Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Έρωτα θέλεις και βροχή



 Δεν θέλω άλλη προστυχιά. Φτάνει. Θέλω να νιώσω παιδί στην αγκαλιά σου. Θέλω τρυφερότητα. Κι αγάπη και το χάδι το αθώο, το αγνό, το απονήρευτο. Την αγκαλιά την ανέλπιστη, την αναπάντεχη, την ειλικρινή. Δεν θέλω άλλο σεξ να μου αφήνει μαύρα σημάδια το άσπρο μου το πάτωμα. Αυτή η μικρή λέξη, τρία γράμματα όλη κι όλη, να χρησιμοποιείται τόσο απερίσκεπτα από στόματα βρώμικα κι ανθρώπους άδειους, κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, απλά για να γεμίζει τις κούφιες μας ψυχές.
 Θέλω έρωτα. Κι συ έρωτα θέλεις κι ας μη το ξέρεις. Σαν τον έρωτα δεν έχει- τον έρωτα που σου καίει τις φλέβες, σου ανακατεύει το στομάχι, σου γεμίζει τα μάτια δάκρυα και το στόμα χαμόγελα. Τον έρωτα που γεμίζει το κρεβάτι σου, κι ας είστε μόνο δύο. Αυτόν που γεμίζει το κεφάλι σου μουσική, τραγούδια... που σαν ηλεκτροσόκ, ξεκινάει απ τις άκρες των χεριών σου και φτάνει σε όλο σου το σώμα. Σου καίει και τα πνευμόνια, κύτταρο-κύτταρο. Σου λείπει ο αέρας. Τον έρωτα που γεμίζει την πόλη φώτα τις νύχτες και αγάπη τις σιωπές στα σκουριασμένα παγκάκια. Που δίνει νόημα σε ημερομηνίες και σε στίχους. Που ζωντανεύει τους τοίχους με δυο σκιές που χορεύουν.
 Θέλω εσένα. Να μου θυμίζεις κάθε μέρα γιατί μου αρέσεις, απλά ανασαίνοντας δίπλα μου. Να μου θυμίζεις και γιατί αξίζει να πονάω για χάρη σου. Να προσωποιείς όλα αυτά που θέλω. Στον δικό σου ουρανό να βρίσκω αστέρια, μαζί να τα μετράμε.  Να μου θυμίζεις γιατί σε ερωτεύτηκα και γιατί σε ερωτεύομαι κάθε μέρα πάλι απ' την αρχή. Να με βολτάρεις μες στα δικά σου μοναπάτια, με τα λουλούδια-πολλά αγριολούλουδα, πολύ χορτάρι, πράσινο και υγρό-, κάτω απ' τον ήλιο, πλάι στα δέντρα με το πυκνό φύλλωμα, που στάζουν νέκταρ και πορτοκαλίζουν. Και στα μονοπάτια που έχουν ξεφτίσει πια, οι πλάκες έχουν βγει απ' τα πεζοδρόμια και οι άνθρωποι φορούν βρώμικα πουκάμισα και τα παιδιά δεν παίζουν πια στα σοκάκια, αλλά η ζωή συνεχίζεται, σαν να μην συμβαίνει, τίποτα παράξενο, συνεχίζεται και συ με παρασύρεις: εκεί που γεννιούνται κι εκεί που πεθαίνουν τα όνειρα, εκεί που οι ερωτες κρύβονται στα σκοτάδια.
 Θέλω, τα δυο μάτια σου, να με κοιτούν. Τα δυο χείλη σου να μου λένε πάντα την αλήθεια. Τα χέρια σου να μου γράφουν όμορφα πράγματα, όμορφες ιδέες και τραγούδια.
То, что вдохновляет...
Θέλω, την μυστική μου φωτιά να την θυμάσαι.
 Και αναρωτιέμαι...
πως γίνεται ο ήλιος να ερωτεύτηκε την βροχη;
η φλόγα τον αέρα;
ο βράχος το νερό;


Ας πέσω πάλι. Ας τσακίσω την σιωπή μου. Την καρδιά μου δεν την νοιάζει.
Ας πέσω.
Αρκεί να 'ναι στην βροχή.
Σαν πρώτα.
Σαν την μέρα που σε γνώρισα.




4 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Ειχα πολυ καιρο να ερθω απο εδω λογω στρατου.Δεν ξεχνώ ομως ποτέ τους μπλοκόφιλους και ετσι περνάω σήμερα για ν αφησω πολλές ευχες για εναν ομορφο μηνα.Καλο καλοκαιρι να περάσεις * • ♫ ♫ ♫ • *** • ♫ ♫ ♫ • ***

Fleur είπε...

Υπέροχο,αγνό,αληθινό,μαγευτικό.-

Fleur είπε...

Υπέροχο,αγνό,αληθινό,μαγευτικό.-

Sinner είπε...

Θένκιου, Μαράκι <3