"Κάτσε εδώ", μου λέει και απλώνει το χέρι του δείχνοντας ένα
συγκεκριμένο σημείο της σκάλας. "Ξέρω ποια σκαλιά είναι πιο πλατιά και
πιο άνετα. Ξέρω αυτό το μέρος σαν την παλάμη του χεριού μου", συνεχίζει
χαμογελώντας ενθαρρυντικά. Τον εμπιστεύομαι. Πάντα θα τον εμπιστεύομαι.
Κάθομαι
στο ύψος της σκάλας που μου δείχνει και πράγματι το παγωμένο σκαλοπάτι
μοιάζει μεγαλύτερο εκείνο που είχα διαλέξει μερικά λεπτά πιο πριν.
Πλησιάζει κοντά μου, ένα σκαλί χαμηλότερα και στρέφει το σώμα του προς
το μέρος μου. Ξαφνικά θυμάμαι ότι τόση ώρα μασουλάω μια σοκολάτα. Κοιτάω
τα χέρια μου και έχουν μείνει 4 κομμάτια. Του προσφέρω τα 3 - "Θέλεις;"
"Όχι τώρα. Ίσως αργότερα.", μου απαντάει και τον βλέπω που ανάβει τσιγάρο.
Ξαφνιάζομαι.
Περίμενα να δεχτεί την προσφορά μου και πληγώνομαι, μα προσπαθώ να μην
το δείξω και ανακάθομαι κάπως πιο απότομα απ' ότι υπολόγιζα. Τα κομμάτια
της σοκολάτας πέφτουν απ τα χέρια μου και μου μένει μονάχα το ένα που
κράταγα για τον εαυτό μου. Το σφίγγω στη χούφτα μου. Το σφίγγω τόσο πολύ
που αρχίζει να λιώνει και να κολλάει στο χέρι μου, μα δε με νοιάζει. Θα
του το δώσω αργότερα. Είπε ίσως αργότερα.Πρέπει να του το δώσω. Πρέπει
να του δώσω κάτι όμορφο. Ξέρω ότι δεν θα τον πειράξει που είναι
στραπατσαρισμένο. Πάντα μπορούσε να δει πέρα από τα ραγίσματα, τις
μελανιές.
"Όπως όταν γίναμε φίλοι. Θυμάσαι;", μου λέει.
Μου
έρχεται να βάλω τα κλάματα, αλλά έχω παγώσει από τη συνειδητοποίηση.
Σοκολάτα - ήταν το πρώτο όμορφο πράγμα που ανταλλάξαμε. Η πρώτη κοινή
εκτίμηση: η σοκολάτα είναι κάτι όμορφο. Δεν μπορώ πια να μιλήσω. Τα
δάκρυα καίνε το πίσω μέρος των ματιών μου. Τώρα δεν με κοιτάει στα
μάτια. Βγάζει μια τελευταία τολύπα καπνού και την παρατηρεί
απορροφημένος. "Ό,τι χάνουμε βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιστρέφει σε
μας. Κομμάτι κομμάτι. Θυμάσαι που στο υποσχέθηκα;"
"Ελπίζω να είσαι
όντως καλά", συμπληρώνει και κατεβαίνει τα σκαλιά για να ψάξει μέρος να
σβήσει το τσιγάρο του. Τον παρατηρώ καθώς απομακρύνεται και τα μαλλιά
του μοιάζουν πιο πυκνά και πιο ανοιχτό ξανθό απ ότι παλιότερα.
Δεν
κάπνιζες ποτέ μπροστά μου. Μου είχες πει κάποτε ότι ανάβεις τσιγάρο
όταν η ομορφιά γύρω σου είναι πολύ μεγάλη για να την αντέξεις. Και μένα
μου λείπεις. Και ευχαριστώ, μα η ομορφιά σου μου είναι τόσο πολύτιμη που
δεν θα άντεχα να την αποβάλλω με τον καπνό από μέσα μου.
*
Muriel Rukeyser — 'The universe is made of stories, not of atoms.'
Κάποτε ήθελα να μιλήσω γι αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί μες στην
ομίχλη, αλλά μου είναι απαγορευμένο να πω το τέλος μιας ιστορίας που δεν
άρχισε ποτέ...
All the while you lit your streets for me,
I cursed the pavement that I walked
All the while you loaned your nights to me,
I was unable to forget.
So I didn’t kiss you like I should
Didn’t grace you like I meant.
Never once did I lay my eyes on you
And all along you saw me cry.
I’m Paris blue, I miss you
I’m not good enough for you Paris blue
I’m no good, I’m no good, I’m no good,
Paris blue.
All the while you shared your heart with me,
I was unfaithful in your bed.
My thoughts drift towards Malibu
Wishing he was by my side
So I blamed you for the rain,
Blamed you for my loss
Maybe once but never twice for you
Oh momon I did you wrong
Είμαστε καταδικασμένοι να ελπίζουμε. Κάποιοι θα έλεγαν ευλογημένοι.
Δεν αισθάνομαι ευλογημένη.
Τυλίγω γύρω μου εικόνες μιας πόλης γεμάτης φαντάσματα.
Περπατάω και ξέρω πως αυτό που με ακολουθεί δεν είναι μονάχα μια σκιά-
Είναι όλα τα what-ifs των μοναχικών ανθρώπων
Φώτα και σκόνη και άνθρωποι στριφογυρίζουν σαν τρελό καρουζέλ
και γω καταδικασμένη στην ζάλη
Σε κάθε πρώτο φιλί υπάρχει μια μυστική τελετουργία.
Παίρνεις ένα κρυστάλλινο γαλάζιο ποτήρι και πίνεις.
Το τελευταίο φιλί είναι η θανάσιμη γουλιά
και ερωτεύεσαι μέχρι να σε πνίξει το αίμα
να φτάσει η καρδιά στο στόμα.
Και μετά ξέρεις τι γίνεται.
Την ξερνάς στο πλακόστρωτο
Όταν πια δεν την μαζεύει κανείς, την παρασέρνει μια αναπάντεχη βροχή...
