σου την ικμάδα. 

Αν κοιτάξω πίσω είμαι χαμένη
    Πρέπει να τολμήσεις. Να τολμήσεις ν' απλώσεις τα χέρια σου προς νέες κατευθύνσεις, να ανοίξεις την αγκαλιά σου και ας σου την κλείσουν οι περιστάσεις. Τρύπα το άτιμο το συρματόπλεγμα, για να μπορείς να βγαίνεις όποτε θέλεις.
    Μπράβο. Τώρα είσαι στ' αλήθεια ελέυθερος--γιατί (για μένα) ελευθερία σημαίνει να επιλέγεις συνειδητά αυτό που σε κάνει χαρούμενο.
Αν κοιτάξω πίσω είμαι χαμένη